Wall Street : Money Never Sleeps - Oliver Stone

Wall Street: Money Never Sleeps op IMDb (6,2)

Wall Street: Money never Sleeps op Moviemeter (2,82)
 

Filmclub-avond gisteren, we zaten weer fijn bij onze nestor-gastheer. Na een aarzelende start en de traditionele inleiding schotelde hij ons het volgende verhaal voor. 

We zijn ongeveer een decennium verder. Gordon Gekko komt vrij na zijn veroordeling voor financiële malversaties. Zijn dochter Winnie is ondertussen een volwassen vrouw die niets van haar vader wil weten sinds het overlijden van haar broer, wiens dood ze haar vader verwijt. 

Winnie's vriendje Jake is gek genoeg net zo'n type als haar vader, maar dan in de dop. Gek op geld, eigenlijk vooral op nog meer geld. Financiën zijn een spel voor dit soort mensen (bijna altijd mannen) die laveren tussen aandelen, investeringen, schulden en kredieten. Ergens in dat schijvenspel vinden ze telkens mogelijkheden om van iets niets te maken , om van een min een dikke plus te maken. Jake is een coming man in dit spel, de directeur van zijn aandelenbank behandelt hem als protegé. 

Een andere grote speler in dat wereld, Bretton James, is de gehaaidste van allemaal. Hij brengt een gerucht in de wereld dat de aandelen van Jake's werkgever in no time dermate doet kelderen dat deze het bedrijf voor veel te weinig geld verkoopt aan James. Waarna hij voor de aanstormende metro springt. 

Jake zint op wraak en heeft door dat hij James maar op één manier kan aanpakken: hij moet hetzelfde doen, hij moet diens vermogen aan het wankelen brengen. Daartoe schakelt hij zijn schoonvader in, heimelijk natuurlijk want dochterlief houdt de oude boef op afstand. Terwijl Jake in geheime ontmoetingen met Gekko langzamerhand de tools in handen krijgt om James te belazeren, probeert hij tegelijk ontmoetingen te regelen tussen zijn aanstaande vrouw en haar vader. Iedereen heeft iedereen nodig, ook Winnie kan voor haar werk wel een investeerder gebruiken. Besmet geld komt van alle kanten, iedereen wordt er beter van. Of nee, laat ik dat anders zeggen: uiteindelijk komt iedereen bedrogen uit en wordt niemand er beter van. Of toch? 

Tussen het best ingewikkelde script door zat ik zeer te genieten van gedegen acteerwerk, niks op aan te merken in deze financiële thriller. Met als cadeautje de superieure mimiek van Carey Mulligan, op wiens gezicht elke keer weer nieuwe emoties te lezen zijn. 

Met : Shia Labeouf , Carey Mulligan , Michael Douglas, Josh Brolin

 FIN - song : David Byrne - Home

Promising young woman - Emerald Fennell

 Promising Young Woman op IMDb (7,5)

Promising Young Woman op Moviemeter (3,48)

Tamelijk radicale wraakfilm, deze. Uitstekend spel van de terecht voor een Oscar-genomineerde Carey Mulligan, maar jammer is dat ze eenzaam boven de anderen uitsteekt qua spel. Veel van de bijrolacteurs ontstijgen het schooltoneel-niveau niet en dat is een minpuntje in een verder goed onderhoudende film. 

Cassandra is een jonge vrouw die alle levenslust verloren heeft. Ze gaf haar studie geneeskunde eraan, ze werkt met weinig animo in een koffietent en ze woont als 30-jarige nog steeds met frisse tegenzin bij haar liefhebbende ouders. Wat maakt dat deze ooit veelbelovende vrouw zo is teruggevallen? Welnu, dat leren we al snel. 

In de avonduren gaat Cassie namelijk op zoek naar mannen. En dan speciaal naar mannen die er op uit zijn misbruik van haar te maken. Ze doet zich steeds voor als stomdronken en eenzaam, altijd hapt er wel een man die haar mee naar buiten of zelfs naar huis wil nemen. Waarop ze zich op het spannendste moment ontpopt als broodnuchter en zinnend op wraak. Ze houdt er keurig een administratie op na hoeveel mannen ze aldus tot zinnen bracht, ze noteert zelfs met verschillende kleurtjes de mate van wraak die ze nam. 

Dit alles doet ze om wraak te nemen op de groepsverkrachting op haar beste vriendin Nina, die door een groep medestudenten werd misbruikt. Nina kon zelf niet met deze ervaring leven en pleegde zelfmoord. Cassandra is vastberaden om het mannelijke deel van de mensheid te moraliseren, totdat ze bij een bezoekje aan Nina's moeder tot inkeer wordt gebracht. Die maakt haar duidelijk dat niemand er beter van wordt en dat Nina's familie er geen enkel baat bij heeft als de acties van Cassandra doorgaan. Die trekt haar conclusies: ze stopt met haar escapades en richt zich uiteindelijk zelfs op het aangaan van een relatie. Ryan, de man in kwestie, is een oude studiegenoot van de geneeskundegroep en inmiddels een succesvol kinderarts. Langzaam lijkt Cassie een vrouw als vele andere te worden.

Met : Carey Mulligan , Bo Burnham, Alison Brie

 FIN - song : Juice Newton- Angel of the morning

Wildlife- Paul Dano

Wildlife op IMDb (6,9)
Paul Dano. Razend interessant acteur, IMHO. Randje gekte, randje koelte en altijd een beetje spanning. Om die reden was ik direct geïnteresseerd toen ik zag dat hij ook regisseert.

De gekte zit ook hier in, de onderhuidse spanning knalt ons tegemoet in deze ingewikkelde relatiefilm.
1960, jong gezin net verhuisd naar Montana. Het lukt vader niet om een baan te vinden, het heeft zijn weerslag op eenieder. Na zijn ontslag op de golfbaan is vader's ego gekwetst en om toch brood op de plank te krijgen gaat moeder weer lesgeven. Zwemles ditmaal, maar toch. Zelfs zoonlief draagt zijn steentje bij door een baantje bij een fotostudio aan te nemen.
De in zijn trots gekrenkte vader besluit uit arren moede een vrijwilligersbaantje aan te nemen bij het brandweerkorps , dat grote bosbranden in de buurt te bestrijden heeft. Mammie is het er niet mee eens en er ontstaat verwijdering. Terwijl vader langdurig van huis , begint moeder langzamerhand scheve schaatsen te passen. Een man uit het dorp lijkt haar net iets meer zekerheid te kunnen bieden en blijkbaar is ze daar gevoelig voor. De jonge knul ziet alles uit zijn vingers glippen: op een plek waar hij niet wil zijn ziet hij ook nog eens zijn veilige thuis uit elkaar vallen, zijn ouders groeien in moordend tempo uit elkaar.

Geen gemakkelijke, wel een mooi ingetogen film met b(r)oeiend acteerwerk.

Met : Carey Mulligan, Jake Gyllenhaal, Ed Oxenbould , Bill Camp

The Dig - Simon Stone

The Dig op IMDb (7,2)
 

Met een gevoel van halfslachtigheid bleef ik gisteravond achter. "Hier had meer in gezeten" , zeg je dan altijd. Alsof de regisseur het hoofdthema van het verhaal niet voldoende vond voor een speelfilm en er wat zijlijntjes aan vast plakte, zo lijkt het. En dat is jammer : want het David & Goliath verhaal van twee eigenwijze mensen die van hun idealen en hun kennis uitgaan, was wat mij betreft sterk genoeg voor een speelfilm, desnoods had men er een kwartier of half uur uit gehaald. In het voordeel van de regisseur moet ik zeggen dat het verhaal op waarheid gebaseerd is, dus in werkelijkheid zullen er misschien ook wel van dit soort afleidingen van het grote verhaal hebben bestaan. 

