Le Pot-Au-Feu (aka The Taste of Things/La Passion de Dodin Bouffant) - Tran An Hung

Le Pot-au-feu op IMDb (7,4)
 Le Pot-au-feu op Moviemeter (3,74)

La Passion de Dodin Bouffant op Wikipedia

Het zal vast door mijn gebrek aan culinaire interesse komen dat ik deze film niet eerder heb bekeken. Waar anderen smullen van restaurants met sterrenrecensies en navenante prijzen, ben ik niet voldoende onderlegd om het bijzondere daarvan af te zien. Derhalve heb ik mijn vrouw destijds met een vriendin naar deze film laten gaan, ik voorzag een matige interesse in het leeuwendeel van de film. Wel was ik uiteraard benieuwd naar het eigenlijke verhaal, met name dan naar de vertolking daarvan door gekwalificeerd acteur Benoît Magimel en de topactrice Juliette Binoche. Daar ben ik nu dus alsnog maar een keer voor gaan zitten.

Dodin Bouffant is een meester(lijke)kok. Hij kookt voor de adel, voor grootheden en voor vorstenhuizen. Zijn reputatie heeft hij verdiend door gevarieerde en verse producten in te zetten op een onconventionele manier. Weinig mensen weten dat hij zich daarbij voor een enorm deel laat inspireren door zijn keukencheffin, de rustige en betrouwbare Eugénie. Zij werkt al jaren voor Dodin, weet hem gerust te stellen waar nodig en is mogelijk de enige die zijn avontuurlijke bedenksels in daadwerkelijke gerechten weet om te zetten. De twee andere keukenhulpen Violette en Pauline zijn gehoorzaam waar het moet en behulpzaam waar gewenst, zij zien de brille die net zo goed in Eugenie huist als in haar werkgever-sinds jaren.

Doordat ze al zolang samen in de keuken staan, ontstaat er een genegenheid die de culinaire vaardigheid overstijgt. Hij probeert haar steeds duidelijker het hof te maken, maar ze hapt slechts mondjesmaat toe. Dodin weet plots een manier om haar te overtuigen: hij is gevraagd om te koken voor een Aziatische prins en wie beter dan Eugenie kan beoordelen of zijn menu zal gaan werken? Weet hij haar hiermee definitief te verleiden?

Met: Benoît Magimel, Juliette Binoche, Galatea Bellugi, Bonnie Ragneau- Ravoire

FIN - song : Massanet/ Hans Oudenaarden - Medidation de Thaïs

The History of Sound - Oliver Hermanus

The History of Sound op IMDb (6,9)
 The History of Sound op Moviemeter (3,48)

The History of Sound op Wikipedia

Hoewel de trailer me enigszins op het verkeerde been had gezet (ik verwachtte een Alan Lomax- achtige muziekhistorische film te gaan zien), wist ik natuurlijk al vooraf dat ik heel tevreden de zaal uit zou gaan. Immers, nu Daniel Day-Lewis al een tijdje met de VUT is gegaan, wordt er gestreden om de vacante plaats van "beste acteur van het moment". Twee van de zeer gerede kandidaten daarvoor worden in deze film verenigd, en hoe: de rijzende ster Paul Mescal is de ene hoofdrolspeler, de al wat langer aan de weg timmerende maar steeds meer baanbrekende acteur Josh O' Connor is de andere. Het zal knetteren, dat weet de ervaren kijker dan al. Voeg daar nog het voor mij zeer aangename trage verteltempo aan toe en u snapt dat de indruk een stuk boven mij hing bij het aanfloepen van de zaalverlichting. Heerlijk.

Begin 20e eeuw, het platteland van de VS. Terwijl de wereld zwanger raakt van oorlogsdreiging, lijkt het leven op de boerderij van de familie van Lionel Worthing. Ondanks de zwakke gezondheid van zijn moeder besluit Lionel dat hij weg moet: zijn creatieve inborst is er niet voor gemaakt om een leven lang de akkers te bewerken. Hij reist naar Boston om daar aan het conservatorium zijn zangkunsten te perfectioneren. In een studentencafé wordt zijn aandacht getrokken door de ingetogen pianist David White. Na een schuchtere start merken we al gauw de geladenheid in hun vriendschap. 

