Een ziekelijk irritant joch. Met een hart van goud.
Zo kun je de jonge Steve toch wel omschrijven. ADHD kwadraat. En een hyperkort lontje.
Moeder is onderweg naar het instituut dat Steve moet verlaten omdat ie met zijn "kwajongensgedrag" een andere jongen voor het leven heeft verminkt. Er is geen houden meer aan. Moeder moet hem weer in huis nemen.
Mommy is een lowlife mama, papa is al jaren overleden en zij strijdt voor een beter leven. Baantje in, baantje uit, maar het zet allemaal geen zoden aan de dijk. De enige drijfveer is nog een beter leven voor haar zoon. En dat gaat niet meevallen.
Meerdere malen staan moeder en zoon dreigend tegenover elkaar, meerdere keren blijkt dat ze beide struikelen over goede bedoelingen die kwaadaardig uitpakken. Schelden, schreeuwen en slaan worden regel ipv uitzondering.
Hulp komt als de overbuurvrouw in beeld komt. Een complexe, moeilijk communicerende onderwijzeres die een sabbatical heeft. Zij besluit Steve bijlessen te geven omdat educatie de enige uitweg is uit het marginale bestaan. De drie groeien naar elkaar toe en overwinnen veel. Maar niet alles.
Adembenemend goede film, schokkend maar o zo liefdevol gemaakt door wonderkind Xavier Dolan. Een moderne variant op de mij zo dierbare Ken Loach-school. Hard sociaal drama, boordevol pijn maar immer met het oog op een sprankje hoop. IJ ZER STERK top 10-werk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten