Opnieuw een lichtvoetige film, maar dat kwam zeer goed uit na een stevige week. Niemendalletjes , dat had ik nodig.
Jon Favreau is een comedian/acteur en tegenwoordig soms ook regisseur. Deze film maakte hij als vehikel voor zijn komische zelf. Dat lukt aardig. Niet dat het de geschiedenis ingaat, maar het is goed toeven in deze film. Feelgood zoals feelgood moet.
Carl is meesterchef in een gerenommeerd restaurant. Spraakmakend begonnen, maar voor zijn eigen gevoel langzamerhand beland in formulewerk. Als er een gevreesde culinair-journalist op bezoek gaat komen, wil hij eigenlijk ouderwets gaan vlammen maar de eigenaar eist van hem de voortzetting van zijn succesformule.
Het gaat mis, natuurlijk. De recensie is vernietigend, Carl kan het niet verkroppen en slaat om zich heen. Uiteindelijk leidt dat tot zijn vertrek, nogal stormachtig verbeeld in de media. Hij krijgt oorspronkelijk geen poot meer aan de grond in de restaurantwereld, aanbiedingen blijven uit. Als nanny voor zijn zoon kan hij een vluchtje met zijn ex mee, die heeft in Florida iets te doen. Carl hervindt zich, begint een foodtruck met de in die streek populaire Cubaanse broodjes en snacks. Dat slaat aan. Hij herbouwt zijn naam en begint aan een zegetocht door Amerika, terug naar zijn kritische Californische publiek. U raadt al hoe het ongeveer afloopt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten