L'ultima notte di Amore (The last night of Amore) - Andrea di Stefano

L'ultima notte di Amore op IMDb (7,2)
 L'ultima notte di Amore op Moviemeter (3,47)

Knappe thriller hoor, dit. Zag er aanvankelijk niet zo uit maar verwerd tot een knap geweven plot en fraaie ontknoping. Dat laatste werd dan ook nog eens bij ons gebracht door de heerlijke acteur Pierfrancesco Favino (oa Il Traditore) die met zijn bekende getroebleerde blik boven een ontspannen glimlach ook hier weer de kijker inpakt: zó speel je dualisme, zo geef je Yin & Yang weer. Een genot om naar te kijken, ik probeer toch wel elke film van hem mee te pakken als het even kan. 

In deze film is Favino de ingetogen rechercheur Franco Amore (what's in a name) die binnen het korps bekend staat als "de man die nog nooit een schot gelost heeft". Het is Amore altijd gelukt om op andere manieren doortastend te zijn in het bestrijden van misdaad. Het hart op de goede plaats, een fijne en betrouwbare collega bovendien. Valt er dan helemaal níéts op hem aan te merken? Toch wel...

Voor zijn rare neef Cosimo knijpt de rechtvaardige Franco af en toe een oogje dicht. Hij weet dat die een beetje aan de foute kant van de handeltjes zit, maar zolang er nergens bloed vloeit en er geen drugs of wapens in het spel zijn, wil Franco dat gedrag nog wel toestaan. En dat loopt ie natuurlijk op.

Franco staat aan de voet van zijn pensionering, het afscheidsfeestje van een vlekkeloze carrière is al in voorbereiding wanneer Cosimo de good cop meeneemt naar de leider van een Chinees onderwereldimperium. Eerder heeft Franco deze man het leven gered door hem te reanimeren bij hartfalen, de Chinese zakenman wil hem nu bedanken. Hij vraagt Franco na zijn pensionering bij hem in dienst te treden en een beveiligingsgroep op te zetten. Klinkt allemaal lucratief, maar het gaat alleen door als Franco nog déze week een eerste klus kan klaren. En dat valt niet goed samen met de zorgvuldige afronding van zijn politie-loopbaan. 

Met: Pierfrancesco Favini, Linda Caridi, Antonio Gerardi, Francesco di Leva

FIN - song :  Santi Pulvirenti- The ambition of being honest

L'arche de Noé (aka Under the Rainbow) - Bryan Marciano

L'arche de Noé op IMDb (6,1)

L'arche de Noé op Moviemeter (3,30)
 

Het blijkt anno 2024 nog steeds te gebeuren: kinderen die door hun ouders het huis uit worden gezet wanneer ze hun ouders vertellen dat ze homoseksueel zijn (ik blijf "uit de kast komen" een beetje een rare uitdrukking vinden). Het wil er bij mij slecht in dat je religieuze opvattingen belangrijker zijn dan de liefde voor je kind, maar het gebeurt. Ook in ons tijdsgewricht, waarin toch zoveel informatie voorradig om dit soort angstige ouders van adviezen te voorzien zodat ze hun kind niet langer beschadigen, nee, zodat ze hun kind dus de kans geven zichzelf te ontwikkelen. 

Laat het maar aan de Fransen over om dit sociale fenomeen in een film te vervatten, de Franse cinema heeft bij uitstek de reputatie sociale drama's goed aan te kunnen. Dat wil niet altijd zeggen dat de film meteen ook goed is, maar het lef om het onderwerp onder de aandacht te brengen, verdient louter lof. 

Bij "L'arche de Noé" moest ik met enige regelmaat denken aan de verfilming van "Jan Rap en zijn maat", eind jaren 80. Een kritische doch warmhartige blik op jeugdzorg, die ons gebracht wordt als de daadwerkelijke chaos die het doorgaans ook echt is. De cliënten hebben elk hun schrijnende problemen, de zorg- en hulpverleners kampen met dogmatische regelgeving en slechte financiering. Het is in deze chaos dan ook hard zoeken naar lichtpuntjes, maar altijd zijn die er. 

