vrijdag, januari 16, 2026

The Stranger - Thomas M. Wright

The Stranger op IMDb (6,6)
 The stranger op Moviemeter (3,32)

The Stranger op Wikipedia

Trage, best wel ongrijpbare film. Die daardoor overigens wél pakkend is: je wilt toch weten waar dit heen gaat. Sean Harris speelt een prachtige griezel, ik stel me zo voor dat de regisseur hem uitgekozen heeft omdat de onderhuidse spanning bij hem er vanaf druipt. Een fijne dubieuze rol derhalve, omdat je gaandeweg de film toch enige sympathie krijgt voor het naargeestige karakter dat steeds kort onder de oppervlakte zit.

Harris speelt Henry, een man die duidelijk on the road is: iemand die probeert het verleden achter zich te laten en daarom een duik in het onbekende neemt. In de bus spreekt hij Paul, die belooft hem aan werk te helpen. Dat lukt, Henry komt in contact met de zwijgzame Mark. Deze is op zijn beurt weer onderdeel van een grote organisatie die strafbare zaken schoonwast en zorgt dat er geen sporen worden nagelaten van zaken die niet in het daglicht horen te staan. 
Henry stapt schoorvoetend in de organisatie, hij is op zijn hoede. Wij vermoeden dan al waarom dat is, we weten ook dat de vriendelijke Mark een dubbelrol speelt. En dat blijkt een rol die Henry nog wel eens lelijk kan gaan opbreken. Henry vermoedt dat overigens zelf overigens ook, hij laat zich amper in de kaart kijken. Terwijl de twee langzamerhand een vriendschappelijke band kweken, komen de gruwelijkste details opborrelen. Wie trapt in de val, wie valt uit zijn rol?

Met: Sean Harris, Joel Edgerton, Jada Alberts, Steve Mouzakis

FIN - song : Oliver Coates - Credits/Always were/Mark Lake

donderdag, januari 15, 2026

Blue Moon - Richard Linklater

Blue Moon op IMDb (6,9)

Blue Moon op Moviemeter (2,75)

Blue Moon op Wikipedia

Lang zat ik - in het knusse zaaltje 3 van mijn meest gefrequenteerde filmtheater - te twijfelen of ik wel de goede keuze had gemaakt die avond, ik had immers nog voldoende alternatieven op schijf en stream staan. Maar toch: een voorpremière met illustere acteursnamen plus een regisseur van naam plusplus een biografische momentopname van een illuster componistenduo uit de eerste helft van vorige eeuw, ik kon het allemaal niet laten lopen. Gaandeweg werd mijn twijfel weggepoetst doordat de dialogen (nou ja, de film is haast een semi-monoloog) goed geschreven zijn én doordat er een fijne chemie zat tussen hoofdrolspelers Hawke en Cannevale. Daarmee trekt de film uiteindelijk toch de voldoende over de streep.

1943, ook de VS houdt zich bezig met de oorlog die weliswaar op ruime afstand woedt maar waar toch haar eigen burgers ook heen worden gestuurd. Afleiding is nodig, die vinden veel mensen in de theaters die musicals presenteren alsof er niets aan de hand is. We duiken de kroeg in en vinden daar Lorentz Hart aan de bar. Hij lijkt al op leeftijd, maar is pas halverwege 40: opgeleefd lijkt hij, door zowel overmatig drankgebruik als een teloorgaande carrière. Hij heeft successen gekend, vele successen zelfs, maar vanavond wordt hij pijnlijk geconfronteerd met zijn afdaling: het café bereidt zich voor op de feestelijke receptie ter ere van de première van de musical "Oklahoma!". Uitroepteken! Die is weliiswaar van muziek voorzien door zijn partner Richard Rodgers, maar voor het eerst in 20 jaar schreef niet Hart de teksten voor hem omdat de componist ervoor koos om dat met een andere tekstschrijver, de ook niet verkeerde Oscar Hammerstein,  te doen.
Hart mokt en zeurt aan de bar, we snappen langzamerhand meneer Rodgers steeds beter. Hart hangt aan een wereld die er niet meer is, hij weet niet eens meer wie hij zelf is: ambivalent over zijn seksualiteit, over zijn drankgebruik, over zijn kunstenaarscchap. Teloorgang, kent u dat woord?

