Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht jim broadbent. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht jim broadbent. Sorteren op datum Alle posts tonen

woensdag, maart 23, 2022

The Duke - Roger Michell

The Duke op IMDb (6,9)

The Duke op Moviemeter (3,20)

We keken er al enige tijd naar uit, naar deze. Lekker gemaakt door een knap hilarische trailer boekten we de voorstelling zogauw hij in onze agenda paste. Wellicht hadden we de verwachtingen iets te hoog opgeklopt, want die werden niet geheel waargemaakt. Alsof alle hoogtepunten al zo'n beetje in de trailer zaten verwerkt, zo voorspelbaar ontrolde zich de film. Natuurlijk brengen Jim Broadbent en Helen Mirren hun rollen met verve, dat kun je deze twee ervaren topacteurs wel opdragen. Al met al een leuke komedie, maar niet de hoogstaande weergave waarop we hadden gehoopt. 

Wellicht vindt dat zijn oorzaak in het feit dat we weliswaar naar een komedie keken, maar dat het verhaal eigenlijk een serieus en misschien zelfs een beetje triest verhaal is. De film is op waarheid gebaseerd, immers. 
1961. Een man van 12 ambachten, 13 ongelukken, dat is Kempton Bunton. Hij is rechtgeaard maar daardoor ook zeer onhandig in de omgang met mensen en vooral met instanties. Hij rebelleert tegen de Engelse overheid omdat hij bijvoorbeeld weigert kijk- en luistergeld te betalen. Hij verwijdert een spoel uit zijn tv-toestel en zegt daardoor geen uitzendingen van staatsomroep BBC te kunnen ontvangen. Hij vindt dat hij daarvoor dan ook geen belasting hoeft te betalen. Hij komt in conflict met de overheid en moet een paar dagen brommen. 


Na zijn vrijlating gaat zijn strijd tegen dit onrecht echter onverminderd door. Handtekeningen inzamelen voor petities , éénpersoonsdemonstraties etcetera, alles om tv-uitzendingen voor ouderen betaalbaar of zelfs gratis te maken .Ondertussen spendeert de staat wel 140.000 pond aan de aanschaf van een middelmatig schilderij van Francisco Goya, Bunton vindt dat Engeland daarmee verkeerde prioriteiten stelt. 
Zijn weerzin loopt zo hoog op dat hij besluit het betreffende schilderij te stelen uit The National Gallery, hetgeen op verbluffend simpele wijze lukt. Het schilderij wordt thuis in de achterwand van een kast verstopt, Bunton richt zich op het schrijven van losgeldbrieven, waarbij hij duidelijk aangeeft dat het geld niet voor eigen gewin is, nee: dat moet ten goede komen van de ouderen, om hun kijk- en luistergeld te betalen. Het kan natuurlijk niet lang goed gaan, Bunton gaat worden opgepakt en zal voor het gerecht moeten verschijnen. Niet onverwacht natuurlijk, maar hij is vast van plan daar eerst nog wel zijn zegje te doen. 

Met : Jim Broadbent, Helen Mirren. Matthew Goode

FIN - song : George Fenton - The Gallery (Jerusalem) / The Duke Theme

donderdag, maart 26, 2026

King of Thieves - James Marsh

King of Thieves op IMDb (5,6)
 King of Thieves op Moviemeter (2,77)

King of Thieves op Wikipedia

Sympathiek, zo noem je films als deze. Een dun script, enige mate van voorspelbaarheid, tongue-in-cheeck humor, het is allemaal geen eredivisie. Maar al die magerte wordt flink gecompenseerd door de eeuwen aan acteerervaring die je hier voorgeschoteld krijgt. Ga maar na: alleen de naam Michael Caine is al voldoende om zwakke knieën te krijgen. Voeg daar nog eens de altijd leverende Jim Broadbent aan toe, of de oude kanonnen Tom Courtenay en Ray Winstone en je zit middenin een kringetje dat het op zeker leuk met elkaar gaat hebben. Dát is de belangrijkste waarde van deze heistfilm. Morgen ben je alles vergeten, maar vandaag kijk je naar een prettige anderhalf uur "komische actie". 

Brian Reader is crimineel-in-bijna-ruste. Bijna, want als hij bezoek krijgt van zijn jonge neefje Basil en met hem door de Londonse diamantwijk Hatton Garden loopt, twinkelen zijn ogen als ze voor een chique juwelier staan en Basil vertelt dat hij in het bezit is van een sleutel die toegang kan verschaffen tot het trappengebouw naast de winkel (ex-vriendin werkte daar, sleutel nooit ingeleverd etcetera). 
Reader krijgt de kriebels: wat als hij nou nog één keer..?  Hij besluit het te proberen en formeert een team van oude rotten uit de wereld van de bankroverij. Het plan is goed en gedegen, maar de heren zijn oud en der dagen zat: persoonlijke malheur en onderling gekissebis spelen al snel op. Ze hebben allemaal de guldentekens in hun ogen staan, maar niemand gunt een ander iets. Het wordt dus niet alleen een minutieuze operatie, het wordt ook een karakterologische exercitie: slagen de heren er in om zonder ruzies het paasweekend in de kelders en de kluizen door te brengen?

Met; Michael Caine, Jim Broadbent, Ray Winstone, Tom Courtenay, Charlie Cox, Paul Whitehouse, Michael Gambon

FIN - song : Benjamin Wallfisch - King of Thieves
FIN - song : Jamie Cullum- The Man

dinsdag, januari 09, 2024

The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry - Hettie MacDonald


 Wat een pret toch altijd, elke film met Jim Broadbent is de moeite waard. Ze zijn niet allemaal even goed (deze is op z'n best een fijne feelgood te noemen) maar je kunt simpelweg niet níét van deze acteur houden. Die open ogen, die blik die moeiteloos laveert tussen nors zorgelijk en olijk ondeugend: hij verlicht de films waar hij in speelt. En dat is een kwaliteit.

In deze film speelt hij de oude Harold Fry, een gepensioneerde bierbrouwer die plots het bericht krijgt dat zijn voormalige collega Queenie de laatste periode van haar leven ingaat nu ze in een hospice is beland. Hij schrijft haar een lieve brief ter afscheid maar bedenkt zich net voordat hij deze in de brievenbus dumpt. Hij loopt eerst naar de volgende brievenbus, en weer de volgende. Even opsteken bij een pompstation waar hij een zingevend gesprek voert met de jonge baliemedewerkster, die Fry ervan overtuigt dat de menselijke wil kracht vindt in de overtuiging dat er mensen zijn die je steunen en die aan je denken. Fry heeft een snood plan.

Nadat hij de brief gepost heeft, belt hij naar het hospice en vraagt de receptioniste aan Queeny door te geven dat ze moet volhouden! Hij komt eraan, hij gaat onderweg! Harold begint aan een lange wandeltocht (van zuidwest-Engeland naar de noordoostkust) . 750 kilometer moet hij ervoor wandelen terwijl zijn vrouw aanvankelijk van niets weet. Hoe langer hij onderweg is, hoe meer mensen hij ontmoet en nadat de pers lucht heeft gekregen van zijn bijzondere voornemen zijn er zelfs mensen die met hem mee gaan lopen. Harold wordt mediapersoonlijkheid tegen wil en dank terwijl hij eigenlijk alleen maar dóór wil: hij wil op tijd zijn om Queeny nog een paar woorden van dank te zeggen. Want wij weten inmiddels tegen welke demonen Harold eigenlijk vecht.

Met: Jim Broadbent, Penelope Wilton, Earl Cave, Linda Bassett, Joseph Mydell

donderdag, december 19, 2024

Closed circuit - John Crowley

Closed circuit op IMDb (6,2)
 Closed circuit op Moviemeter (3,00)

Wonderlijk hoeveel je vergeten bent van een filmplot als je die meer dan een decennium geleden voor het eerst gekeken hebt. Komt natuurlijk doordat ik zoveel films gezien heb in de jaren daarna, niet elke verhaallijn zal blijven hangen. Zeker niet als het in een genre is waarvan je toevallig véél films voorbij ziet komen (kennelijk onthoud ik de lijnen van een arthouse-verhaal beter dan van een thriller omdat er van die laatste zo ontzettend veel zijn. Wat blijkbaar niet veel verandert, is de perceptie van de film. Die vond ik klaarblijkelijk 9 jaar geleden ook al fijn, omdat de film wél een interessant gegeven had. Daarnaast had ik nu meer aandacht voor de skills van de hoofdrolspelers, met name Rebecca Hall kan ik altijd wel goed hebben omdat ze wérk maakt van haar karakter. Dat zie je terug, meer dus nog als je de film een decennium later nog een keertje bekijkt. 

Mijn recensie van destijds: Closed circuit, recensie 2015

Met: Eric Bana, Rebecca Hall, Jim Broadbent, Ciaran Hinds

FIN - song : Joby Talbot- Questions in the house

dinsdag, maart 02, 2021

Six minutes to midnight- Andy Goddard


 Six Minutes To Midnight op IMDb (5,6)

Idee een 8, uitvoering een 4. Anders gezegd; een uitstekend (op waarheid gebaseerd) verhaal dat helaas belabberd wordt uitgevoerd. Nauwelijks lukt het gigant Judi Dench om te ontkomen aan de acteermisère in deze film, die zich verder prima laat beschrijven : script is oké, cameravoering ook. Jammer van het onbevredigde gevoel dus. 

1939, we gaan naar de kust van Wales. Daar vlakbij staat een meisjesschool , en niet zomaar een: 7 jaar eerder opgericht voor de educatie van Duitse meisjes, die bekwaamd worden in de Engelse taal en gebruiken. In de 7 jaar dat de school bestaat, is er natuurlijk veel veranderd in de verhouding tussen de twee landen en daar wordt de school op aangekeken. 

De Britse geheime dienst blijkt op de hoogte van het plan van een van de medewerkers van de school om de dames te evacueren, met medeneming van geheime informatie over Britten die in Duitsland actief zijn. Uiteraard probeert men dit te voorkomen en men parachuteert een leraar naar de school die in werkelijkheid bij de spionagedienst actief is. Deze leraar, meneer Miller, heeft een scala aan opdrachten: ten eerste moet hij achterhalen hoe ver gevorderd de evacuatieplannen zijn, ten tweede moet hij het vertrouwen winnen van de leerlingen én van de schooldirectrice, die niet van alles op de hoogte blijkt te zijn.  Wanneer Miller er ondanks enkele hachelijke momenten in slaagt om de finesses van het plan te achterhalen , blijken de Duitsers hiervan al gauw op de hoogte. Een spoedoperatie is nodig, van beide kanten van het spectrum. 

Met : Judi Dench, Eddie Izzard, Carla Juri, Jim Broadbent 



zondag, mei 28, 2017

The sense of an ending -Ritesh Batra




Veel meer mijn ding was de film die ik eerder die avond zag. Acteursfilms, mijn favoriete genre. Niet al te veel gebeurtenissen, veel dialoog en veel meningsvolle blikken. Daar houdt Begt van. 

In deze film naar een boek van Julian Barnes draait het om de gepensioneerde Tony Webster. Gescheiden man die zijn leven slecht tussen het schrijven van brieven naar de krant en het rondschuifelen in zijn zieltogende winkeltje vol oude fotocamera's. Leica's , dat dan weer wel. 
Tony is een gepikeerde en tobbende man en we leren waarom. Hij krijgt een brief over een nalatenschap van een oud-studente. Nee, eigenlijk niet van haar maar van haar moeder. Blijkbaar bezat die het dagboek van de overleden Adrian, studievriend van Tony en zelfmoordenaar middenin die vriendschap.
Tony moet nog een aardige inspanning leveren om dat dagboek te bemachtigen. Hij schakelt de hulp van zijn ex in die het weliswaar een pathetisch verhaal vindt maar die toch haar ex-man helpt in zijn strijd tot zelfreiniging. We leren namelijk al snel dat Tony niet altijd die kritische naarling is geweest, ooit was hij een veelbelovend literatuurstudent met een mysterieus vriendinnetje. En dat vriendinnetje, u begrijpt het al, is de dochter om wie het nagelaten dagboek draait. 

An sich een verhaal waar we binnen een uurtje uit moeten kunnen komen, toch? Gelukkig pakt de regisseur het kalm aan en geeft hij de kijker de tijd om vol te kunnen duiken in de moeizame geest van de gesjeesde student, van die van zijn vriendinnetje (toen en nu) en van alle pogingen die die twee in het latere leven hebben gedaan om ongecompliceerd de gebeurtenissen van toen een plek te geven. Ik ben er van, ik houd van dit soort films. Het draait niet om spanning, al is dat maar schijn. Het draait om personages van vlees en bloed, met al hun onhebbelijkheden van dien. 





zondag, november 23, 2025

Jay Kelly - Noah Baumbach

Jay Kelly op IMDb (6,7)
 Jay Kelly op Moviemeter (3,00)

Jay Kelly op Wikipedia


Heus waar, ik heb me geen moment zitten vervelen (en dat is met een lengte van 132 minuten natuurlijk al heel fijn) maar ik heb nu- de ochtend na het bioscoopbezoek - nog steeds geen flauw idee waar ik naar heb zitten kijken. Was het een New York versus Hollywood? Was het een bewustwordingsfilm (waarin de hoofdrolspeler eindelijk beseft dat hij het roer moet omgooien)? Of zat er een diepere sociale laag in (zoals we van de uitmuntende regisseur Noah Baumbach kunnen verwachten? Hoe het ook zij: we kregen een parade van bekende gezichten, we kregen een George Clooney en Adam Sandler in bloedvorm: het vulde vlot mijn kinderhand. 

Hij rijgt het ene succes aan de andere: Jay Kelly mag echt wel dé acteur van zijn tijd worden genoemd. Maar toch, toch knaagt er wat. Hij beseft dat hij - door het harde werken aan zijn imposante carrière- wel een aantal mensen tekort gedaan heeft in zijn leven. Van de zakenmensen is dat niet zo erg, maar van zijn eigen dochters begint hij de kritiek over zijn afwezigheid en zijn passieve opvoedingsdaden steeds meer aan te trekken. De emmer is al aardig vol, maar overstroomt wanneer Kelly geconfronteerd wordt met een oude studiemaat van de acteursopleiding. Die verwijt hem zijn immense succes over de ruggen van anderen te hebben bereikt. Hoge boom, veel wind, maar deze storm doet de reus nog net niet vellen. Plots heeft hij geen zin meer in zijn volgende projecten, plots besluit hij zijn dochter achterna te reizen naar Europa, Hij ziet niet in dat ze helemaal geen zin heeft in de plotselinge bemoeienis van pappie, de koning van Hollywood. Confronterend, zegt u?


Met: George Clooney, Adam Sandler, Laura Dern, Billy Crudup, Eve Hewson, Emily Mortimer, Riley Keough, Greta Gerwig, Jim Broadbent, Alba Rohrwacher, Stacy Keach, Josh Hamilton

FIN - song : Dustin O'Halloran - Eleanor and Bessie
Gezien in : Cinema Oostereiland

donderdag, december 22, 2016

Filth- Jon S. Baird

Filth op IMDb (7,1)
Binnen de minuut valt de naam "Trainspotting" als men het over deze film heeft. Dat is logisch, want beide verhalen kennen dezelfde oorspronkelijke schrijver. En beide films kennen dus de gekte van deze Irvin Welsh. Echter, waar "Trainspotting" overtuigt door originaliteit en geloofwaardigheid, daar komt deze film er slechts moeilijk mee weg. Eenzelfde gehalte aan bizarre scenes, maar geen een is zo memorabel als enkelen van de baanbrekende 90's film. Daarvan is eerder dit jaar een vervolg beloofd, daar kijk ik wel naar uit maar ik vrees met groten vreze.

James McAvoy speelt Bruce Robertson, een in alle opzichten foute agent. Hij is ambitieus maar louter ten koste van zijn collega's. Hij speelt mensen uit, misbruikt hun vrouwen en vertrouwen, hij zuipt en hoert en snoert. Desondanks blijft hij in de race voor de promotie waar zijn gehele team op aast. Eigenlijk is het klip en klaar : degene die de pas gepleegde moord op de Japanse toerist oplost, zal hoge ogen gooien bij de aanstaande benoeming.
Bruce doet dus z'n best maar schoffeert daarbij de ene na de andere getuige en verdachte. Veel informatie krijgt ie nog niet los. In de tussentijd lapt ie een vriend erbij als zijnde de telefonische stalker van diens vrouw, waar in werkelijk die stalker natuurlijk, juist ja, onze Bruce is.
Uiteindelijk leidt al dit wangedrag tot een exces en Bruce maakt tijd voor berouw. Maar ja, is dat niet too little , too late? 

Het is allemaal iets te gezocht, wat mij betreft. Wel een fijne keur aan acteurs en bij vlagen wat excentriek scene-gebruik. Onderhoudend is de film dus wel, maar hij had een iets coherenter uitvoering verdiend.

Met : James McAvoy, Jamie Bell, Jim Broadbent, Eddie Marsan en heel veel anderen

maandag, januari 16, 2012

The Iron Lady- Phyllida Lloyd



Zelf vind ik dat mevrouw Thatcher er in deze film te goed van af komt, maar in haar thuisland is deze film zwaar bekritiseerd. Vooral omdat ze het aandurven om die dame - met dat snoeiharde imago- neer te zetten als een twijfelend, alzheimerend oud dametje.
Aan de hand van flasbacks met haar man blikken we terug op de goede momenten die lady T. kende. Van haar start in de politiek, tot haar opgewerkte periode als premier tot aan de decline and fall die ze in de jaren 90 meemaakte.
Boeiend, ik heb de periode zeer politiek bewust ervaren toen, veel heftige momenten heeft het arme Albion gekend.

Wat de film voor werkelijk iedereen draaglijk maakt, is het FE NO ME NA LE spel van Meryl Streep. Ze denkt Thatcher, ze ademt Thatcher, ze praat Thatcher. Diepe klasse en, hoe voorspelbaar, Oscar Waardig. Haar man wordt iets te karikaturaal neergezet door de meestal niet te versmaden Jim Broadbent.

zondag, september 22, 2019

Einstein and Eddington - Philip Martin

Einstein and Eddington op IMDb (7,3)
Tamelijk karikaturale , maar toch wel onderhoudende film over een belangrijk moment in de geschiedenis. We kijken naar het kantelpunt van wetenschap versus religie. Nog altijd staat het iedereen vrij om hierin een kant te kiezen, dat is mooi. Voor mij is het als kijker van belang om te zien hoe gedreven de mensen geweest moeten zijn om aan te tonen dat hun theorie klopt en werkt. Voor mij als analist (da's toevallig mijn beroep) is het van belang om te zien dat men hierdoor eeuwenoude aannames ter discussie stelt, omdat ze feiten op tafel kunnen leggen die anders vertellen.

Het is 1914. de Britten zijn zojuist verwikkeld geraakt in de Eerste Wereldoorlog met de grote vijand Duitsland. Ook op Cambridge begint dat zijn sporen achter te laten want de mobilisatie vraagt offers, ook van de bevoorrechten die kunnen studeren en die dachten louter de wetenschap te hoeven dienen. Arthur Eddington heeft mazzel, hij hoeft niet onder de wapenen. Maar zijn beste vriend (en heimelijke liefde) William moet wel richting de loopgraven. Dat doet Arthur pijn, nog verbetener dan daarvoor richt hij zich op zijn project: hij wil aantonen dat de zwaartekracht-therie van Isaac Newton niet volledig dichtgetimmerd is. Eddington is op de hoogte van het bestaan van een Duitse wetenschapper, die in datzelfde gebied aan het spitten is. Die man, ene Albert Einstein, heeft een reputatie als lastpak , als eigenwijze en slechte zelfzorger, maar tevens als briljant en helder denker. Eddington schrijft naar Einstein met het verzoek of ze samen de kwestie sluitend kunnen krijgen, hij meent te weten dat de kern van de onjuistheid zit in de baan van planeet Mercurius. Eddington wordt door het bestuur van zijn sectie op de vingers getikt : correspondentie met de vijand is in deze fase van de strijd niet toegestaan. Op zijn beurt maakt Einstein hetzelfde mee: zijn "onduitse" houding valt niet in goede aarde en hij wordt verbannen van de Berlijnse universiteit.
De twee zetten - ondanks alle weerstand - op afstand hun correspondentie stiekem door en verdomd: het leidt tot een doorbraak. De relativiteitstheorie is tot stand gekomen: de oorlog is over maar het oude zeer hangt nog steeds over beider werkplekken. De overwinning is bitterzoet, het heeft beide heren veel gekost maar het is allemaal gedaan ten dienste van de wetenschap.

Met : David Tennant, Richard McCabe, Jim Broadbent, Andy Serkis

zondag, april 26, 2015

Le Week-end ( A weekend in Paris) - Roger Michell

Le Week-end op IMDb
Introducing Meg en Nick, een koppel op leeftijd. 30 jaar getrouwd, uitgeblust en op elkaar uitgekeken. In een poging te vieren wat er te vieren valt, boeken ze een weekend Parijs. Dit om oude tijden te doen herleven, maar ook om te polsen of er misschien toch nog een vlammetje brandt dat - nu het nog kan- aangewakkerd dient.
Nick doet z'n best om te tonen dat Meg de enige voor hem is, zij lijkt alle zicht op liefdevolle herkenning verloren. Het hotel dat hij geboekt heeft is niet goed, er moet stante pede een andere worden gezocht. Een belachelijk veel duurdere wordt dat. Nick sputtert dat dan wel de badkamer-verbouwing in t gedrang komt, zij zegt dat ze nú moeten leven want ze zijn er nou toch. Dát sfeertje.

Het gaat moeizaam maar af en toe lijkt er een oplevering, een toenadering. Verzoeken tot seksuele toenadering wimpelt ze bot af, al maakt ze wel af en toe verleidelijke aanstalten. Er lijkt toch nog wel iets goeds te zitten , het komt alleen steeds maar niet naar buiten.
Totdat. Totdat ze een oude studiemaat van Nick ontmoeten die thans in Parijs woont. Deze man, een ras-charmeur, overtuigt ze op zijn feestje te komen en er ontstaat enige zenuwachtige spanning. In die spanning gaat Nick te ver. Hij doet onhandige uitspraken met mogelijke fatale gevolgen. Op het feestje laten beiden zich dan ook totaal gaan.

Zeer zeer fascinerende film. Klein gehouden, maar werelds acteerwerk van Jim Broadbent, Lindsay Duncan en Jeff Goldblum. Verrassend sterke film dit, een presentje voor de liefhebber.

donderdag, maart 23, 2023

The Young Victoria - Jean-Marc Vallée

The Young Victoria op IMDb (7,2)
 The Young Victoria op Moviemeter (3,22)

Dinsdagavond-bankhang-film, deze. Wat mij betreft een aardig niemendalletje, maar op IMDb scoorde deze film toch een goede 7,2. Voor een film die 14 jaar oud is (nog van voor de series over Victoria en de latere over The Queen), is dat nog steeds best goed. Ik zag het meer als een vehikel om de frisse Emily Blunt te laten shinen, maar de koningshuis-gekke Britten vraten dit blijkbaar op een andere manier. 

De film behandelt niet de regeerperiode van koningin Victoria, het gaat meer over de aanloop daar naartoe. Victoria is een meisje van 16, 17 en het enige nageslacht van de drie broers die op dat moment voor voortzetting van het koninklijk huis zouden kunnen zorgen. De dan regerende koning William is oud en ziek, ziet graag zijn jonge nichtje als opvolger maar gaat het leven waarschijnlijk niet volhouden totdat zij 18 wordt en daarmee oud genoeg om de kroon te dragen.

