Rocco & Sjuul - Anna van der Heide

Rocco & Sjuul op IMDb (6,4)
 Rocco & Sjuul op Moviemeter (2,64)

Rocco & Sjuul op Wikipedia

Als je dan toch door onwelvoeglijkheden een weekje aan de bank gekluisterd bent (en daardoor niet naar de filmzaal kunt), kun je mooi weer eens door je harde schijf bladeren. Een aangename "Oh ja, deze ook nog niet gezien" bekroop me toen ik deze zag staan. Had wel in onze zalen gedraaid maar ik had steeds maar niet de stap genomen. Daar zal een reden voor geweest zijn maar hoe fout bleek ik daarmee te zitten: een héél fijn sfeertje in deze romkom, waarbij je in ieder geval kunt rekenen op het zekere acteren van Beppie Melissen (in ons land een buitencategorie, zij). Hoewel je nergens op verrassingen hoeft te rekenen, zit de film toch goed genoeg in elkaar om je bij de hand te nemen. Prima te doen.

Melissen speelt Sjuul, een energieke vrouw van 70 die dienstbaar is aan iedereen om zich heen: de behoeftige overbuurvrouw wordt zeem en trekker uit de handen genomen, de kleinzoon wordt op tijd bij het schoolplein opgehaald om mee te gaan naar zwemles. Dit alles terwijl zij tussendoor élke dag de rit maakt naar het verzorgingstehuis waar haar man sinds een beroerte in is beland. Zijn leven is eindig, zij weet het en iedereen weet het, maar zij zal nimmer haar zorgzaamheid loslaten. Ze is derhalve de hele dag in touw met van alles en niks, maar is er een van het "niet klagen maar dragen" principe.
Dan, plots, midden op straat: daar staat ie. De net zo oude Rocco, haar danspartner uit hun tienerjaren. Smoorverliefd was ze op de Egyptische charmeur, maar nimmer gaf ze daaraan toe. Rocco is gescheiden maar vooralsnog slechts van tafel en bed: hij voert nog steeds een schoenenwinkel samen met zijn ex. Schoorvoetend tasten de twee elkaar af, beiden met de ballast van een mensenleven aan hun rug hangend. Ze weten: er zit nog steeds iets, maar er zijn te veel barrières (en er is te veel weerstand) om ook maar iets met elkaar te willen opzetten. 
Met: Beppie Melissen, Sabri Saad el-Hamus, Anniek Pheifer, Nazmiye Oral, Ingeborg Elzevier

FIN - song : Plaza Beats- Alive

Champagne - Tim Kamps

 Champagne op IMDb (7,5)

Champagne op Moviemeter (3,53)

Champagne op Wikipedia

Dat werd nog best een vrolijke film. Misschien was dat gezien het onderwerp niet helemaal de bedoeling maar ik heb me eigenlijk best wel vermaakt bij het bekijken van deze film. Natuurlijk gaat het niet op voor de Oscars, maar als luchtige feelgood over een heavy onderwerp doet deze film het uitstekend. Wat mij betreft is dat voor een groot deel op het conto van Huub Stapel te schrijven: die heeft hier een heerlijke rol als vader die vind dat je het leven niet al te serieus moet nemen. Het werkte bij mij in ieder geval: met net iets meer dan nul verwachtingen ging ik de zaal in maar ik kwam bij een aardig eindcijfer uit.

Maarten is aardig geslaagd in het zakenleven, al wordt ie er wel eens moe van dat ie de zoveelste release van een nieuw IT-systeem bij zijn baas moet begeleiden. Ook nu weer zit er druk op: verloven zijn ingetrokken, de boel moet in goede banen worden geleid. Maar dan: na een bezoekje van zijn ouders vertelt vader Hans hem dat hij kanker heeft. En dat dit al aardig ver gevorderd is. 

Maarten is uit het veld geslagen en neemt een aantal radicale besluiten: hij gaat met zijn vader een reisje maken, nu het nog kan. Bestemming is het Champagne-gebied in Frankrijk, zijn pa is nogal liefhebber van drank in het algemeen en van champagne in het bijzonder. Om dat reisje te kunnen maken zegt hij tegen zijn baas dat ie de komende twee weken niet beschikbaar is. Ferme tegenwerpingen van de baas natuurlijk, maar Maarten zegt vastberaden : "Dat is jouw probleem, ik doe het toch. Ik ga."
Een bijzondere tocht begint: de zorgzame Maarten probeert op allerlei manier voorzichtig met paps om te gaan, maar die heeft blijkbaar overal maling aan: onderweg beledigt hij agenten en tourfietsers, hij pakt elke stop aan om uitgebreid te lunchen (mét een fles wijn erbij), het is een "na ons de zondvloed" houding waar Maarten moeite mee heeft maar die hij wel steeds beter begint te lezen. Helemaal als ze uiteindelijk de champagnestreek bereiken: vader trekt fors de portemonnee bij de respectievelijk champagnehuizen. En waarom niet: je kunt het immers allemaal niet meenemen. 

Wat begon als een stugge rit tussen twee zwijgzame mannen wordt langzaam een begrip- én liefdevolle reis.

Met: Leo Alkemade, Huub Stapel, Beppie Melissen, Jennifer Hoffman, Bianca Krijgsman, Ton Kas

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Leo Alkemade & JW Roy - Feest voorbij

Oude Liefde (aka Love Revisited) - Nicole van Kilsdonk

Oude Liefde op IMDb (6,3)
 Oude Liefde op Moviemeter (2,81)

Oude Liefde op Wikipedia

Sinds ik iets meer dan een jaartje geleden bewust op "opnemen" ben gaan klikken voor films die ik al eens gezien heb, check ik met enige regelmaat of mijn film-kijkgedrag en de daaraan hangende waardering verandert. Dat gebeurt niet altijd: bij sommige films blijk ik er nog hetzelfde in te staan maar anderen komen er soms juist béter vanaf. Dat geldt bijvoorbeeld voor deze: als ik mijn beschrijving van destijds (augustus 2018) lees, zie ik weliswaar waardering maar niet heel veel meer. Deze week keek ik opnieuw naar "Oude Liefde" en vond ik hem beter, veel beter, dan ie in mijn herinnering zat. Dat komt met name door het ongegeneerd fijne acteerwerk van een aantal vaderlandse én Vlaamse hotemetoten: de ongenaakbare Beppie Melissen stijgt overal bovenuit, maar ook Gene Bervoets, Halina Reijn, Hadewych Minis, Aus Greidanus en Eva van der Gucht dragen bij aan een hoge waardering voor deze film van de regelmatig op mijn blog terugkerende Nicole van Kilsdonk. Mijn tag "herzien" stijgt daarmee weer in mijn eigen achting.

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Oude Liefde" (2018)

FIN - song : Jett Rebel - Send me a postcard

Oude Liefde (aka Love Revisited) - Nicole van Kilsdonk

Oude Liefde op IMDb (5,9)
Niet heel verrassende, doch wel poëtische film over terugkerende liefde. Fransje en Fer zijn al jaren uit elkaar (we leren later min of meer waarom) en leven op afstand van elkaar. Fer komt niet op de verjaardagen van de kinderen en kleinkinderen en daar heeft hij zo zijn redenen voor.
Wanneer hun zoon plotseling komt te overlijden, is er de confrontatie met elkaar. Schuchter en aftastend formuleren ze, er wordt veel ontweken. Dat zit Fer niet lekker en hij trekt de stoute schoenen aan: hij belt zijn ex op, hij wil praten over dit verdriet.
Ze ontmoeten elkaar zonder dat hun beider partners er weet van hebben, maar zelf weten ze ook nog niet wat het wordt. Het kan opnieuw barsten zoals vroeger, maar het kan ook op een andere wijze knallen. Het begint er tussenin, ze slikken verwijten in en proberen te praten. Als de tranen komen, houden ze elkaar vast. En dan plots is er toch een kus, eerder begripvol dan hartstochtelijk. Ze schrikken, ze vertrekken.
De ontmoeting heeft bij hem meer losgemaakt dan bij haar en hij besluit de stoute schoenen aan te trekken. Hij neemt zijn vrouw (die door de kleinkinderen steevast belachelijk wordt gemaakt) mee naar een van de familieverjaardagen en poogt tussendoor toch weer losjes contact te leggen met zijn ex. Gaandeweg worden de banden weer wat aangehaald, hoe verwarrend ook voor hen beiden. En als het voor hen al verwarrend is, hoe moet dat dan met de kinderen en kleinkinderen?

Minpuntje van de film is de wat mozaïek-achtig opgezette inzet van de gecompliceerde levens van de dochters en schoondochter. Het is blijkbaar nodig om elkanders problematiek in verhouding te zetten.

Met : Beppie Melissen, Gene Bervoets, Halina Reijn, Eva van der Gucht , Hadwych Minis

De Liefhebbers (aka Shit happens) - Anna van der Heide

De Liefhebbers op IMDb (6,7)
 De Liefhebbers op Moviemeter (3,13)

Dat elk probleem en elke ziekte verschillende manieren kent om aan te pakken, bewijst mijn filmconsumptie maar weer eens: vorige week zag ik  "The Father" , een diep introspectieve kijk op ouderen met Alzheimer. Gisteren zag ik deze Nederlandse film , die handelt over hetzelfde onderwerp. In beide films ligt het probleem vooral bij de familie, maar de filmische aanpak is sterk verschillend. In Nederland kiest men eerder voor de mozaïekvorm om maar even af te kunnen dwalen van de nare problematiek. Natuurlijk hebben niet alle familieleden hun leven op orde, ieder zijn probleempjes maar wat staan ze samen toch sterk. 

Jan Liefhebber is een architect in (bijna) ruste. Zoonlief heeft de zaken overgenomen, maar heeft niet de brille van zijn vader, zodat die zich nog regelmatig met de dagelijkse gang van zaken bemoeit. Totdat er bij hem Alzheimer wordt gediagnosticeerd. Zo lang mogelijk verhullen is het devies, niet de kinderen met het probleem opzadelen en zeker niet kruipend en pijnlijk naar het eind. 

De familie is al verdeeld genoeg: genoemde architectenzoon is alleen met werk bezig en verwaarloost daardoor vrouw en gezin. Andere zoon is specialist in een ziekenhuis, maar worstelt met zijn homoseksualiteit en drankmisbruik. Oudste dochter is naar het buitenland verhuisd om uit het zicht te blijven, maar leidt daar een eenzaam bestaan. Jongste dochter is een flierenfluitende alleenstaande moeder die maar moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen en daarom soms terugvalt op de steun van pa en moe. 

Bovenstaande lijkt allemaal heel naar, maar de familie kan het natuurlijk ondanks het gekibbel best goed met elkaar rooien, uiteindelijk staan ze wel klaar voor hun ouders en voor elkaar. 

Met : Jeroen Krabbé, Beppie Melissen, Theo Maassen, Hadewych Minis, Guy Clemens, Sanne Samina Hanssen , Jelka van Houten

 FIN - song :Ghinzu  - Sweet Love