Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.
Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan.
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan". Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan". Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten