Bezienswaardigheid

Het wordt nu langzamerhand echt te bot.
mensen kijken om, mensen wijzen me na of aan: "hij zit niet op slot hoor".
Nee, dat zie ik ook wel, maar dat komt doordat ie niet meer op slot kan.

Een decimeter of twee zijwaarts verschil zit er nu tussen mijn voor- en achterwieltje: de vouwfiets is op cremeren na dood (want op sterven na, dat kan ik al niet meer zeggen).
nog n weekje moet ik t volhouden in Amsterdam noord, dan is als t goed is het roulatieysteem van onze huisfietsen in werking. Ik de oude van mijn lief, mijn lief een nieuwe van haar baas, mijn vouwertje richting ijzerdieven. Everybody happy..

(Op de) Grens (van het) Conflict

Met m'n ex. Met een zakenrelatie, die zich als leverancier moet gaan gedragen. Met enkele leden van de commissie waarvoor ik binnen een vrijwilligersorganisatie de verantwoordelijk ben: ik kom geregeld in conflict.
En sterker nog: het lijkt me wel steeds vaker te overkomen.

Sinds ik besloten heb de switch te maken van conflictmijdend naar confronterend ("persoonlijke groei" heet dat) kom ik vaker met tegenoverstaande meningen in aanraking.
en ik moet zeggen: ik raak er steeds beter in thuis. het kost je een keer wat nachtrust, maar daarna ligt de boel wel helderder.

Education permanente

The longest day

Lange dag vandaag: mijn liefje verjaart (wat een lekkere jonge blom is dat toch), vanavond een hok met volk. Had vandaag de kans om uit te slapen maar gossiepossie, kwas om kwart voor acht al wakker.
Uitsmeren tot half negen en nu dan maar vroeg an de bak: eerst even huishoudelijk, daarna kranten, en nu even lekker achter de pc met allemaal nieuwe bandjes en dito muziekjes. ga vandaag lekker luisteren naar sons & daughters, State Radio, Hot Chip én, goede vrienden, naar de nieuwste Claw Boys Claw.
De perfecte arbeidsvitaminen om het huis partyklaar te maken! Dan doen we dat uitslapen morgen maar...

Ouwe tijden, slechte tijden

Althans, zo lijkt het als je binnen een maand met twee clubjes oud-collega's aan de borrel zit. Dat het allemaal zo beroerd ging en dat je blij bent dat je ergens anders zit.
en toch denk ik dan: waarom maak ik die afspraak met die oud collega's dan? dan is er vast iets goed geweest. Klopt: hoewel ondergesneeuwd komt ook dat aan bod.

Doe wel en zie niet om, is t gezegde. Voorlopig weer genoeg omgekeken, dat zeker, maar t was toch wel ff lekker..

Diagnose

Als geconstateerd wordt dat je er zelf geen controle over hebt, dat het sterker is dan jezelf en dat je steeds maar allerlei grove onwaarheden eruit flapt, die vaak het bekijken of bespreken niet waard zijn, dan kan er maar één diagnose gesteld worden.

De partij van Geert mag zich voortaan Partij de la Tourette noemen!

in reverse

Geen stap teveel heb ik gezet, afgelopen weekend. beetje met de kinderen hangen, beetje schoonmaken, biertje op de bank en klaar.
Ik heb de boel gewoon omgedraaid: de aanstaande week zit mudvol. Film, vergaderingen, borrel en daartussen in moet ik de sport nog proppen.
Afvallers zijn er dus ook: geen tijd voor popquiz vanavond, vergadering morgenavond heb ik zelf niet door laten gaan.

en dan vind je bij het betreden van t werk ook nog ns 30 ongelezen mail. IK BEN WEG!

Business as usual

Creatieve lui moeten niet in zaken gaan. Zogauw je je aandacht moet verdelen tussen geld verdienen en mooie dingen maken, gaat er ergens iets spaak lopen.

T kan zakelijk goed gaan, maar dan is er muzikaal gewoon een dood eind (madonna en rolling stones bijvoorbeeld), t kan creatief goed gaan maar dan loopt er zakelijk iets mis (Bowie vroeger, vul zelf aan)

Xag vannacht op "the Beeb" de prachtige documentaire over opkomst en ondergang van Factory, het vernieuwende platenlabel van bands als Joy Division, New Order en Happy Mondays.
Vanuit idealisme gestart doorliepen ze de tocht over de Rubicon: toen eenmaal de keuze gemaakt werd een danstent te beginnen in plaats van met de verdiende royalties een opnamestudio te starten, werd duidelijk dat de muziek op de tweede plaats kwam en er op een andere manier geld verdiend moest worden.

uitkomst is bekend: tent dicht, label opgeheven en alle betrokken muzikanten in meer of mindere mate berooid.
prachtig om al die praatkoppen voorbij zien komen die DE muzikale creativiteit uit mijn jeugd bezaten, maar die met een variëteit aan spijt achterom kijken.
Voor ik ging slapen, draaide ik eerst nog maar eens het meestzeggende "A means to an end" van JD. Amen.