Heimelijk starten de twee een relatie, wat in die tijd nog meer dan nu als een zonde werd beschouwd. Ze delen niet alleen de liefde, ze delen ook een diepe liefde voor muziek. Als David dan ook aan Lionel vraagt om hem te vergezellen op een muzikale ontdekkingstocht door het Amerikaanse binnenland, hapt Lionel aarzelend toe; moeder en opa teleurgesteld, maar hij móét gaan wil hij niet zijn complete leven op slot gooien. En inderdaad: hij bewandelt wegen die hij nog nooit bewandelt heeft, hij ervaart vriendschap en liefde zoals hij nog niet eerder ervoer. In hun tentje zijn de twee intens dicht bij en op elkaar, maar plots blijkt daarover ook verschil van inzicht tussen de beide mannen. Aantrekken en afstoten, het beheerst hun beider denken.

Met: Paul Mescal, Josh o'Connor, Chris Cooper, Molly Price

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Eliza Carthy  & Nancy Kerr - The unquiet grave

FIN - song : Joy Division - Atmosphere

I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

The Quiet Girl (aka An Cailín Ciúin) - Colm Bairéad

The Quiet Girl op IMDb (7,7)
 The Quiet Girl op Moviemeter (3,74)

The Quiet Girl op Wikipedia

Kan een film, net als goede wijn, rijpen met de jaren? Zelfs als ie al bij verschijning een vroegrijpe uitstraling heeft? Hoe het ook zij, bij het opnieuw bekijken van deze aangrijpende doch schitterende boekverfilming werd ik zo mogelijk nog meer gegrepen als de eerste keer.
Het ontwapenende spel van de jonge hoofdrolspeelster, de onbeholpen menselijke warmte binnen het opvanggezin, het hoopvolle in kleine dingen en gebaren: deze film heeft een bepaalde humane magie die je onvoorwaardelijk bij de keel grijpt (het kán natuurlijk dat dit je helemaal niets doet, maar ik vraag me dan ernstig af hoe je dan in het leven staat). Prachtig, prachtig.
Mijn recensie van destijds (mei 2023) : BEGT recensie "The Quiet Girl"

The Instigators - Doug Liman

The Instigators op IMDb (6,2)
 The Instigators op Moviemeter (2,82)
The instigators op Wikipedia 

Dat er zelfs bij de humor in een film zoveel fout gaat dat ie daardoor uiteindelijk best te behappen wordt, dat is toch wel een vreemd fenomeen. Hier speelt Matt Damon in plaats van zijn gebruikelijke zelfverzekerde stoere actieheldenrol een keer een twijfelende en zelfs een beetje mislukte sukkelaar. Hij wordt daarin bijgestaan door de opnieuw degelijke Casey Affleck, die als altijd iets meer diepte in zijn karakter weet te leggen dan broertje Ben normaal doet. De film van Doug Liman is in zijn geheel verre van wereldschokkend, maar vermakelijk mag je het wel noemen.

Rory is er duidelijk in naar zijn psychiater, dokter Rivera. Hij is een loser, hij heeft het verprutst en blijft eigenlijk alleen overeind om te proberen zijn fouten richting zijn kind recht te zetten. Hij kondigt haar zelfs aan dat - zodra hij slaagt in die correcties - het leven voor hem verder niet zo hoeft. 
We zien hem instappen in een overval-plan van de opgewonden crimineel Mr Besegai. De opdracht lijkt eenvoudig: op de avond van het fondsenwervingsbal voor de burgemeester van Boston, de door en door corrupte Mayor Miccelli, moeten zij diens kantoortoren binnendringen en de die avond fors gevulde kluis leegroven. Rory vindt het allemaal best, als hij maar zijn benodigde schuldbedrag van 32.480 dollar incasseert voor deze klus. Hij wordt voor deze klus gekoppeld aan twee hem onbekende kruimeldieven, waarvan vooral de onverschillige Cobby veel van Rory zal gaan vragen.
U snapt, de ripdeal gaat niet helemaal goed, de derde man komt om en Rory en Cobby moeten met z'n tweeën op de vlucht, achtervolgd door een woe-de-nde burgemeester die vooral de van hem gestolen armband terug wil hebben. De stunteldieven krijgen het zwaar.

Met: Matt Damon, Casey Affleck, Hong Chau, Ving Rhames, Michael Stuhlbarg, Ron Perlman, Alfred Molina, Toby Jones
                              
FIN - song : Thunderclap Newman - Something in the air

Happy Single- Anna van Keimpema

Happy Single op IMDb (5,5)

Happy Single op Moviemeter (2,52)
 Happy Single op Wikipedia

Het is werkelijk niet te stuiten, de stroom Nederlandse romkoms die nu al een aantal jaren voortdendert. Het is lastig om te ontkomen aan de gedachte dat hier de dollartekens het belangrijkste argument zijn voor deze aanhoudende productie. "Welke beroepsgroep hebben we nog niet gehad?", "Hebben we er al een die in Utrecht speelt?", "Kunnen we er een Robinson-achtig survival-elementje in stoppen?". Natuurlijk, deze werkwijze is in Hollywood én in Bollywood tot norm verheven, ook uit andere landen komt een pulpproductie waarvan we het leeuwendeel niet te zien krijgen, maar het kán anders. Hoe dan ook, ik keek deze. En ik hield er louter een blik aan over van "zit er iets bruikbaars in voor onze filmquizzen? Ideetjes? Acteurs? Scenes misschien?" De rest, mensen, is statistiek.

De jonge psychologe Mollie denkt van zichzelf dat ze verstandig opereert op de liefdesmarkt maar ze stapt al snel over haar eigen grenzen heen als ze de frisse Otis ontmoet. Om elkaar heen draaien, vliegen afvangen, nóg een ontmoeting, seks. Niks mis mee, jong ben je maar eenmaal. 
Tja, zo makkelijk gaat dat dus niet. Want als er de volgende dag een nieuwe collega wordt geïntroduceerd op het werk snapt u natuurlijk al direct wie die gast dan wel is. En u snapt ook dat dit Mollie danig in verwarring brengt: ja, hij is knap en sexy en zo, maar hij is ook enigszins verwaand over het vakgebied. En daarmee vormt hij dus een bedreiging voor Mollie. Ze zoekt naar een manier om hiermee om te gaan en besluit haar laatste verovering op afstand te zetten. Het leidt tot verwarrende situaties op de werkvloer, maar nog méér op de bedrijfsfeestjes en dito trainingsdagen. De vraag stellen is hem beantwoorden: komt dit nog goed?

Met: Jamie Grant, Juvat Westendorp, Sanne Langelaar, Andre Dongelmans, Barbara Sloesen, Peter Blok, DIck van den Toorn, Henriëtte Tol, Maaike Martens

FIN - song : Walk the Moon- Shut up and dance

Rocco & Sjuul - Anna van der Heide

Rocco & Sjuul op IMDb (6,4)
 Rocco & Sjuul op Moviemeter (2,64)

Rocco & Sjuul op Wikipedia

Als je dan toch door onwelvoeglijkheden een weekje aan de bank gekluisterd bent (en daardoor niet naar de filmzaal kunt), kun je mooi weer eens door je harde schijf bladeren. Een aangename "Oh ja, deze ook nog niet gezien" bekroop me toen ik deze zag staan. Had wel in onze zalen gedraaid maar ik had steeds maar niet de stap genomen. Daar zal een reden voor geweest zijn maar hoe fout bleek ik daarmee te zitten: een héél fijn sfeertje in deze romkom, waarbij je in ieder geval kunt rekenen op het zekere acteren van Beppie Melissen (in ons land een buitencategorie, zij). Hoewel je nergens op verrassingen hoeft te rekenen, zit de film toch goed genoeg in elkaar om je bij de hand te nemen. Prima te doen.

Melissen speelt Sjuul, een energieke vrouw van 70 die dienstbaar is aan iedereen om zich heen: de behoeftige overbuurvrouw wordt zeem en trekker uit de handen genomen, de kleinzoon wordt op tijd bij het schoolplein opgehaald om mee te gaan naar zwemles. Dit alles terwijl zij tussendoor élke dag de rit maakt naar het verzorgingstehuis waar haar man sinds een beroerte in is beland. Zijn leven is eindig, zij weet het en iedereen weet het, maar zij zal nimmer haar zorgzaamheid loslaten. Ze is derhalve de hele dag in touw met van alles en niks, maar is er een van het "niet klagen maar dragen" principe.
Dan, plots, midden op straat: daar staat ie. De net zo oude Rocco, haar danspartner uit hun tienerjaren. Smoorverliefd was ze op de Egyptische charmeur, maar nimmer gaf ze daaraan toe. Rocco is gescheiden maar vooralsnog slechts van tafel en bed: hij voert nog steeds een schoenenwinkel samen met zijn ex. Schoorvoetend tasten de twee elkaar af, beiden met de ballast van een mensenleven aan hun rug hangend. Ze weten: er zit nog steeds iets, maar er zijn te veel barrières (en er is te veel weerstand) om ook maar iets met elkaar te willen opzetten. 
Met: Beppie Melissen, Sabri Saad el-Hamus, Anniek Pheifer, Nazmiye Oral, Ingeborg Elzevier