Victoria's moeder (met wie ze een moeilijke verstandhouding heeft) schuift daarom haar assistent, de machtsbeluste Sir John Conroy, naar voren als regent. Koste wat kost wil Victoria voorkomen dat Conroy aan het roer komt, want zij twijfelt aan de tijdelijkheid van het regentschap.
In één klap is haar speelse jeugd voorbij en moet ze zich richten op het serieuze leiderschap. Ze vindt daarbij steun in de correspondentie met haar achterneef Albert, een prins van de Duitse tak van het Saksen-Coburg huis. De briefwisseling houdt haar op de been, Victoria begint zelfs mogelijkheden te zien in een versteviging van haar positie door een huwelijk aan te gaan met Albert. Kansen spreiden dus, een boeiend machtsspelletje.

Met : Emily Blunt, Rupert Friend, Miranda Richardson, Mark Strong, Paul Bettany, Jim Broadbent

FIN - song : Flambo - Trancetastic

dinsdag, december 17, 2024

Big Game - Jalmari Helander

Big game op IMDb (5,4)
 Big Game op Moviemeter (2,61)

En nog een jeugdfilm, maar wel eentje waar ik een stuk minder mee had. Op opnemen gezet omdat films met Samuel L. Jackson best wel vaak heerlijk ontsporen. Dat was hier maar mondjesmaat het geval, voor zijn doen hield hij zich aardig op de vlakte. Voor jeugdige kijkers zat er meer in het vat, want mogelijk was het aardig vereenzelvigen met de stoere jonge hoofdpersoon.

Die hoofdpersoon is Oskari, een 13-jarig Fins ventje die door zijn vader is voorbereid op het grote ontgroeningsritueel dat de mannen in Lapland stuk voor stuk tot stoere jagers maakt. Pappie deed het destijds ook: een dag en een nacht alleen in het bos overleven, waarbij de jonge jager ook moet zorgen voor een jachttrofee. Papa schoot een beer, voor de timide Oskari acht hij een hert het hoogst haalbare. 

Oskari wordt door de dorpsraad ritueel uitgezwaaid en rijdt met zijn volbeladen quad de wildernis in, op zoek naar prooi.

Die krijgt ie, maar niet zoals ie verwacht. Boven het bos wordt namelijk de Air Force One uit de lucht geschoten, gelukkig net nadat de Amerikaanse president zich met een capsule in veiligheid heeft weten te stellen. Oskari vindt de capsule en haalt president Moore eruit, net voordat de complot-terroristen die capsule bereiken. De president is stomverbaasd dat zo'n klein ventje hem zo kundig in veiligheid weet te brengen, terwijl hij steeds maar zit te wachten tot zijn eigen agenten hem te hulp komen schieten.

Dat laatste gebeurt veel te traag, zodat Moore zich gedwongen ziet om de slimme survival-hulp van Oskari aan te nemen. Het wonderlijke duo slaat op de vlucht terwijl de misdadigers ze op de hielen zitten. Ze zijn met te veel, het is maar de vraag of Oskari de kans krijgt zijn "mannelijkheid" te bewijzen.

Met: Samuel L. Jackson, Onni Tomilla, Ray Stevenson, Jim Broadbent, Victor Garber, Mehmet Kurtulus


woensdag, maart 30, 2016

Brooklyn - John Crowley

Brooklyn op IMDb (7,5)
Alles zit in het gezicht van Eilis. De onwaarschijnlijk mooie mimiek van Saoirse Ronan is de sterkste troef van deze film. Terecht genomineerd voor een Oscar. Ze is timide waar ze dat moet zijn, ze verraadt hunkering en twijfel als de situatie ernaar is, ze is verdrietig en blij zo blij of verdrietig als je maar kunt zijn. Prachtig om naar te kijken, ijzersterk verbeeldt ze het steeds ingewikkelder geworden leven van een jonge vrouw.

