Ode to my family #2

Mocht het niet duidelijk zijn uit het stuk van vorige week: bij mij is mijn familie die inclusief de verwanten van mijn vrouw. Want ook daarvoor ben ik dankbaar (en dan bedoel ik niet louter dat we daar morgenavond gaan eten).

Nee, het gaat om mooiere dingen zoals het verstrekken van uitermate bruikbare adviezen aangaande onze advocatenstrijd, het gaat om het verwelkomen van onze kinderen. Het gaat om het aanbod om de auto beschikbaar te stellen voor broodnodige activiteiten.

en als klap op mn eigen vuurpijl werd ik gisteren ook nog ns aangenaam verrast door een geschenk. De grote geemigreerde neef van mijn lief was weer even in het land geweest en had voor zijn nichie en haar vent cadeautjes achtergelaten.
Mijn lief loopt rond in een (noem het maar "spannend") shirt van the All Blacks, en ik werd vergast op maar liefst vier cd's van op dit moment totaal hotte nieuwzeelandse bandjes. Ik kan weer heel veel avonden vooruit met heerlijke nieuwe muziekjes waaruit wellicht voor u nog muzikale tips volgen.

Familie: of t nu uit de lengte, de breedte, de nabijheid of de verte komt, ik doe t nooooit meer zonder!

Zoete Lieve Gerritje

Zo, dat wordt racen. we worden om 1 uur in den bosch verwacht voor een werkweekend!
plan 2010 wordt gepresenteerd, teambuildingsactiviteiten, een bedrijfsquiz en meer van dat soort zaken. Met zn tiggen in een hotel, en ik weet nu al wat er naast de bloedserieuze zaken ook aan bod komt....

ben dus ff uit blogland vertrokken..

"Zie je bij de Z!"

Zij die "Kleine Teun" van Alex van Warmerdam gezien hebben, begrijpen dat ik een grijns op t smoel heb als ik de titel van dit stuk tik.


Eindelijk, na maanden intensief werk, belandde ik gisteren bij "Sounds of zZz": de alfabetisch laatste plaat in mijn verzameling! Yeah, you wish...
Dat heb ik weer, dat ik een mn cdkast zo ingedeeld heb dat de standaardalbums keurig a-z ingedeeld staan, maar dat ik dan ook nog een rekje cs's van mijn liefje heb, een bovenmatig grote reeks aan verzamelalbums - zowel individuele als cd-series- en nog eens een kastje klassiek. En dan heb ik ook nog eens een mp3-variant van al mijn oude lp's in het verschiet liggen, ergens verderop in hoorn.
Kortom, het kopieerwerk is nog lang niet klaar, ik heb nog ff ruim 60 gieg over op de schijf en zal dus moeten gaan ontdubbelen wil ik t allemaal erop krijgen. OF: ik moet nu alvast sparen voor een nog meer onthoudende schijf. Of twee...

Pffoeh, het begon als een hobby..

Ode to my family

Het is niet voor niks dat ik voor de komende dj-avond het thema "Familie" heb uitgekozen. Want wat zijn ze toch belangrijk voor me.

Ik ken mensen waarvoor dat minder geldt, die zien broers/zussen/ouders maanden of jaren niet, maar voor mij zou dat een probleem zijn.
In het bovengemiddeld stevige vaarwater waar ik me thans in bevind, is de steun van broers en schoonzussen een welkome. Zelfs als het alleen maar gaat om het aanbieden van een paar plekken in de auto, maar ook in het geval van het luisterend oor en bevestigende woorden.

Ik ga al jaren met ze om, maar blijf onverminderd trots op ze.


ZOOO, dat moest er effe uit!

Tegen de muur

Vanavond op tv, ik waarschuw jullie: een van de allerbeste films van de laatste jaren!

"Gegen die wand" van Fatih akin is rauw, is emotioneel, is muzikaal, is prachtig.
Heb je tijd om de recorder in te stellen of de buis aan te klikken: zie en laat jezelf overdonderen door dit schitterende duits/turkse drama.

En voor de liefhebber: het thematisch vervolg op deze film draait sinds twee weken in de bios; "Auf der anderen seite" staat hoog op mijn wensenlijstje!

R

De koningin kan het niet meer. Sacha de Boewr kan het al jaren niet meer.

De R raakt uit het nederlandse spraakgebruik. Slechts Peter de Vries draagt hem nog met verve, en daar zitten we nou net niet op te wachten.

Om mij heen verbaas ik me sowieso al over de jongeren die allemaal praten alsof ze in hele moeilijke gangsta-clip figureren: zelfs westfriese 16-jarigen praten alsof ze een noord-afrikaans Casbah-verleden hebben.

En is dat nou erg, vraagt u? Ik denk zelf van niet, het hoort bij het bloeien en groeien van onze taaltuin. Zoals de schrijftaal verandert dankzij de sms-invloeden en de prince-typografie, zo zal ook de spreektaal mee moeten gaan.

Moge de taal de voorpost zijn van de smeltkroes die nederland toch moet worden...

Dag Troep

En opnieuw verdwijnt een icoon. Ons aangeharkte landje is druk bezig de schone bijzonderheden op ongeveer 180 cm van de bodem (zeg maar; niveau maaiveld) af te scheren.

Eind jaren 80 en een aantal keren in midden 90 zag ik voorstellingen van de Dogtroep. Een continue strijd met de elementen werd gecombineerd met een continue verbeelding van het onvermogen van de mens om te communiceren en/of lief te hebben.

op de meest fantastische locaties en op de meest spectaculaire wijze: op de verlaten NDSM-terreinen, op ons verwilderde hoornse gevangeniseiland, midden in binnensteden en op eilandstranden: water en vuur, modder en aarde, liefde en haat en vooral geluk en ongeluk.
Muzikaal, visueel festijn. En dat raken we nu kwijt omdat de gelden er niet voor zijn om mensen voor dit type theater op te leiden, subsidies en regelgevening nekken een van nederlandse mooiste culturele uithangborden.
Weer een sterfgeval in de anarchistische scene, het land wordt -iets te- keurig..