In deze film wordt dat aardig verbeeld door Alex, die zich voor het vervullen van een taakstraf in een opvangcentrum moet melden. Hij dacht met autisme-cliénten te maken te krijgen, maar het blijken stuk voor stuk jongeren die tot de LHBTIQ+ -wereld behoren. Jongeren die vol in de transitie zitten, jongeren die de mishandelingen uit hun jeugd aan het verwerken zijn maar ook op het oog redelijk kansrijke jongeren die tegen de verkeerde ouders zijn aangelopen. Alex probeert aanvankelijk onder het werk uit te komen maar ziet al snel dat hij daadwerkelijk een schakel kan zijn tussen de jongeren en de ietwat verharde hulpverleners. Hoewel hij moet waken voor al te veel betrokkenheid, ziet hij toch dat hij sommige jongeren een extra zetje kan geven in hun zelfacceptatie én in de strijd om de knellende banden van zich af te werpen. 

Met : Finnegan Oldfield, Valerie Lemercier, 

For your eyes only - John Glen

For your eyes only op IMDb (6,7)
 For your eyes only op Moviemeter (3,31)

Heb ze iets te lang op mijn schijf laten staan, de complete James Bond-reeks. Ze gaan deze weken vervallen, weet niet of ik het ga redden om ze voor die tijd allemaal te bekijken (er moeten immers ook recente films worden aanschouwd, het valt heus niet mee). Deze, met de herkenbare Sheena Easton-song, nog maar wel even meegepikt. Ik was 20 toen deze uitkwam en al aardig op weg om het filmhuis te ontdekken, maar voor Bond ging je toch nog wel even naar een van de vervallen bioscopen die onze stad telde. Heb m dus wel op groot doek gezien en vond m toen lang niet zo gedateerd als ik het nu vind. Dat is natuurlijk het risico als je hip and happening wilt zijn. Dat telt 40 jaar later natuurlijk niet meer. 

In de Middellandse Zee loopt een Brits spionageschip op een mijn en vergaat. Het lukt de bemanning niet meer op de gevaarlijke ATAC-apparatuur uit het schip te redden, waarmee gevaarlijke stappen kunnen worden gezet in oorlogvoering. De grote boef Kristatof is uit op het automatische aanvalswapen, waarna hij het uiteraard aan Rusland wil verkopen. 

Bond schiet te hulp, ditmaal wordt hij bijgestaan door de charmante Melina Havelock, die ook achter Kristatos aanzit omdat hij haar ouders liet ombrengen. Via een Italiaans skioord belandden de twee uiteindelijk diep onder water bij het wrak, om uiteindelijk hoog in de bergen te eindigen voor de finale battle met Kristatos en de Russen. Zal het James lukken?

Met: Roger Moore, Carole Bouquet, Topol, Julian Glover

FIN - song :  Sheena Easton - For your eyes only

Moonraker (aka Ian Fleming's Moonraker) - Lewis Gilbert

Moonraker op IMDb (6,2)
 Moonraker op Moviemeter (2,95)

Van alle James Bond-titels die ik de laatste jaren gezien en herzien heb, vind ik dit misschien wel de zwakste. Doorgaans moeten de Bonds het al niet van het verhaal hebben, maar Moonraker is daarin misschien wel de dunste van allemaal. Naast de continue focus op het vrouwelijk schoon en de hippe gadgets waarmee Bond op pad wordt gestuurd, is er maar ternauwernood aandacht voor de standaard-bedreiging van de mensheid die onze special agent doorgaans moet bestrijden. In ieder geval komt de film aardig gedateerd over, een gevoel dat ik bij andere films uit de reeks een stuk minder had. 

Ditmaal bestrijdt Bond de griezel Sir Hugo Drax, die een bedrijf runt in het bouwen van space shuttles die hij aan verschillende regeringen aanbiedt vanaf zijn fabrieksplantage in Californië. Er verdwijnt er eentje, die net is aangeboden aan de Amerikaanse regering. Bond wordt erbij geroepen natuurlijk en gaat op onderzoek uit. Hij bezoekt de fabriek en ziet verdacht gedrag waarna hij in de rest van de wereld op zoek gaat naar de foute helpers van Drax. Aldus belanden we in de grachten van Venetië, op het carnaval in Rio de Janeiro en uiteindelijk gaan we zelfs de ruimte in. Ondertussen moet Bond meermaals zijn oude vriend Jaws zien af te schudden, die door Drax steeds op Bond en Bond-girl Holly Goodhead af wordt gestuurd. Iedereen krijgt de ruimte voordat Shirley Bassey het podium neemt.

Met: Roger Moore, Lois Chiles, Richard Kiel, Michael Lonsdale, Corinne Clery

FIN - song :  Shirley Bassey - Moonraker

Thelma - John Margolin

Thelma op IMDb (7,2)
 Thelma op Moviemeter (3,11)

Nou, ik heb Louise op geen enkel moment gemist. Thelma redde het prima in haar eentje om ons anderhalf uur te vermaken. "Thelma" is simpelweg een heerlijke film, met zowel aandoenlijke als aanstekelijke humor. Daar komt bovenop dat het verhaal wel degelijk op waarheid gebaseerd is, het maakt het allemaal nog wonderlijker. Feelgood van de bovenste plank, met enkele significanties: de oudere generatie is vaak veel zelfredzamer dan we denken ( de film plaatst oplossingsgerichte ouderen kaarsrecht tegenover de wat verdoofde jongere generatie die niet altijd de juiste beslissingen durft te nemen om het heft in handen te nemen). Een sterk verhaal (en dat kun je op meerdere manieren uitleggen) met veel vaart en humor. 

Ze is al een stukkie in de negentig maar woont - na het overlijden van haar man- nog zelfstandig. Thelma redt zich nog best, laat zich zelfs door haar aandoenlijke kleinzoon Daniel de finesses van de computer uitleggen: emailen, social media, digitaal winkelen, the whole shebang. Aarzelend klikt en scrollt ze haar weg over het wijde web. Helaas is zoonlief niet altijd aanwezig om haar vragen te beantwoorden, want Thelma blijkt alsnog een gewillig slachtoffer voor een phishing-truc. Goedgelovig reageert ze op het telefoontje dat haar kleinzoon een ongeluk heeft veroorzaakt en nu snel geld nodig heeft om de schade te betalen. Thelma brengt het bedrag bijeen en levert de envelop af op het postkantoor. 

Ze belt haar dochter om te vragen hoe het met haar kleinzoon is, het blijkt het begin van allerlei verwikkelingen. Er is natuurlijk niets met hem aan de hand, Thelma blijkt het slachtoffer van ordinaire oplichting. Waar haar familie de nadruk legt op "het is maar geld, je gezondheid telt' gaat Thelma vol in de tegenaanval. Ze laat zich niet zomaar haar spaargeld afpakken door mensen met een slechte inborst. Ze heeft het adres van de envelop nog op een papiertje staan, ze gaat verhaal halen. Uit het verzorgingstehuis haalt ze haar vriend Ben op (oorspronkelijk alleen om zijn booster te lenen, maar Ben laat haar dit niet alleen oplossen). Twee oudjes, belust op wraak.

Hoofdrolspeelster June Squibb is daadwerkelijk even oud als de vrouw op wie het verhaal gebaseerd is, het maakt haar acteerprestatie alleen maar aandoenlijker én geloofwaardiger.

Met : June Squibb, Richard Roundtree, Fred Hechinger, Parker Posey, Clark Gregg

FIN - song :  Nick Stuba- Thelma's theme

Gezien in : Cinema Oostereiland

Fremont - Babak Jalali

Fremont op IMDb (6,9)
 Fremont op Moviemeter (3,34)

Bitterzoete poëtische arthouse. Lekker traag, soms zelfs bijna stilvallend. Ik ben er wel van maar mijn vrouw had er meer van verwacht. Zelf ben ik blij dat mijn favoriete filmtheater films als deze blijft programmeren, ook al zitten er maar 3 mensen in de zaal. Arthouse is een belangwekkende, soms zelfs experimentele component van het hele filmwereldje, net zoals wereldcinema dat is: niet per se richten op een groot publiek en dikke box office, maar wel een verhaal willen vertellen of vormgeven. Hoeft niet elke dag, maar wat mij betreft moet zeker een duidelijk percentage van de vertoonde films een arthouse-component hebben.

We schuiven aan in een koekjesfabriek, een heel kleintje ook nog. Daar zit de dromerige Donya stilzwijgend envelopjes te vouwen waar gelukskoekjes in worden gestopt. Niet het boeiendste werk, maar het is werk. Sinds haar vlucht uit Afghanistan heeft Donya haar toekomst langzaam zelf vormgegeven: ze woont in een flat waar meerdere vluchtelingen wonen, ze eet elke avond bij het restaurant van een landgenoot. Die hechting met de basis mengt ze met de kennismaking met andere culturen: op de werkvloer van het kleine fabriekje (Japanse werkgever, Amerikaanse werknemers) houdt ze zich op de vlakte maar ze absorbeert de rituelen en verhalen van haar collega Joanna. 