Met: Ethan Hawke, Bobby Cannevale, Andrew Scott, Margaret Qualley

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tony Bennett - This funnny world 

woensdag, januari 14, 2026

Pink Moon - Floor van der Meulen

Pink Moon op IMDb (6,8)
 Pink Moon op Moviemeter (3,24)

Pink Moon op Wikipedia

Gezinsdrama-film die gaandeweg aan kracht wint. Omdat ik vooraf wist dat deze niet als NL-romkom bedoeld was, bleef ik kijken en dat betaalde zich alsnog uit. Johan Leysen- de Vlaamse acteur die een jaar na de opnamen overleed- is eigenlijk altijd goed, maar ook de Nederlandse sterren komen gaandeweg steeds beter op hun positie te staan. 

Het eten wordt koud. Niet doordat het slecht voorbereid is door papa, integendeel zelfs: de zoon en dochter laten het staan omdat ze volledig verrast worden door wat hun vader daar aan tafel zegt: "Natuurlijk gaan we binnenkort mijn 75e verjaardag vieren, maar ik zeg jullie nu al dat een 76e er niet gaat komen". Daarmee bedoelt hij niet dat hij stopt met het vieren van de feestelijke dagen, nee: hij meldt dat hij een einde aan zijn leven gaat maken. "Het is wel mooi geweest", zegt hij, "nu kan ik alles nog en ik wil niet dat ik eindig als een behoeftige en zieke man.". 
Hoewel de kinderen aanvankelijk eenduidig reageren, komt daar langzaam verandering in: waar de zoon en schoondochter nog enigszins begrip kunnen opbrengen voor papa's keuze (en zelfs beginnen met de administratieve en sociale voorbereidingen) slaan bij dochter Iris alle stoppen door. Ze gaat voorbij alle emotionele fasen: onbegrip, boosheid, verdriet, afstandelijkheid, instemming en hulpvaardigheid. Ze besluit haar kansen te pakken: nu ze nog de kans heeft om nader tot haar vader te komen, doet ze daar alles voor. Ze zet haar baan on hold, ze trekt bij pappie in en begint met hem te praten. Komt er wederzijds begrip?

Met: Julia Akkermans,Johan Leysen, Eelco Smits, Anniek Pheifer 

FIN - song : JJ Cale - Magnolia

dinsdag, januari 13, 2026

It's never over, Jeff Buckley - Amy Berg

It's never over, Jeff Buckley op IMDb (7,7)
 It's never over, Jeff Buckley op Moviemeter (3,67)

It's never over, Jeff Buckley op Wikipedia

Toevallig de derde muziekdocumentaire achtereen op dit blog, maar dit was er echt een waar we al lang naar uit zaten te kijken. Dat werd beloond, want wat zagen wij gisteren in de zaal een schitterende docu, eentje die zich liet lezen als een film. Dat zegt voldoende over de dramatiek die het leven van de jong overleden zanger doorspekte. Bij thuiskomst nog maar weer even die fenomenale plaat "Grace" opgezet, dat hielp bij het napraten, ook met onze logée die de docu toevallig dit weekend bekeek.

