Tula- The Revolt - Jeroen Leinders

Tula- the Revolt op IMDb
Geromantiseerde weergave van een historisch verhaal: we schrijven eind 18e eeuw, Curacao. In Europa heeft Frankrijk net de slavernij afgeschaft en dat ook direct in één van haar koloniën (Haïti) toegepast.
Dat nieuws komt op het relatief dichtbij gelegen Curacao de slaven aldaar ook ter ore. Die staan op, althans, een mondige en dwarse voorman werpt zich op als leider. Hij begint uitermate vredelievend: hij vraagt zijn "master' om een gesprek te regelen met de gouverneur. Die master (zo ongeveer de laatste rol van Jeroen Willems) schrikt daar uiteraard van en ziet zijn plantage al stilvallen als de slaven weg mogen lopen.
Gouverneur gealarmeerd en in plaats van een gesprek wordt het leger tegen de "opstandelingen" ingezet. Die hebben echter eenmaal een stukje vrijheid geproefd en begrijpen dat er geen weg meer terug is. Het verzoek om een gesprek mondt uit in een opstand , en die mondt vervolgens weer uit in een revolutie. Bloederig, grof en onverzoenlijk.

Het historische deel van de film komt goed over, de sympathie van de kijker wandelt al snel in de richting van de onderdrukte slaven, die naar vrijheid snakken. Wat echter een minpuntje is , is dat bij vlagen het spel en de dictie armoedig zijn. De film is opgezet in het Engels, waardoor ook de bezettende Nederlanders plots een soort stonecoal-taaltje spreken. Dat stoort.

Ik zeg; voldoende voor script en verhaal, onvoldoende voor acteerwerk.

Jayne Mansfield's Car - Billy Bob Thornton

Jayne Mansfield's Car op IMDb
Een film met vele gezichten. Letterlijk en figuurlijk. Een keur aan grote acteurs treedt op, een even grote keur aan sferen en stemmingen moet de kijker gaan bekruipen.
Dat biedt het enorme risico dat de film onsamenhangend wordt en stuurloos wordt, maar dat weet regisseur Thornton aardig te voorkomen. Algemene gevoel is toch dat op een knappe manier het onvermogen tot communicatie en het aankaarten van conventies aan de kaak worden gesteld.
Bijkomend voordeel voor de bezoeker is dan nog dat er heel erg goed wordt geacteerd, zélfs door Kevin Bacon.

Twee families delen dezelfde echtgenote/moeder. De ene familie is een welgesteld Amerikaans gezin, de andere is oerBrits. Als de echtgenote/moder komt te overlijden en bekend maakt in Amerika te willen worden begraven, reizen de Britten haar laatste reis met haar mee.
De verwachte clash tussen de verlaten eerste echtgenoot en de tweede man blijft uit, voorzichtigjes tasten de kinderen elkaar af. Aanvankelijk voorzichtig, moet ik zeggen, want gaandeweg wordt dat tasten toch wat fysieker.

Alle problematiek over het verschil in cultuur, de opvatting over mannelijkheid , over oorlog en vrede, over sexualiteit en moraal passeren de revue. Waardoor je het ene moment in een komedie zit, en even later naar een zwaar drama zit te kijken. Vele gezichten, zei ik.

Detachment - Tony Kaye

Detachment op IMDb
Bijzonder naargeestige, maar ongelooflijk boeiende film over de deplorabele staat van het middelbaar onderwijs. Of eigenlijk: over de deplorabele state of mind van de onderwijzers daarin.

Adrian Brody acteerde (en co-produceerde) een inval-onderwijzer. Overal waar hij komt , staat ie doorgaans slechts een maand. Toch is zijn doel niet om dan louter een periode de orde te handhaven, maar ook iets op te bouwen qua band met de leerlingen. En als het meezit ook nog met de collega's.

De desinteresse en het gebrek aan ambitie bij de tieners vormt de hoofdmoot van zijn werk. Hij moet proberen ze toch iets van taal en geschiedenis bij te brengen om op die manier ze nog een beetje startklaar te maken voor een harde toekomst in een maatschappij waar ze toch vooral zichzelf moeten leren redden.

Sideline verhaal is de zorg voor een zwervend hoertje dat hij tijdelijk toegang geeft tot zijn woning, om haar aldus te laten herstellen van een mishandeling door een klant. Hij kan haar niet de vastigheid bieden die ze nodig heefft, maar bed/bank en brood doen al heel veel aan het herstel.

Dat deel vormt een van de weinige zonnestraaltjes in een verder gitzwarte film. Het o zo sippe gezicht van de hoofdrolspeler staat continu op uitbarsten. Fraai gespeeld, fraai visueel vormgegeven ook . Het is zoeken naar lichtpuntjes, het is verre van vrolijk maar ik kan daar wel wat mee.

Volcano (Eldfjall) - Runar Runarsson

Volcano op IMDb

Stugge Nordics-film, die verrassend goed blijft hangen.
Hannes is een oude norse schoplconciërge. Op de dag van zijn pensionering houdt voor hem het leven op. Althans , in zijn ogen. Hij heeft geen zin in een leven achter de geraniums en poogt er nog op de terugweg van school een eind aan te maken.
Dat mislukt en hij beseft dat hij zich ertoe zal moeten zetten: elke dag met z'n vrouw aan de keukentafel, wekelijkse bezoekjes van de (klein)kinderen en af en toe een potje vissen op zee, in z'n ouwe gammele bootje.
De kinderen keren zich tegen hem als hij met zijn gemopper en tegendraadse gedrag zijn vrouw zo ongeveer dagelijks beledigt en het leven zuur maakt.
De film lijkt te gaan verglijden in een norse, zwartgallige ouderdomsfilm. Totdat het noodlot toeslaat en Hannes plots moet laten zien dat ie over menselijke gevoelens beschikt.

Boeiend geheel en een heerlijk nare rol van de oude hoofdrolspeler, je krijgt simpelweg sympathie voor hem.

Die Wand - Rainer Julian Pölsler

Die Wand op IMDb
Onthaastende film. Gewoon in je comfortabele bioscoopstoel maak je een rustige reis door de seizoenen.
Op zo'n tophete dag, in een koel eeuwenoud gebouw : ik vond het wel wat hebben.

De vrouw reist voor een tijdelijk verblijf naar een jachthuis in de bergen. De heer des huizes gaat nog even een boodschap doen in het dorp. De volgende ochtend blijken hij en zn vrouw niet teruggekeerd. De hoofdpersoon-vrouw, die de hele film naamloos blijft, gaat op onderzoek uit. Midden tussen de bergen stuit ze op een blokkade (zie foto boven). Er blijkt na haar tocht hierheen een onzichtbare en vooral ondoordringbare wand opgetrokken te zijn tussen haar jachthuis en de buitenwereld beneden.
Geen kant kan ze op,
Te arren moede geeft ze zich over aan het verzorgen van de dieren die haar omringen, gaat ze aardappelen poten en jagen. Full time boerin, volledig autarkisch.
En toch, toch houdt ze steeds een sprankje hoop dat er ergens een uitweg is, weg van de wand.

Psychologisch drama, introspectief, mysterieus en po:etisch. Veel meer hoeft een film niet te zijn....
Enneh: Martina Gedeck speelt fan tas tisch. Zoals ze al eerder deed.

All Good Things- Andrew Jarecki

All Good Things op IMDb
David Marks (Ryan Gosling) is de wat zonderlinge zoon van een schimmige vastgoedondernemer in New York. Hij is niet van zins in het grotegeld-imperium van pa te stappen, als ie dan ook een hippie-achtige jongedame ontmoet en zich met haar buiten New York vestigt om een "alleenmaarmooiedingen"winkeltje te beginnen, lijkt zijn zelfstandigheid definitief gevestigd.
Maar pa rekt en trekt , onder druk wordt alles vloeibaar en David voelt zich gedwongen om het winkeltje op te doeken en voor pa geldkoerier te worden langs diens pandjes in 42nd street en Times Square.
Vanaf dat moment groeien hij en zijn bloemenmeisje uit elkaar, bovendien weigert hij toe te geven aan haar kinderwens omdat ie verafschuwt net zo te worden als zijn pa. Het gaat van kwaad tot erger, alles loopt spaak als Katherine besluit dat hun huwelijk dan maar beëindigd moet worden. De grote arm van schoonpa reikt ver, Katherine wordt financieel uitgehongerd en kan geen kant meer op. Als zure kers op de taart blijkt David zich ook nog eens tot een gruwelijke psychopaat te ontwikkelen. Vanaf dan gaat het snel..

Geen wereldschokkende film, wel een héél erg goed script, naar een waargebeurd verhaal. . Geboeid uitgekeken. Gosling blijkt een van de belangrijkere acteurs van zijn tijd, Kirsten Dunst komt maar niet van die kuiltjes in haar wangen af en Frank Langella is , as ever, een irritante basterd.

Seven Psychopaths - Martin McDonagh

Seven Psychopaths op IMDb
Tuurlijk is dit geen goeie film. En wat de regisseur betrefft: tuurlijk kan deze niet tippen aan zijn onweerstaanbare "In Bruges".

Toch moet ik zeggen dat ik een aantal malen hardop gelachen heb, dat ik dapper door de splatter-scenes heen heb gekeken, dat (het spel van ) Christopher Walken wederom een lust voor het oog was en dat ik me dus achteraf best wel als "vermaakt" voelde. In die zin is deze nep-Tarantino komedie gewoon geslaagd.

Drankzuchtige schrijver in Hollywood worstelt met z'n nieuwe filmscript. Probleem: hij heeft alleen de titel. Seven Psychopaths gaat de film heten , hij moet er zeven karakters voor zoeken maar het gaat niet een bloederig verhaal worden. Hetgeen, in cinemataal, lastig is in het geval van psychopaten.
Zijn beste maatje doet de belofte hem te helpen met het aanleveren van materiaal voor zijn script. Appeltje-eitje voor deze man, want gaandeweg de film blijken zijn gedachten an sich al de psychopathische top te zijn. Daarnaast heeft ie een bijverdienste, het ontvoeren van hondjes van rijke Hollywooders, een job die hij doet in samenwerking met de mysterieus-keurige Christopher Walken. Het gaat hen goed af, totdat ze het verkeerde hondje gijzelen.

U snapt dat script en realiteit met elkaar in verwikkeling gaan en dat er nogal wat moet gebeuren om het alsnog tot comedy te maken. Wat mij betreft voldoende geslaagd.

Een leuke gastrol voor Tom Waits en een belangrijke bijrol voor Woody Harrelson, wellicht strekt het tot aanbeveling.