Om haar vluchttrauma beter te verwerken zoekt ze contact met een psycholoog, die helpt haar van het schuldgevoel af: ze vindt het moeilijk om met "geluk" bezig te zijn terwijl zoveel van haar landgenoten het moeilijk hebben en vechten voor haar leven. Stukje bij beetje duwt de psych haar in de richting van the American Dream. 

Wanneer er een functie vrijkomt op de fabriek hoeft Donya plots niet meer aan de fabricagekant te zitten maar mag ze de teksten verzinnen die op het papiertje in de koekjes moeten komen te staan: oneliners die niet te overdreven zijn maar die wel als geluk-zoekend kunnen worden beschouwd. Donya besluit een kansje te wagen en propt er uit eigenbelang eentje tussen die haar in contact moet brengen met iemand die haar droom kan verwezenlijken. Plots komt haar kalme leventje in een stroomversnelling.

Met : Anaita Wali Zada, Gregg Turkington, Jeremy Allen White, Hilda Schmeling

FIN - song :  Vashti Bunyan - Diamond Day

Gezien in : Cinema Oostereiland

L'amour et les forêts (aka Just the two of us)- Valérie Donzelli

L'amour et les forêts op IMDb (6,6)
 L'amour et les forêts op Moviemeter (3,29)

Sterke liefdesthriller waarbij de regisseur kan bouwen op het zeer gedegen spel van de prachtige Virginie Efira. De Belgisch-Franse actrice heeft de juiste mimiek om het emotionele proces te verbeelden waar onze hoofdrolspeelster doorheen moet. Heb haar al in meerdere dragende rollen gezien, maar ze wordt hier dan toch bij vlagen van het doek gespeeld door een ijzersterke Melvil Poupaud die de griezel in zichzelf alle ruimte geeft om te groeien. Nu ik de setting al min of meer heb weergegeven, is het beschrijven van het verhaal verder een eitje..

Blanche leeft een te zeer teruggetrokken leven, volgens haar tweelingzus, Ze moet eruit, weg uit die boeken, ze moet mee naar een feestje. Tegen haar zin gaat ze mee naar de party waar haar zus Rose zich vol in het feestgedruis mengt maar zij stil in een hoekje gaat zitten observeren. Wij weten dan al genoeg: juist dan gebeurt het. Plots zit ie naast haar: haar oude schoolgenootje Grégoire Lamoureux, uitgegroeid tot een knappe en welbespraakte man. Schoorvoetend zwicht Blanche voor zijn charmes, waarop eerst de fysieke liefde volgt en langzamerhand ook de warme gevoelens. 

Hoewel zus Rose hem argwanend bekijkt, gaat Blanche stapje voor stapje verder in haar relatie: als hij overplaatsing krijgt voor zijn bankiersbaan, gaat zij met hem mee. Ze verlaat het vertrouwde kustplaatsje waar ze is opgegroeid en verhuist naar de bosrijke omgeving van Metz, waar ze als lerares Frans al snel emplooi vindt. Kinderen, een vet huis, allebei een baan: wat kan er mis gaan?

Nou, veel dus. Steeds obsessiever wordt Gregóire in de bezittelijke benadering van zijn vrouw. Meerdere telefoontjes per dag, vragen waar ze blijft en hoe laat ze thuis is, ze ziet hem zelfs rondjes rijden rondom de school waar ze werkt. Volgens de letter van de wet gaat hij nergens te ver, maar het benauwt Blanche meer en meer zich steeds maar te moeten verantwoorden. De charmante Greg lult zich overal uit, is goed met de kinderen maar meer en meer ebt het plezier uit het leven van Blanche weg. Plezier dat plaats maakt voor ongemak, ongemak dat plaats maakt voor angst. Ze moet iets doen, ze moet uitbreken. Maar hoe?

Melvil Poupaud blijkt een bedrieglijk acteur: knappe vent, goede babbel maar ik heb in tijden niet meer zo'n onvervalste engerd gezien in films als deze meneer Lamoureux (jaja, die naam,,). Efira is rotsvast goed als altijd, maar Poupaud excelleert: samen maken ze dit tot een heel sterke film.

Met: Virginie Efira, Melvil Poupaud, Dominique Reymond, Romane Bohringer

FIN - song :  Paolo Conte - Sirat al Bunduqqiyah

Gezien in : Cinema Oostereiland