Only the river flows (aka He Bian de Cuo Wu) - Wei Shujun

Only the river flows op IMDb (6,6)
 Only the river flows op Moviemeter (2,92)
Only the river flows op WIkipedia 

De periode dat ik met enige regelmaat Chinese films bekeek, ligt al ongeveer 3 decennia achter me. "Het rode korenveld", "Ju Dou", "Raise the red lantern": we vielen allemaal als een blok voor de films van meesterregisseur Zhang Yimou en zijn fenomenaal schone hoofdrolspeelster Gong Li. Zhang was een durfal in het China van toen, wij westerlingen waardeerden zijn onderhuidse kritiek op een verwrongen maatschappij. Tempus fugit, Zhang raakte geïncorporeerd in de hogere kringen van zijn land en met die acceptatie verdween ook (een deel van?) zijn maatschappijkritiek. En nu? De Aziatische film is groot geworden, wint Oscars en trekt "volle zalen". Maar dat zijn eigenlijk geen van allen Chinese films. Af en toe sijpelt er eentje door, zoals deze. Ik kijken dus, maar ik achtte het niet veel soeps. Mogelijk doorzag ik de diepere lagen niet, maar dit was voor mij een matige actiethriller.

Aan de bedding van de rivier wordt het toegetakelde lichaam gevonden van een oudere vrouw. Alle vingers wijzen in de richting van "de gek" , een verstandelijk beperkte meneer die veel aan de waterkant te vinden is. Het lijkt een koud kunstje te worden voor rechercheur Ma Zhe, een rijk gedecoreerde diender. Maar het blijkt anders te lopen: hij trekt dat voorgekookte verhaal in twijfel, komt daardoor zelf in een identiteitscrisis en stuit op onbegrip binnen het hele team: arresteer die vent nou gewoon, dan kan dat boek dicht en gaan we verder met boeven vangen. Nee dus, niet in de wereld van Ma Zhe.

Met: Yilong Zhu, Chloe Mayaan, Tiandal Hou, Chunlei Kang

FIN - song : Ludwig von Beethoven - Piano Sonate no 14

Da Hong Deng Long Gao Gao Gua (aka Raise the red lantern) - Zhang Yimou

Raise the red lantern op IMDb (8,1)

Gisteravond op de Belg, ik ging er weer eens even lekker voor zitten. De derde grote film van meesterfilmer Zhang Yimou vestigde definitief de status van deze grote cineast, destijds nog weerbarstig en opstandig maar later toch volledig ingekapseld door het Chinese regime. Zijn eerdere films "Ju Dou'  en "Red Sorghum (het Rode Korenveld)" waren spraakmakend, het maakte dat de regisseur scherp gevolgd werd door de starre Chinese autoriteiten. En, ook niet onbelangrijk, het toonde ons de ster Gong Li, zijn onwerkelijk goed acterende muze die als een van de eerste Chinese acteurs ook internationaal naam zou maken. Omdat de film nog stamt van voor mijn filmrecensentenbestaan geef ik het hieronder nog maar eens kort weer. 

Songlian wordt geboren in een straatarme omgeving, er is voor meisjes als zij weinig toekomst. Tenzij ze slim weten te trouwen. Songlian weet dat ze mooi is, bloedmooi zelfs. Ze weet dat ze eigenwijs is en vastberaden. Ze besluit het hogerop te zoeken: ze laat zich uithuwelijken aan een rijke paleisheer. Ze weet dat ze een concubine wordt, slechts één van zijn vrouwen. In dit geval de vierde vrouw van de rijkaard, die het elke avond voor het kiezen heeft bij welk van zijn vrouwen hij gaat slapen. De uitverkorene van de dag krijgt een voorkeursbehandeling : die mag de maaltijden bepalen , die krijgt voetmassages en die krijgt volop aandacht.
Songlian is nieuw en weet zich dus verzekerd van veel aandacht van de baas. Echter: de competentiestrijd is hevig en de andere drie doen in meer of mindere mate steeds hun best om in het gevlei te komen zodat die avond bij hen de lantaarns zullen worden opgehangen. Er wordt een machtsspel gespeeld waarbij de dames elkaar het vel over de oren trekken. Songlian lijkt goede kaarten te hebben, maar ondervindt last van een samenspanning tussen haar persoonlijk assistente en de andere concubines. Langzaam verliest ze haar grip en begint haar achterdocht het te winnen. Ze glijdt af, wetende dat ze daarmee ook steeds minder interessant wordt voor de polygame baas. Ze weet dat één rol heersend is: ze moet moeder worden.

Met : Gong Li , Jingwu Ma , Saifei He

Coming Home (Gui Lai) - Zhang Yimou

Coming Home op IMDb
Allemaal, denk ik. Ik geloof niet dat ik een film van deze regisseur heb gemist, voorzover ze in Europa uitgebracht zijn. Hij begon met een zwaar stempel als maatschappijkritisch filmer (Het Rode Korenveld en Ju dou) maar werd later een geaccepteerde en gegoede burger die zelfs de openingsceremonie van de Peking- Olympische Spelen mocht regisseren.
Hij lijkt nu voorzichtig te proberen om weer iets over de Chinese geschiedenis tegen het licht te houden, maar slaagt daar in deze film maar mondjesmaat in.

Docent Feng is een vrouw van middelbare leeftijd. Zij (een rol van de fraaie Gong Li) leeft al een jaar of tien zonder haar man, die tijdens de Culturele Revolutie in een werkkamp is gezet wegens kritisch gedrag. Als manlief daar vervolgens ontsnapt en haar thuis opzoekt, kost het haar de band met haar dochter. Deze is gehersenspoeld door de wensen en eisen van de machthebbers en zorgt er dan ook voor dat haar vader weer wordt opgepakt, na een heftige strijd waarbij ook moeder een forse deuk oploopt.

Enkele jaren later, de Culturele Revolutie is ten einde en Yu Yanshi, de man, probeert weer thuis te komen. Er is echter veel veranderd: dochterlief woont na het gebeurde niet meer thuis en vrouwlief blijkt te dementeren. Ze herkent haar man niet meer, die moet dan ook vele pogingen doen om in het leven van zijn te herintreden. De pijn en het gemis zijn voelbaar, maar hij vindt een creatieve manier om zich in het leven van zijn gemankeerde vrouw belangrijk te maken.

Fraaie beelden weer volop, maar dit is niet een klassieker in de reeks Korenveld, Dou, Red Lantern of Flying Dagger. Ik verliet ietwat onbevredigd de zaal.

Lijfsbehoud

Eigenlijk, eigenlijk had ik gisteren den schnufferd dienen te vertonen bij het optreden van de bevriende bandjes SackoWoes en Tommies, maar twee voorafgaande stapdagen deden mij kiezen voor lijfsbehoud!
Begtje ging rustig met 1 blikkie bier in de filmzaal van ons onvolprezen filmhuis zitten. Voorheen had ik liefst drie maanden vooraf gereserveerd voor de nieuwe Zhang Yimou, maar sinds Hero doe ik het wat kalmer aan.
Ik weet dat de man onwaarschijnlijk visueel kan regisseren, maar de urgentie van zijn boodschap is er van af sinds hij geïncorporeerd is in de Chinese geaccepteerde intelligentsia.
Een heuse paleisrevolutie verbeeldt hij in "Curse of the golden flower", en inderdaad doet hij dat verbeelden verbluffend. Magnifieke scenes vol kunstige gevechten, maar ook de intens inwendige blik van de nog altijd beeldschone Gong Li komen op grootdoek prachtig tot uiting.

En toch, en toch: het bleef bij plaatjes. Het verhaal van om lijfsbehoud vechtende leden van een keizerlijke familie was te dun om deze film van enige maatschappelijke betekenis te voorzien, iets waar "het Rode Korenveld" en 'Ju Dou' nog in uitblonken.

Volgend jaar regisseert Yimou mede de opening van de Olympische Spelen: spektakel zal t worden, maar maatschappelijk hoeven we er weinig van te verwachten