Natuurlijk, je kunt kiezen voor een avondje Champions League-kijken, je kunt een nieuwe serie bingen of je kijkt naar de nieuwe aflevering van "B & B vol boeren". Kan allemaal, maar waarom zou je? Je kunt immers ook naar de film. Film, het medium dat je andere werelden intrekt en dat je fantasie prikkelt of je met je haren bij een emotioneel verhaal sleept. Mijn keuze kent u. Waarom ik dit allemaal vertel? Welnu, gisteravond ging ik naar de voorpremière van de nieuwe film van Lukas Dhont. Deze regisseur is - bij mij in ieder geval - vaste prik voor menig persoonlijk film-van-het-jaar-lijstje. Mijn filmhonger werd eerder al gestild door de twee pijnlijke films "Girl" en "Close" dus ook zijn nieuwe werk deed mij toehappen. Opnieuw een emotionele acht..nee, een emotionele twaalfbaan in een prachtig verhaal vol lompheid, machismo, geweld en dood & verderf aan de ene kant én met tederheid, liefde, ontluikende seksuele interesse, conventies en theatraal gedrag. Schitterend, schitterend. En dat voor slechts...drie mensen in de zaal.
België, Eerste Wereldoorlog. Een nieuw blik rekruten wordt voorbereid op een leven aan het front, een leven dat plots kan eindigen doordat je het opoffert voor je land. De jochies (dat zijn het nog, man moeten ze hier worden) krijgen te maken met schreeuwende, net iets oudere jongemannen die ze drillen in het bevoorradingswerk en die ze klaarstomen tot kanonnenvoer of loopgravenlijk.
De jonge Pierre is zo'n jonge klant. Aanvankelijk wil hij volop mee in de bikkelharde en onecht-stoere omgang met elkaar. Hij gooit een arm om de jonge vader die eigenlijk naar huis wil, hij steunt de schijterds omdat ie bang is zelf ook voor lafaard te worden uitgemaakt. Alles verandert voor hem als hij door de flamboyantte Francis wordt gevraagd om te helpen met de bouw van een podium. Francis is theatraal aangelegd en zet een revue-voorstelling op om de getroebleerde soldaten te verstrooien. De zwijgzame en bescheiden Pierre ziet dat het allemaal anders kan en raakt begeesterd. Sterker nog, zijn enthousiasme maakt plaats voor heimelijke gevoelens van liefde. En daar is natuurlijk helemaal geen plaats voor in deze bloederige mannenwereld. Nou ja, helemáál...het kán wel. Maar dan moet Pierre zorgen dat ie uit de loopgraven komt (snapt u de beeldspraak) en dat hij meer bij het theater betrokken raakt om aldus dichter bij Francis in de buurt te zijn.
Met: Emmanuel Macchia, Valentin Campagne, Willem de Schrijver
FIN - song : Pink Floyd - The post war dream
Geen opmerkingen:
Een reactie posten