Om en nabij 1950. Eilis is een jonge vrouw in het Ierse gehucht Enniscorthy. Met moeder en zus woont ze in dit uitzichtloze dorp: de jongens zijn allemaal hetzelfde, geen van hen interesseert Eilis. Uitzicht op werk of een iets grootser dan saaie toekomst is er niet. Ze waagt de stap en emigreert.
Over de grote plas belandt ze in Brooklyn waar ze - na een stevige tik die "heimwee" heet- gaandeweg de stapjes neemt die de zo gewenste spanning en verandering in haar leven kan brengen. Ze belandt bij een hospita die meerdere meisjes onder haar hoede heeft en ze doet het goed. Haar werk begint te floreren als ze meer zelfvertrouwen krijgt, ze start een studie (om net zo te worden als haar zus) en uiteindelijk ontmoet ze op het bal een meer dan lieve jongen. Die investeert veel in haar en aarzelend zet Eilis de eerste stapjes op het pad der liefde. Dan slaat het noodlot toe.
Haar beminde zus in Ierland overlijdt plotseling en Eilis wil erheen. Om nog even bij haar zus te zijn, maar ook om haar moeder te steunen. Vriendlief snapt het maar dwingt toch nog - net voor haar vertrek- af dat ze gaan trouwen. Als ware het om zeker te weten dat ze terugkomt.
Terug in Ierland verwerkt Eilis het verdriet en wacht ze met de terugkeer naar de VS totdat ze het huwelijk van haar beste vriendin heeft bijgewoond. En die vriendin die heeft weer een vriend. Die ze probeert te koppelen. En de baas van haar zus biedt haar werk aan. Plotseling zijn voor Eilis de kansen gekeerd: opeens zou ze wel een toekomst hebben in haar eigen geboorteland. Maar ze draagt dat geheim, dat ze met niemand kan delen.

Met oa; Saoirse Ronan, Jim Broadbent, Julie Walters, Dromnhall Gleeson

woensdag, januari 26, 2011

Another Year- Mike Leigh

ouderwets lekker, alle ingredienten aanwezig:
- een film van je favoriete sociaaldrama-regisseur
- een echt acteursverhaal, geen flitsend script
- traanbuisjes gevuld

Wat een ongelooflijke mooie film zag ik afgelopen maandag. Simpelweg ingedeeld in vier seizoenen en een stuk of acht bezoekjes aan een stel op leeftijd. zij blijken de uithuilschouder, de praatpaal van een divers pluimage aan vrienden te zijn.
Op kabbelende wijze wordt langzaam duidelijk hoe inschikkelijk en hoe begrijpend ze zijn. Begrijpend totdát.. totdat je aan de familie komt.

De schalkse blikken die tussen het echtpaar onderling worden uitgewisseld zijn hilarisch, Jim Broadbent schittert met die twinkeloogjes van m.
Een film van ongekende pracht.

maandag, november 30, 2015

Closed Circuit - John Crowley

Closed Circuit op IMDb
Spannende thriller, gesitueerd rondom de aanslagen in Londen van enige jaren geleden. Twee advocaten worden toegewezen aan een verdachte van een meer dan 100 slachtoffers kostende bomaanslag  op een markt. Een advocaat is voor het officiële proces, de andere is voor de besloten zittingen die nu eenmaal bij dit soort staatsgevaarlijke zaken horen.
Extra complicatie is dat de advocaten voormalig geliefden zijn. Ze moeten dat zelfs verzwijgen bij het aannemen van de klus, ook is onderling contact tijdens het proces verboden.
Er gaat nogal wat mis in de aanloop naar het proces en de "openbare" advocaat ontdekt dat er bijzondere betrokkenheid is bij de aanslag. Hij komt erachter dat de geheime dienst MI5 meer weet dan ze de pers laten weten. Sterker nog: dat ze hebben verzuimd de aanslag te voorkomen, omdat er belangen speelden rondom de verdachten.
De ene advocaat doorbreekt de code om de andere hiervan op de hoogte te brengen, vervolgens moeten zij hun uiterste best doen om de informant in deze zaak in leven te houden en ongeschonden in de rechtbank te krijgen. Ze ondervinden daarbij volop tegenwerking van de Britse regering, de procureur-generaal én van de geheime dienst uiteraard.
Het script is aangenaam in elkaar gevlochten, de spanning neemt toe tijdens het kijken. Dat is een verdienste.
Met oa : Eric Bana, Rebecca Hall, Jim Broadbent en Ciaran Hinds

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...