Hij werd al onder een slecht gesternte geboren: al voor zijn geboorte waren zijn moeder en zijn vader geen stelletje meer. VaderTim  Buckley was een rondreizend muzikant, een bon vivant, die de verantwoordelijkheid van het opvoeden van een kind helemaal niet aan kon. Dat werd overigens vollédig gecompeneerd door Jeff's moeder, die hem tot aan het einde toe koesterde en verwende. Ze keek dan ook enigszins fronsend toen zoonlief liet blijken toch voor een deel hetzelfde pad te willen gaan lopen als zijn aan een overdosis overleden vader. Maar Jeff bleek als muzikant geboren te zijn: hij bekwaamde zich in virtuoos gitaarspel maar vooral in een zangsouplesse die 4 octaven besloeg: ze bleken de juiste fundamenten te vormen voor de gekwelde kunstwerken die Jeff zou brouwen: zijn liedjes dropen van de pijnlijke romantiek, zijn gitaarspel joeg stormen na en zijn zang, ach, zijn zang, die ging op onnavolgbare wijze alle kanten op. Fluisterend, grommend, gillend: Buckley joeg zijn demonen naar buiten terwijl hij tegelijkertijd aan alle kanten liet blijken op zoek te zijn naar eeuwigdurende liefde en romantiek. Het bleek een cocktail voor een giftig leven: was zijn muzikale succes voldoende om zijn onrust te dempen?

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jeff Buckley- Lover, you should've come over
FIN - song : Jeff Buckley- Vancouver

maandag, januari 12, 2026

Freddie Mercury : The Final Act - James Rogan

Freddie Mercury: The Final Act op IMDb (7,8)
 Freddie Mercury- The Final Act op Moviemeter (3,78)

Freddie Mercury: The Final Act op Wikipedia

Tweede muziekdocumentaire die ik die avond bekeek, was deze uit de reeks "The Final Act". Deze over de Queen-zanger werd enkele weken geleden uitgezonden, van de week was de beurt aan die over David Bowie (laterrr!). De reeks behandelt niet een rise & fall, nee: het behandelt eigenlijk louter het laatste bedrijf van de immense carrière van de hoofdpersoon. 

Zijn bandleden zeggen het anders dan veel van hun fans. Brian May en Roger Taylor zeggen dat Frederick Bulsara (zoals Freddie Mercury in het echt heette) wel degelijk open was over zijn homoseksualiteit. Managers en platenbazen wilden dat 's mans handel en wandel de platenverkoop van Queen niet nadelig zou beïnvloeden, maar Mercury bleek er te flamboyant voor: zijn hele leven zocht hij naar 'Somebody to love", maar dat bleek hij niet in zijn huwelijk te vinden maar daarbuiten. Mercury had de pech dat hij leefde in het gruwelijke aids-tijdperk: de vernietigende bloedziekte die in de jaren 80 keihard toesloeg onder promiscue mensen. Hoewel onderbelicht bleef dat het ook onder heteroseksuele mensen voorkwam, kreeg de ziekte een 'gay disease' stempel. De griezelige pers dook er bovenop: carrières werden kapotgeschreven, reputaties werden ondermijnd. 
Gelukkig blijkt uit de documentaire dat de slachtoffers in nood hun vrienden leerden kennen: Mercury's zus, zijn verzorger, enkele vrienden maar vooral zijn bandleden doen een warmhartig pleidooi om de mens achter de zieke te blijven zien. Het levert hartverwarmende beelden op.

zondag, januari 11, 2026

Hung up on a dream: The Zombies Documentary - Robert Schwarzmann

Hung up on a dream op IMDb (8,0)
 Hung up on a dream op Moviemeter (3,64)

Hung up on a dream op Wikipedia

Wat een heerlijke documentaire is dit, zeg, Zanger Colin Blunstone kan sowieso al niet veel fout bij mij doen (zag hem meerdere keren live: een enorm aimabele vent met een nog steeds schitterende stem), in deze docu blijkt opnieuw wat een warmvoelend mens hij is. Dat blijkt overigens ook voor zijn kompanen te gelden. Een reis door de tijd.

De fundamenten van de band werden - in mijn geboortejaar- gelegd door toetsenist Rod Argent en gitarist Paul Atkinson, zoals zoveel muzikanten destijds begonnen ze in fanfares en kerkkoren. Aanvankelijk zou Argent de zanger van het clubje worden, maar toen Colin Blunstone een matig gitarist maar een begenadigd vocalist bleek verhingen ze de bordjes. Covertjes spelen, ze deden het zo goed dat ze aansloegen en airplay kregen. Op een of andere manier kregen ze contacten in de VS waarop ze in konden stappen op een aantal rondreizende muziekrevues. Het legde banden voor de eeuwigheid. 
Na enkele jaren kwamen dan toch de spaarzame hits: eerst het spannende "She's not there" , later het eigenwijze "Time of the season". Beiden groeiden uit tot klassiekers die de band 60 jaar na dato (!!) zelfs tot de Rock n Roll Hall of Fame zou brengen. 
Waar de documentaire in excelleert, is de verbeelding van de tijdloze vriendschap die de bandleden met elkaar hadden; ondanks een 'mislukte' carrière (de band ging uit elkaar voordat het succes kwam, omdat misbruikende managers de heren noopten tot het kiezen van een maatschappelijke loopbaan ipv een muzikale) heeft men toch de onsterfelijkheid bereikt. Het is immers altijd de tijd van het seizoen, elke keer weer: Hold your head up!

zaterdag, januari 10, 2026

Deadpool & Wolverine - Shawn Levy

Deadpool & Wolverine op IMDb (7,5)
 Deadpool & Wolverine op Moviemeter (3,24)

Deadpool & Wolverine op Wikipedia

Het duurde ongeveer 20 minuten voordat mijn vrouw haar telefoon erbij pakte. Toen ik - mijn wenkbrauwen optrekkend- naar haar keek, verklaarde ze: "ik snap er nu al geen barst meer van". Herkenbaar, want ook ik was al snel de draad van het hier vermoedelijk toch achterliggende script kwijt. Waarom we deze dan toch op 'kijken' hadden gezet? Welnu, ik was met de administratie van mijn filmdatabase bezig en toevallig viel haar ook op de naam Deadpool. Klopt, ik beken dat ik de twee eerdere delen hiervan ook heb bekeken, het zal uit sympathie met de hoofdrolspeler zijn geweest. Hoe dan ook: deze hebben we plichtmatig tot het eind toe uitgekeken, ondertussen spottende blikken naar elkaar uitwisselend. Met alle respect voor mensen die helemaal in dit soort stripheldenfilms zitten: ik gun jullie alle plezier, van mij hebben jullie de komende jaren geen last want het zal wel weer een tijdje duren voordat ik weer een stripfilm ga zien. 

Deadpool zoekt werk, hij wil graag toetreden tot het team van superhelden die her en der hun goede daden doen. Dat kan niet zomaar, zegt de man van het superhelden-uitzendbureau. Daartoe moet hij eerst een andere teloorgegane superheld uit het slop trekken: hij moet de aan de drank geraakte Wolverine meenemen op zijn pad. Samen kunnen ze dan in actie tegen een of andere meneer die een soort tijdroofmachine gebouwd heeft, waarmee hij de respectievelijke werelden van de beide superhelden (waarom zijn dat verschillende werelden?) wil gaan vernietigen. Kansen tot rehabilitatie dus, beiden snakken ernaar. Voordat het zover is, moeten ze nog wel strijden tégen of mét een aantal andere magische mensen. Om aan het eind dan toch bij die tijdmachine aan te komen.

Met: Ryan Reynolds, Hugh Jackman, Matthew MacFadyen, Emma Corin, Morena Baccarin, Channing Tatum, Jennifer Garner, Wesley Snipes, Chris Evans, Henry Cavill

FIN - song : Aretha Franklin - You're all I need to get by

You were never really here- Lynn Ramsay

You were never really here op IMDb (6,7)   You were never really here op Moviemeter (3,67) You were never really here op Wikipedia Oef. Deze...