Vier minus drei op Moviemeter (4,33)
Niet alleen op de beide hier vermelde filmdatabases, ook bij het publiek van de dit weekend gehouden Hoornse Filmdagen werd deze film hogelijk gewaardeerd (aan het eind van de zondagavond bleek zelfs dat dit de nummer 1 was volgens de kijkers). Omdat ik zelf afgelopen weekend elders vertoefde, pakte ik de eerste de beste kans aan om deze film ook te ondergaan. Want dat is welk gevoel deze film je geeft: je ondergáát het, je kijkt naar schrijnende pijn, je kijkt een zoektocht naar evenwicht en lichtpuntjes in deze op waarheid gebaseerde boekverfilming. En, hoe raar het ook klinkt, er valt met enige regelmaat nog iets te lachen. Grimassen en glimlachjes weliswaar maar het is niet alleen maar ellende. Zwaar, maar niet topzwaar. En meer dan gedegen acteerwerk van vooral Valerie Pachner en de betrouwbare Ronald Zehrfeld.
Terugrijdend van haar Cliniclown-werk in het ziekenhuis van Graz rijdt Barbara naar huis. Ze accepteert de file in de wetenschap dat haar man de kinderen van school zou ophalen. Dan: een telefoontje: "Rij direct naar mijn huis, niet langs de spoorwegovergang", zegt haar beste vriendin. Dat dit onheil betekent, ervaart Barbara direct: een dikke knuffel, tranen in de ogen: manlief Heli is op de overgang gegrepen door een trein. Hij kan het niet navertellen, de kinderen zijn zwaargewond in een coma beland met elk wisselende overlevingskansen. Dat Barbara's wereld instort, is een eufemisme.
Alle grond onder haar voeten weggemaaid, plots moet ze alleen verder. Verder in dat grote bouwvallige huis, verder met ongemakkelijke schoonouders, verder met begripvolle vrienden en verder met een carrièrepad dat ze eigenlijk alleen maar met haar man kon en wilde lopen.
Wanneer alle puzzelstukjes van je leven beschadigd en gemankeerd op de grond liggen, wanneer elke stap in je huis je vernietigde gezinsleven uitademt, hoe ga je dan verder? Durf je je op te richten of geef je je over en laat je je verder wegzakken in pijn en verdriet? Overleven blijkt een helse klus, ze wil niet meer verder zakken in het moeras, in dit zich als de processie van Echternach voltrekkende rouwproces.
Wanneer alle puzzelstukjes van je leven beschadigd en gemankeerd op de grond liggen, wanneer elke stap in je huis je vernietigde gezinsleven uitademt, hoe ga je dan verder? Durf je je op te richten of geef je je over en laat je je verder wegzakken in pijn en verdriet? Overleven blijkt een helse klus, ze wil niet meer verder zakken in het moeras, in dit zich als de processie van Echternach voltrekkende rouwproces.
FIN - song : Arash Safaian - Der letzte Ballon
Geen opmerkingen:
Een reactie posten