1939, Suffolk, Engeland, Een arbeider fietst naar het landhuis van Edith Pretty, een edele dame,die hem uitgenodigd heeft om te komen praten over een werkopdracht. Hij is "digger" , "excavator" eigenlijk : hij verzorgt opgravingen van historisch geachte plekken en legt daar de nodige preciesie en zorg op. Zo zwak als de dame is van gezondheid, zo sterk is haar geest: zij is ervan overtuigd dat in de heuvels op haar landgoed oudheden verstopt zitten. Ze denkt aan de Vikingtijd maar Basil Brown, de arbeider ,  komt al snel tot de ontdekking dat men nog verder terug moet, terug naar de Angelsaksische tijd. 

Al snel na de eerste spaden treft men een oud scheepswrak aan en als vanzelf komen de aasgieren: mensen van nabijgelegen musea en uiteindelijk zelfs afgezanten van het British Museum komen de nadruk leggen op het landsbelang en het "eigendom van de staat". Lady Pretty is echter niet van plan die onverbiddelijkheid aan te nemen, ze vertrouwt op het advies van haar eigen arbeider, meneer Brown, die duidelijk kennis van zaken heeft. De kleine man tegen de grote macht, u krijgt er beeld bij. 

Naast dit mooie grote verhaal kent de film nog een aantal zijstappen zoals de goede verstandhouding tussen Brown en het zoontje van zijn opdrachtgeefster, de opgeroepen zwager van de dame die opzichtig flirt met een dame uit het archeologenteam dat de opgraving begeleidt en de moeizame doch liefdevolle verstandhouding tussen Brown en zijn vrouw (die als dame van eenvoudige komaf ziet dat haar man gecharmeerd is van zijn chique werkgeefster). 
Houd de hoofdzaken vast wanneer u deze film kijkt, dan zal hij u niet tegenvallen. Bovendien is de cameravoering uitstekend: landschap en licht worden prachtig in beeld gebracht. 

Met : Ralph Fiennes, Carey Mulligan, Lily James,  Ken Stott

Never let me go - Mark Romanek

Never let me go IMDB
Ik weet niet meer of deze nou door de ballotage van onze commissie gekomen was, ik heb er in ieder geval al heel lang geleden over horen praten en heb m toch niet gezien. Volgens mij is de film niet echt een publiek succes geworden , terwijl script en spel dat juist wel verdienen. Ik zeg "+1" voor deze.

Engeland, jaren 70 vorige eeuw. Bepaalde kostscholen hebben een bijbedoeling met het zorgen voor armeluis- en weeskindjes. Niet het voorbereiden op de grote-mensen-maatschappij is het grote doel, maar het leveren van frisse, ongeschonden mensen met gezond werkende organen wordt nagestreefd. Die organen dienen namelijk voor transplantatie ten behoeve van zieke mensen in de Britse standenmaatschappij.
Logischerwijze kunnen ze dat een keer of 3, max 4 keer doen, om nog te kunnen overleven.

De film volgt drie jongeren die van kinds af aan zijn voorbestemd om hun "bijdrage" te leveren aan het project. Compleet afgeschermd van de buitenwereld groeien ze op, eerst op de kostschool, later op een "voorbereidende " boerderij. Wat knap is aan de film is dat de spelers zich meer zorgen maken over de onderlinge relaties (of het gebrek daaraan) dan over de zelfopoffering die hen hoe dan ook te wachten staat.

Keur aan bekende artiesten treden op : Charlotte Rampling, Sally Hawkins, een opnieuw loeisterke Carey Mulligan, de eng-magere Keira Knightley en Andrew "Boy A" Garfield. Dat is aan de film af te zien, het acteerwerk is goed. Behoorlijk goed.

