zaterdag, maart 17, 2007

Sneu Vel


n Trieste Gang gisteren.
Net t eten op tafel: de bel! een mevrouw voor de deur met in haar handen een kat. een aangereden kat.
Zwaar ademend, duidelijk van alles gebroken aan de achterkant. Of we de dierenambulance wilden bellen. Zij die mijn lief kennen, weten dat dieren haar welhaast nog meer aan t hart gaan dan de meeste mensen.
Bellen dus, helaas bleek e ambulance meer dan 20 km uit de buurt. Wij dus het eten gelaten voor wat het was, in de auto gestapt en op naar de dienstdoende dierenpoli.

Aldaar een bekwame, rustige en zeer geduldige arts die ook aan mijn dochters uitlegde wat ze allemaal aan het doen was en nog ging doen.
Infuus, injectie, testen hoe "bij" het dier nog was, hoe het met de weerstand stond en wat de verwachtingen waren.
Wij beloofden vandaag met foto langs de deuren in de buurt te gaan en haar te melden of we de eigenaar getroffen hebben.

Helaas, helaas: waarschijnlijk een zwerfdier dat hier elke avond meedoet aan de "Minoes"like kattenvergadering.
Bijna onontkoombaar is zijn lot, we vermoeden dat het richting het zo gevreesde eufemisme "inslapen" gaat.
Rust zacht, kortstondige vriend!

3 opmerkingen:

FROMMEL zei

berdomme. moet ik meteen met tranen in mijn ogen terug denken aan mijn lieve pancratius. ik kwam haar in de vorm van overal haar al te vaak tegen de afgelopen dagen...

begt zei

snappik. ik moest er gisteren ook aan denken toen ik je gezellige ronde huisgenoot zag rondlopen...

Anoniem zei

Oh nee!

Inslapen omdat er niets meer aan te doen is, of omdat ze geen baasje heeft?

Want dan ga ik NU geld inzamelen en een kattenluikje timmeren!