Prettig ontregelende film, deze film die gedragen wordt door de als oppersul vermomde Jon Hamm. Kantoorfilms heb je in soorten en maten, vaak doorspekt met een overdaad aan "kantoorhumor" (geloof me, dat bestaat: ik heb 45 jaar op/in/voor kantoren gewerkt). Bij deze gaat het echter een andere kant op, je moet eerder denken aan het sterke "Being John Malkovich", al haalt deze dat niveau niet. Desondanks: een fijn mystieke kijkervaring.
Orson ervaart nou niet direct een warm welkom op het kantoor van "The Authority" waar hij vandaag zijn nieuwe baan start. Geen nood, hij weet wat hij waard is en hij zal ze wel eens wat laten zien. Zijn aanvankelijke rol als buitenbeentje wenst hij snel in te ruilen voor een kwalitatieve leidinggevende rol, hij ziet echter dat daarvoor nog wel wat water naar de zee zal moeten.
Orson werkt in een strak ritme van 55 minuten hard werken en dan 5 minuten pauze (dat steekt al bij sommige van zijn collega's). In die 5 minuten strekt hij even de benen en plots ontdekt hij daarbij iets vreemds: hij ontdekt een niet gebruikte kamer die perfect is ingericht en die een uitermate ontspannen en inspirerende sfeer uitademt. Navraag bij zijn collega's hierover stuit echter op onbegrip: niemand weet van het bestaan van die kamer af, men kijkt Orson aan alsof hij geestverschijningen ziet. "Ik ben toch niet gek" denkt Orson, "jullie zijn gek1". Het helpt hem niet echt bij de eenwording met het team, het regent schuine en heimelijke blikken in zijn richting. Steeds meer raakt Orson geïsoleerd, totdat hij een bezoek aan de kamer gebruikt om een nieuwe wending aan dossiers van zijn collega's te geven. De zaak kantelt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten