Ode aan een markant mens

Je moet het maar leveren: 's morgens horen dat je contract, om de meest onwaarschijnlijke reden ooit, niet wordt verlengd. Dat gesprek dan weer wel waardig en puntig voeren en daarmee de eer aan je zelf houden.
Bij mijn thuiskomst gisteren het bevel geven"we gaan even de boosheid van ons afborrelen". En dan in die borreluurtjes vervolgens alle bewijzen leveren waarom de ontslagreden op zijn minst dubieus is.

Wat houd ik toch van die dame, wat een nobel hart en een bijzondere levensvisie heeft ze toch. Blij dat ik daar bij mag horen.