FIN - song : Plaza Beats- Alive

Warhorse One- William Kaufmann/ Johnny Strong

Warhorse One op IMDb (5,4)
 Warhorse One op Moviemeter (2,44)
Warhorse One op Wikipedia 

Omdat er deze week toch alweer sprake was van het inzetten van Amerikaanse grondtroepen kon ik daar deze film wel tegenover stellen, over het debacle dat de VS in Afghanistan heeft ervaren. Feitelijk is dit een "All American Hero" verhaal over de eenling die het opneemt tegen de overtallige vijand en die daar natuurlijk als een ongekende Rocky uit vandaan wil komen. Het mocht wat, het verhaal is sleets maar dat verhoudt Hollywood er niet van steeds maar zulke verfilmingen naar buiten te willen brengen. Ik denk niet dat er in Europa één iemand voor naar de bioscoop gegaan is (en dat ook niet doet bij de films die straks ongetwijfeld over de Iran-Epic Fury-oorlog gemaakt zullen worden. Als u daar echter anders over denkt, moet u deze zeker aanklikken.

Met zijn Warhorse-eenheid vliegt commando Richard Mirko over de valleien van Oost-Afghanistan. Ze doen dat als een van de laatst overgebleven units. Beter zouden ze weg zijn, maar er is nog een missie te volbrengen: een Amerikaans zendelingengezin is met een jeep op de vlucht voor Taliban- en IS-troepen, richting de grens. Aan Warhorse One en zijn team om dat gezin (vader, moeder, zoon, dochter) te redden uit de schietgrage klauwen van de bebaarde primitieven. Dan gaat het mis: de helicopter wordt beschoten, Mirko wordt eruit geslingerd terwijl de rest op de bergwanden crasht. Daar zit hij dan, in zijn eentje: met zijn rugzak vol bewapening en vol apparatuur. Hij kan wel communiceren met zijn eenheid maar hulp is ver te zoeken. 

Het advies om een veilig heenkomen te zoeken tegen de Taliban-milities slaat hij in de wind, hij acht het zijn plicht de missie dan maar in zijn eentje te voltooien. Voor het gezin komt dat te laat, slechts de vijfjarige dochter blijkt nog in leven nadat ze op die milities zijn gestuit. Het vereenvoudigt de missie van Mirko in die zin dat ie nu maar één persoon hoeft te beschermen en te redden, maar ja: hoe doe je dat tegen zo'n overmacht? Hoe bereik je veilig gebied? Enter: the hero!
Met: Johnny Strong, Athena Durner, Raj Kala

FIN - song : Blackchords- Sinking like stone

Dangerous Waters - John Barr

Dangerous Waters op IMDb (5,3)
 Dangerous Waters op Moviemeter (2,53)

Dangerous Waters op Wikipedia

Blijkbaar heb ik deze week behoorlijk in troebel water gevist, want de dag vóór "Amsterdamned" bekeek ik deze. Opnieuw geen pleziervaart. Bij deze film gaat het dan gelukkig niet om het gevaar van onderen, nee: hier is ouderwets de mens de klootzak die een onschuldig en romantisch ogend boottochtje kan versjteren. Het is allemaal niet heel goed, wel is het goed om te vermelden dat deze film uit 2023 een van de laatste werken was waarin we acteur Eric Dane te zien kregen, de beste man is inmiddels aan een ernstige ziekte bezweken. Het geeft deze film nog enige historische waarde, voor het overige wacht vergetelheid.

Hoewel ze het samen best redden, ziet Rose haar moeder Alma toch wanhopige pogingen doen opnieuw aan de man te komen. Het kost Rose moeite om enthousiasme op te brengen als mammie vertelt dat ze zijn uitgenodigd voor een zeilvakantie met haar nieuwe vriend. Rose heeft hem nog nooit ontmoet en moet nu blijkbaar meteen tww weken lang met hem doorbrengen op een kleine ruimte. Haar support voor haar moeder wint het van haar wantrouwen, met de nodige reserves stapt ze in de auto om mam's nieuwe stoere kerel te ontmoeten.