Ondanks het onwaarschijnlijke verhaal toch een knap pakkende film maken, da's behoorlijk goed!

She Said - Maria Schrader

She said op IMDb (7,4)

She said op Moviemeter (3,46)
 

Kun je me altijd voor roepen, voor dit genre. Journalistieke thrillers, op waarheid gebaseerd, met een afloop die je al kent maar waarvoor je desondanks op het puntje van je stoel gaat zitten. Denk "All the president's men", denk "Spotlight", denk "Dark Waters". 

Nadat ze al succesvol bezig is geweest met een onderzoek naar de seksuele misdragingen van presidentskandidaat Donald Trump gaat New York Times- journaliste Megan Twohey niet op haar lauweren rusten. Sterker nog: ze graaft zich nog dieper in in een nieuw schandaal, dat vooral door haar collega Jodi Kantor wordt aangevlogen. Ze krijgen weet van seksuele misdragingen in Hollywood en dan met name bij productiemaatschappij Miramax. De daar heersende potentaat Harvey Weinstein heeft al met meerdere van zijn vroegere medewerkers een schikking getroffen om niet uit de school te klappen, desondanks komen er verhalen naar buiten van met name Rose MacGowan en Ashley Judd. 

Al snel ontdekken Twohey en Kantor dat ze zich in een gevarenzone begeven door in de ranzige geuren van dit schandaal te gaan roeren. Veel actrices en veel oud-medewerkers durven wel met ze te praten maar willen niet in de openbaarheid, het mag niet bekend worden dat de onthullingen van hen komen.
Het maakt dat de journalisten heel gedegen moeten zijn in de opbouw van hun verhaal, het maakt ook dat ze al snel opgemerkt worden door Weinstein en Miramax. Waarna uiteraard de nodige pressiemiddelen volgen om niet te publiceren. Gelukkig staat de hoofdredactie van NYT volledig achter het duo, wat hen de kracht geeft om niet op te geven en een onwrikbaar en onaantastbaar stuk te schrijven dat reputaties in de filmwereld vernietigde. En terecht. 

Met : Carey Mulligan, Zoe Kazan, Patricia Clarkson, Andre Braugher, Jennifer Ehle, 

FIN - song : Anders Osborne- Goodbye

Mudbound - Dee Rees

Mudbound op IMDb (7,4)

Tamelijk zware, maar niet heel verkeerde film over het harde boerenbestaan in het Amerika van het midden van de vorige eeuw. En nog specifieker: in Mississippi speelt het, waardoor we ook nog eens geconfronteerd worden met het onverbloemd racisme en de sociale tegenstellingen van die periode.

Een kersvers (blank) echtpaar koopt een boerderij op het platteland en 'erft" daarbij ook de zwarte medewerkers die op het landje wonen. Officieel is de slavernij afgeschaft, maar dat blijkt lang niet uit alles. De vader van het zwarte gezin slikt vernedering op vernedering , om maar baan en inkomen te behouden. 

Van beide families wordt een lid afgevaardigd naar het leger dat in Europa strijdt om de Tweede Wereldoorlog te strijden. Wanneer die terugkomen, blijkt hoeveel ze geleerd hebben van de maatschappij. Zij kijken niet naar kleur, ze ontwikkelen een vriendschap die stoelt op de herkenning van de leegte die ze ervaren. Hun vriendschap valt niet goed in het KuKluxKlan-gebied waar ze wonen. Er ontstaan clashes, die worden gestapeld op de spanningen die de blanke vrouw toch al voelt in zowel haar huwelijk als in verhouding tot haar redneck-schoonvader. 

Met : Carey Mulligan, Garrett Hedlund, Jason Clarke, Jason Mitchell, Jonathan Banks

Promising Young Woman - Emerald Fennel

Promising Young Woman op IMDb (7,5)
 Promising Young Woman op Moviemeter (3,50)

Promising Young Woman op Wikipedia

Blijkbaar is mijn wijze van filmkijken in vijf jaar tijd nog niet veel veranderd. Ik bekeek deze film in april 2021 en kom nu eigenlijk tot min of meer dezelfde (positieve) conclusie. PYW is een sterke (en voor mannen beschamende) film die eigenlijk volledig gedragen wordt door Carey Mulligan. Als ik haar naam noem, reageert mijn vrouw (die veel meer van "shownieuws" weet dan ik) altijd met dezelfde opmerking: "En zij is de partner van...?". Inmiddels kan ik die vraag beantwoorden, het voegt nog een klein plusje toe aan haar al zo imposante acteercarrière. 

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Promising Young Woman" (april 2021)

FIN - song : Juice Newton - Angel of the morning

Maestro - Bradley Cooper

Maestro op IMDb (7,1)
 Maestro op Moviemeter (3,06)

Net als bij de grote dirigentenfilm van eerder dit jaar had ik een breekpunt in de film nodig om de film alsnog beter te kunnen waarderen. Bij "Tár" duurde dat een uur, hier zal t niet veel eerder geweest zijn. Maar dan gebeurt er toch iets, dan rijst er conflict en komen de persoonlijkheden toch meer tot leven en krijgen de rollen eindelijk body. Daarmee sleept Bradley Cooper alsnog een voldoende in de wacht voor dit megalomane project waarvoor hij de samenwerking aanging met grootheden als Martin Scorsese en Steven Spielberg om deze forse productie executief van de grond te krijgen. 

In "Maestro" wordt het verhaal opgetekend van de dynamische componist Leonard Bernstein, een van de grootste van de afgelopen eeuw. Zoals veel van de grote kunstenaars was Bernstein een complexe persoonlijkheid, gekweld en verscheurd door bewijsdrang en ambitie in de carrière, karaktertrekken die moeilijk samengaan met een logisch verlopend privéleven. Want ook deze maestro krijgt de eindjes van dit complexe vlechtwerk niet aan elkaar, hetgeen hem als mens niet sympathieker maakt. 

Hij is nog maar net begonnen met naam te maken (na een invalbeurt in de fameuze Carnegie Hall) als hij de jonge Felicia Montealegre Cohn ontmoet. Zij is bezig naam te maken als actrice op Broadway en maakt met haar frisse persoonlijkheid duidelijk niet onder de indruk te zijn van de roem die Bernstein op dit moment al begint te achtervolgen. De componist/dirigent verdringt zijn homoseksuele verleden en gaat vol voor de jonge toneelster: gezin, kindertjes, the whole shebang.
Hoewel pappie vaak van huis is, probeert hij wel echt een gezinsman te zijn en veel tijd met de kinderen door te brengen. Dat werkt, ze lopen met hem weg. Felicia cijfert zichzelf weg voor het gezin en pakt pas veel later haar carrière weer op: pas nadat er verwijdering ontstaat tussen de echtelieden omdat Bernstein de verlokkingen van het reizende bestaan niet kan weerstaan en opnieuw valt voor de avances van mannen uit zijn hofhouding. Hoewel Felicia woedend is, probeert ze de affaires voor haar kinderen geheim te houden. Dat lukt maar mondjesmaat, wanneer de kinderen langzamerhand volwassen worden, komen man en vrouw toch tegenover elkaar te staan. Net als de verwijdering op zijn grootst lijkt, slaat het noodlot toe.

Met : Bradley Cooper, Carey Mulligan, Matt Bomer, Sarah Silverman

FIN - song : Leonard Bernstein & London Symphony Orchestra- Chichester Psalms: Psalm 23

Suffragette - Sarah Gavron

Suffragette op IMDb
Tuurlijk is het een draak. Tuurlijk is het een goede film.
Beide kanten van het spectrum hoorde ik van beoordelingen van filmhuiscollega's en wat mij betreft hebben ze beiden een stukje gelijk. Er zitten overdramatische momenten in, die dik op het gevoel aansturen. Maar het historische stukje, het stuk sociale strijd, dat komt ook echt wel binnen.
Juist voor dat laatste stukje ben ik een sucker, want gek op geschiedenis en nogal een voorkeur voor de sociale invalshoek. Alleen daarmee al haalde de film dus bij mij een voldoende.

In de jaren 00 en 10 van de vorige eeuw was het hommeles in Engeland. Slechte werkomstandigheden voor man en vrouw, maar voor de laatste kwam er dan ook nog eens de volstrekte rechteloosheid bij. Niets hadden ze in te brengen op de werkvloer, thuis hadden ze alleen letterlijk wat in de melk te brokkelen , voor de rest moesten ze de man volgen.
Er ontstaat een beweging die ijvert voor vrouwenkiesrecht, onder aanvoering van de beroemde Emeline Parkhurst. Zij krijgt her en der volgelingen, maar die moeten zwaar boeten voor het uitkomen voor hun mening. Ontslag, ontzetting uit de ouderlijke macht. Toch, eenmaal bewust van het onrecht, blijkt er geen weg meer terug. De vrouwen betalen een zware prijs maar streven toch naar gelijkheid. In onze tijd lachen we erom, zo vanzelfsprekend als sommige van die rechten nu zijn, maar in die periode moest elke decimeter worden veroverd. Dát is het belang van deze film, dat ie dat laat zien. Dan neem je de rest op de koop toe.

Goeie rollen van Carey Mulligan en Brendan Gleeson.  Bij elkaar een goed onderhoudende film.

 

Far from the madding crowd- Thomas Vinterberg

Far from the madding crowd op IMDb (7,1)
Boekverfilming uit de historische Britse literatuur. Het boek van Thomas Hardy speelt op het Engelse platteland, in het Victoriaanse tijdperk rond 1870. Landadel heerste nog, de eigenaar van de landerijen was heer en meester.
Bathsheba erft van haar oom een groot landgoed. Veel personeel, veel meters en veel dieren maar ook een vervallen geheel. Als de boel dreigt af te branden, wordt ze gered door een toevallige passant, in wie ze de buurman herkent van de tante waar ze na het overlijden van haar ouders zo lang woonde. Die buurman vond haar leuk, vroeg haar zelfs ten huwelijk en bood haar daarmede een redelijk zekere toekomst als eigenaresse van een klein maar fijne boerenvesting.
De posities zijn gewisseld, zij (Carey "kuiltjes" Mulligan) is nu plots de dame van standing en hij (Matthias 'Rundskop" Schoenaerts) de man die werk zoekt. Ze neemt hem in dienst en hij toont zich loyaal. Met geen woord rept hij tot iemand over zijn gevoelens voor zijn bazin, zelfs niet als ze hem keer op keer om raad en bijstand vraagt. Haar situatie vraagt erom dat ze  "op stand" trouwt. De rijke landeigenaar van het landgoed naast het hare dingt naar haar hand, maar ook de joyeuze soldaat die het- ondanks zijn overheidsbetrekking - met de regeltjes allemaal niet zo nauw neemt.
Steeds als er iets mis gaat, als Bathseba zich in de verkeerde armen dreigt te werpen, is daar die oude vertrouweling.  Die niets begrijpt van haar spel van aantrekken en afstoten, maar die zijn loyaliteit serieus neemt.

Prachtige rol opnieuw van de majesteuze Matthias Schoenaerts, een zinderend acteur die met zijn blikken zowel dierlijke agressie als mannelijk begrip uitstraalt. Heerlijk om naar te kijken, en mevrouw Mulligan doet opnieuw waar ze voor ingehuurd wordt: ze speelt weer de getroubleerde dame die aan de buitenkant olijk en steels schijnt maar van binnen met stormen te kampen heeft.
Geen wereldschokkende film, wel prettig om te kijken.