Van begin af aanvoet Rose dat er iets niet in de haak is met deze Derek. Filmwetten leren ons dat ze daarin wel eens snel gelijk kan krijgen. Terwijl mama zich superhappy voet en de champagne aanbreekt om haar nieuwe leven te ieren, ziet Rose met een bootje naderen. En niet zomaar, nee, met een noodgang. BAM! Gewapende mannen springen aan boord, het begin van een levensgevaarlijke reeks handeling. Wie is er hier stoer?

Met: Odeya Rush, Eric Dane, Saffron Burrows, Ray Liotta

FIN - song : Ezi - Need you like that

Ghahreman (aka A Hero ) - Ashgar Farghadi

A Hero op IMDb (7,5)
 A Hero op Moviemeter (3,41)

A Hero op Wikipedia

De ayatollah's, de kaliefs, de grootmoefti's. Ik vertrouw ze voor geen cent. Nog voor geen procent dáárvan vertrouw ik echter de VS die hun eigen sultan destructief over de wereld laten trekken. Genoeg politiek nu, maar het maakte dat ik met een bijzondere interesse deze film nog eens bekeek afgelopen week. Iran kent een sterke vertelcultuur, die ze ook in films massief tot uiting weten te brengen: een klein verhaal kan zo gedetailleerd in beeld worden gebracht dat de buitenlandse kijker er in kan lezen wat ie wil: dat het land vergeven is van de tradities, dat eer en familie belangrijk zijn maar dat over alles de strakke deken van controle en repressie is getrokken. We zagen dit in de films van Jafar Panahi, we zagen het in de films van vader en dochter Makhmalbaf, we zagen het in de eerdere film van regisseur Farghadi: omdat ze onder streng toezicht staan, kunnen ze amper buiten de lijntjes kleuren. Dat wíllen ze echter wel, verhalenvertellers als ze zijn. Dus verzinnen ze een verhaallijn die net zo makkelijk over een gewone arbeider kan gaan als over de familie van een belangrijke rechter. Normen en waarden staan voorop in die films, het is aan de kijker om er dwars doorheen te kijken en actualiteit aan de film te ontlenen. Leve de kleine man!

Bijgaand mijn recensie van april 2022: BEGT recensie "A Hero"

FIN - song : Bhijan Bhijani - Deldar e man

Amsterdamned II - Dick Maas

Amsterdamned II op IMDb (5,5)
 Amsterdamned II op Moviemeter (2,51)

Amsterdamned_II op Wikipedia

Sinds enige tijd mag ik ingewijde noemen in de Dick Maas-leer. Ik mocht meehelpen aan de eindredactie van een te verschijnen boek over de regisseur en vooral over zijn Flodder-films & series. Uit dat boek leerde ik al dat Maas maling heeft aan journalistieke waardering en kwalitatieve beoordelingen, hij gaat voor de gunst van het publiek en voor de bezoekcijfers. Dat maakt dat zijn films geen peilloze dieptes kennen, dat het allemaal erg aan de oppervlakte blijft. Of, nou ja, dus...

Ruim 30 jaar nadat rechercheur Erik Visser de zoektocht naar het Amsterdamse onderwatermonster succesvol had afgerond (dader 'n all), staat hij op de nominatie om daarvoor alsnog een medaille te ontvangen. Het zou een mooie start van zijn pensionering zijn. Maar dan..

Plots worden er twee toeristen naar de diepte getrokken tijdens een nachtelijke rondvaart, plots wordt in het Wallengebied een travestieartiest omgebracht. Een weekje voor zijn ceremoniële bijeenkomst reist Visser alvast af naar de hoofdstad, waar hij te horen krijgt dat de man die hij voor dader hield in geen geval de dader kon zijn. De zoektocht gaat dus worden herstart, opnieuw is de waterrijke stad in de greep van een moordlustig wezen. Samen met de jonge Tara Lee, de rechercheur die nu in Visser's positie zit, moet Erik de knopen gaan ontwarren zodat ze de waarheid boven water krijgen.

Met: Huub Stapel, Holly Mae Brood, Ruben Brinkman, Tatum Dagelet, Pierre Bokma, Steef Cuijpers

FIN - song : Davina Michelle - Amsterdamned

The last son - Tim Sutton

The Last Son op IMDb (4,9)
The last son op Moviemeter (2,48)

The Last Son op Wikipedia

Beide filmsite-waarderingen komen ongeveer even hoog uit. Of nee, beter zeg ik : even laag. Want dit was niet best, mensen. Een zich volstrekt voorspelbaar ontwikkelend verhaal, matig acteerwerk, het telde allemaal nauwelijks op. Hoofdrolspeler Sam Worthington heb ik echt nog eens rollen met inhoud zien spelen, tegenspeler Machine Gun Kelly maakt leuke liedjes maar valt acterend toch echt door de mand. Een korte beschrijving derhalve en dan weer doorrrr.

Isaac Lemay trekt schietend en moordend over de Amerikaanse vlakten. Hij doet dit blijkbaar niet zomaar, hij strijdt tegen een banvloek die over hem door een Cheyenne-hoofdman is uitgesproken: hij zal zijn moordlust nog ernstig oplopen, hij zal op een gegeven moment door een van zijn eigen kinderen worden omgebracht. En dat zijn er nogal waat: Lemay heeft door zijn veelvuldig bezoek aan publieke dames nogal wat kroost achtergelaten. 

Dat plaatst hem voor het probleem dat hij niet weet wie van de kinderschaar dan uiteindelijk het fatale schot zal gaan leveren. Belangrijkste kandidaat is zoon Cal, maar ook een van zijn dochters zou het kunnen zijn. Deze Megan krijgt dan ook een indringend bezoekje van pappie, waarna hij haar een wapen overhandigt en zegt: schiet me maar neer. Als ze dat niet doet, streept Lemay haar alvast af. Verder met de zoektocht.
Met : Sam Worthington, Colson Baker, Thomas Jane. Heather Graham, Emily Marie Palmer

FIN - song : Lizzy McAlpine - To the mountains

Champagne - Tim Kamps

 Champagne op IMDb (7,5)

Champagne op Moviemeter (3,53)

Champagne op Wikipedia

Dat werd nog best een vrolijke film. Misschien was dat gezien het onderwerp niet helemaal de bedoeling maar ik heb me eigenlijk best wel vermaakt bij het bekijken van deze film. Natuurlijk gaat het niet op voor de Oscars, maar als luchtige feelgood over een heavy onderwerp doet deze film het uitstekend. Wat mij betreft is dat voor een groot deel op het conto van Huub Stapel te schrijven: die heeft hier een heerlijke rol als vader die vind dat je het leven niet al te serieus moet nemen. Het werkte bij mij in ieder geval: met net iets meer dan nul verwachtingen ging ik de zaal in maar ik kwam bij een aardig eindcijfer uit.

Maarten is aardig geslaagd in het zakenleven, al wordt ie er wel eens moe van dat ie de zoveelste release van een nieuw IT-systeem bij zijn baas moet begeleiden. Ook nu weer zit er druk op: verloven zijn ingetrokken, de boel moet in goede banen worden geleid. Maar dan: na een bezoekje van zijn ouders vertelt vader Hans hem dat hij kanker heeft. En dat dit al aardig ver gevorderd is. 

Maarten is uit het veld geslagen en neemt een aantal radicale besluiten: hij gaat met zijn vader een reisje maken, nu het nog kan. Bestemming is het Champagne-gebied in Frankrijk, zijn pa is nogal liefhebber van drank in het algemeen en van champagne in het bijzonder. Om dat reisje te kunnen maken zegt hij tegen zijn baas dat ie de komende twee weken niet beschikbaar is. Ferme tegenwerpingen van de baas natuurlijk, maar Maarten zegt vastberaden : "Dat is jouw probleem, ik doe het toch. Ik ga."
Een bijzondere tocht begint: de zorgzame Maarten probeert op allerlei manier voorzichtig met paps om te gaan, maar die heeft blijkbaar overal maling aan: onderweg beledigt hij agenten en tourfietsers, hij pakt elke stop aan om uitgebreid te lunchen (mét een fles wijn erbij), het is een "na ons de zondvloed" houding waar Maarten moeite mee heeft maar die hij wel steeds beter begint te lezen. Helemaal als ze uiteindelijk de champagnestreek bereiken: vader trekt fors de portemonnee bij de respectievelijk champagnehuizen. En waarom niet: je kunt het immers allemaal niet meenemen. 

Wat begon als een stugge rit tussen twee zwijgzame mannen wordt langzaam een begrip- én liefdevolle reis.

Met: Leo Alkemade, Huub Stapel, Beppie Melissen, Jennifer Hoffman, Bianca Krijgsman, Ton Kas

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Leo Alkemade & JW Roy - Feest voorbij

The Protégé (aka the Asset) - Martin Campbell

The Protégé op IMDb (6,1)
 The Protégé op Moviemeter (2,91)

The Protégé op Wikipedia

Als je al in de eerste scene Samuel L. Jackson verkleed als Aziaat met een wapen rond ziet lopen, weet je dat ie al snel een paar keer "MF" gaat roepen en dat er veel geschoten gaat worden in deze film. En inderdaad: heel veel meer heeft de film ook niet om het lijf. Met dien verstande dat Jackson slechts een bijrol speelt, de hoofdrol is weggelegd voor Maggie Q die hier voor een frêle doch supergevaarlijke actieheld moet doorgaan. Voeg daar nog aan toe dat haar mikpunt in de film de sinistere Michael Keaton is en je hebt zo ongeveer de film al op het netvlies.

Maar goed, we beginnen in Azië dus, om precies te zijn in Da Nang, Vietnam. Daar wordt de zesjarige Anna opgepikt door Moody, een huurmoordenaar die om Anna heen louter bebloede lichamen ziet liggen. Het meisje richt weliswaar een wapen op hem maar hij is niet onder de indruk. Hij neemt haar onder zijn hoede en we maken een sprong van een jaar of twintig. 

Anna is uitgegroeid tot een vechtmachine en is bij haar beschermheer in het bedrijf gestapt. Ze is goed in haar vak: vuurwapengevaarlijke vechtmachine all over. Wanneer Moody bij een overval om het leven komt, zweert ze wraak en gaat ze op zoek naar de schim uit Moody's verleden die dit op zijn geweten heeft. We gaan weer terug naar Azië. 
Met: Maggie Q, Samuel L. Jackson, Michael Keaton, Ray Fearon

State of Play - Kevin MacDonald

State of Play op IMDb (7,1)

State of Play op Moviemeter (3,44)

State of Play op Wikipedia

Gedegen politieke thriller, tot de nok toe gevuld met acteerkanonnen: Russell Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams, Helen Mirren, Robin Wright Penn). Gek genoeg had ik deze nog nooit gezien dus werd t tijd om hem een keer van de harde schijf te lanceren voordat ie ging vervallen. Ik werd aangenaam verrast want BEGTje houdt wel van films die journalistiek onderzoek naar politieke malheur uitlichten. 

Daar ziet het in het begin nog niet naar uit, want we lijken middenin een afrekening rond een drugs- of ripdeal te vallen. Een ding weten we al direct: onthoud het gezicht van de schutter, die gaat nog terugkeren. Journalist Cal McAffrey kent dat gezicht dan nog niet en loopt plichtmatig de gebeurtenissen af. Hij wil net zijn plichtmatige nummer een afronding geven als er in de stad plots een nieuwe ophef naar boven komt: de onderzoeker naar een politiek schandaal verongelukt in een metro, net voordat zij naar de hoorzitting over deze zaak kan reizen. Maar blijkbaar is niet het mogelijk corrupte handelen van de firma het onderwerp van gesprek, nee: de onderzoekster blijkt een affaire te hebben gehad met een Congresman. En de man die deze politieke functie bekleedt, is McAffrey's beste vriend. 
Hoewel hij feitelijk op een ander onderzoek zit en met lede ogen toeziet hoe dit belangrijke verhaal wordt toegewezen aan de (in zijn ogen) rookie Della Frye, Hij ontdekt al snel een verband tussen beide zaken en moet - onder hevige druk van zijn uitgeefster bij de Washington Globe- met Frye gaan samenwerken om van deze verhalen chocola te maken. En kijk: daar zien we het gezicht van eerder genoemde schutter opeens weer.

Met; Russell Crowe, Rachel McAdams, Ben Affleck, Robin Wright, Helen Mirren, Jason Bateman, Jeff Daniels

FIN - song :Creedence Clearwater Revival - Long as i can see the light

King of Thieves - James Marsh

King of Thieves op IMDb (5,6)
 King of Thieves op Moviemeter (2,77)

King of Thieves op Wikipedia

Sympathiek, zo noem je films als deze. Een dun script, enige mate van voorspelbaarheid, tongue-in-cheeck humor, het is allemaal geen eredivisie. Maar al die magerte wordt flink gecompenseerd door de eeuwen aan acteerervaring die je hier voorgeschoteld krijgt. Ga maar na: alleen de naam Michael Caine is al voldoende om zwakke knieën te krijgen. Voeg daar nog eens de altijd leverende Jim Broadbent aan toe, of de oude kanonnen Tom Courtenay en Ray Winstone en je zit middenin een kringetje dat het op zeker leuk met elkaar gaat hebben. Dát is de belangrijkste waarde van deze heistfilm. Morgen ben je alles vergeten, maar vandaag kijk je naar een prettige anderhalf uur "komische actie". 

Brian Reader is crimineel-in-bijna-ruste. Bijna, want als hij bezoek krijgt van zijn jonge neefje Basil en met hem door de Londonse diamantwijk Hatton Garden loopt, twinkelen zijn ogen als ze voor een chique juwelier staan en Basil vertelt dat hij in het bezit is van een sleutel die toegang kan verschaffen tot het trappengebouw naast de winkel (ex-vriendin werkte daar, sleutel nooit ingeleverd etcetera). 
Reader krijgt de kriebels: wat als hij nou nog één keer..?  Hij besluit het te proberen en formeert een team van oude rotten uit de wereld van de bankroverij. Het plan is goed en gedegen, maar de heren zijn oud en der dagen zat: persoonlijke malheur en onderling gekissebis spelen al snel op. Ze hebben allemaal de guldentekens in hun ogen staan, maar niemand gunt een ander iets. Het wordt dus niet alleen een minutieuze operatie, het wordt ook een karakterologische exercitie: slagen de heren er in om zonder ruzies het paasweekend in de kelders en de kluizen door te brengen?

Met; Michael Caine, Jim Broadbent, Ray Winstone, Tom Courtenay, Charlie Cox, Paul Whitehouse, Michael Gambon

FIN - song : Benjamin Wallfisch - King of Thieves

FIN - song : Jamie Cullum- The Man

The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

Dossier 137 - Dominik Moll

Dossier 137 op IMDb (7,3)
 Dossier 137 op Moviemeter (3,50)

Dossier 137 op Wikipedia

Hoewel ik door de jaren heen minder activistisch ben geworden, loop ik nog steeds wel af en toe een demonstratie mee. "The riots are the voice of the unheard", zo leerde ik in de nihilistische jaren 80, de tijd van de No Future-generatie. Kraken en woningnood, kernwapens, anti-imperialisme, armoede, klimaat en milieu, antiracisme en -fascisme: het was een gemotiveerde tijd. Daarmee ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met het gezag; daar ben ik dan wel veel milder in geworden maar ik zeg eerlijk dat er gisteren véél van die oude gevoelens boven kwamen toen ik deze film zag. "Dossier 137" is een sterke film (met een loeisterke Lea Drucker) die veel herkenning oplevert voor strijders voor rechtvaardigheid. Langzaam naar het kookpunt, zo'n film. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen rondom de "gele hesjes"-protesten in het fulltime activistische Frankrijk (immers: dat is het land waar men véél films maakt over het handelen van politie-agenten. Denk aan "Police" maar denk vooral aan het bikkelharde "BAC Nord").

Parijs lijkt goed weggekomen te zijn: weliswaar zijn de protesten hevig geweest maar gelukkig bleven de rellen beperkt. Als de traangaswolken zijn opgetrokken, wordt aan beide zijden de balans opgemaakt. Stéphanie Bertrand gaat het toch nog druk krijgen: zij is intern onderzoeker bij de IGPN (Investigation General de Police National), een afdeling die het handelen van agenten en ME'ers onderzoekt tijdens de opstanden op straat. Er is aangifte gedaan door een moeder uit het verderop gelegen plaatsje Saint Dizier: haar zoon is geraakt door een kogel uit een "flashball"-gun. Een permanente hersenbeschadiging is het gevolg, de jongen is voor het leven getekend. 
Er moet worden uitgezocht waarom er is geschoten, onder welke omstandigheden de BRI-agenten hun werk deden. Stéphanie graaft zich in: ze weet dat dit onderzoek haar populariteit overal zal schaden. Haar zoon vraagt haar waarom iedereen de politie haat, haar ex (en vooral zijn nieuwe partner) vragen waarom zij (het handelen van) de agenten geen heldenstatus verleent, de moeder en de zus van de zwaar getroffen jongeman vragen zich af of de politie onaantastbaar is in zijn handelen. Stéphanie loopt tegen alle muren op, doch is vastberaden het recht te laten zegevieren. Daarmee legt ze zichzelf min of meer een straf op: ze komt erachter dat lang niet iedereen geïnteresseerd in een correct justitieel verloop.

Met: Léa Drucker, Jonathan Turnbull, Mathilde Roehrich, Pascal Sangla, Claire Bodson, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Joe Dassin- Siffler sur la colline