Mag ik je aanraken? - Tamar van den Dop

Mag ik je aanraken? op IMDbbij het maken 
 Mag ik je aanraken? op Moviemeter (2,66)

Interessante inkijk in de wereld van seksscènes. Maar dan zonder seks. Anders gezegd: deze docu laat de reactie zien van acteurs die terugkijken naar (en op) door henzelf gespeelde bloot- en seksscenes. Regisseur Tamar van den Dop weet waarover ze praat, ze speelde er zelf ook een aantal. Dat geeft haar de mogelijkheid om hen en face weer te geven als ze de oude scenes terugzien. 

Fronsende blikken, angstige blikken, minzame glimlachen, af en toe een trotse blik. Maar meestal gaat de acteur toch met enige ontzetting terug naar dat moment. Veel van de scenes zijn opgenomen in de tijd van voor de intimeitscoach, de functie die sinds enkele jaren verplicht is op de filmset. 

Wat de docu goed doet, is ook de tijdgeest mee te nemen: Jeroen Krabbé en Peter Faber komen uit een ongeremde tijd van vrijheid blijheid, Hanna van Vliet en Joes Brouwers en Hannah Hoekstra vertegenwoordigen meer de jongere generatie. Men is er van overtuigd dat seks bij het normale leven hoort, maar dat wil nog niet zeggen dat je niet prudent moet zijn bij het maken van zo'n scene. Vroeger was er de vertoning in de zaal en op tv, tegenwoordig belandt elke scene ook op internet en zelfs op pornosites. Dilemma's , maar ook regelmatig onverholen trots op het feit dat men dit gedurfd heeft.

Nuttige en noodzakelijke documentaire.

Met: Minne Koole, Monic Hendrickx, Rifka Lodeizen, Maria Kraakman, Gijs Naber, Jeroen Spitzenberger eva

On the Waterfront - Elia Kazan

On the waterfront op IMDb (8,1)
 On the waterfront op Moviemeter (3,68)

"She looks live Eva Marie Saint
in 'On the waterfront'"
Lloyd Cole, Rattlesnakes.

Twee maandjes geleden zag ik Lloyd Cole weer een keertje live en hoorde ik ook deze beschrijvende strofe weer voorbijkomen. Ik zong mee, zonder dat ik de film eigenlijk ooit volledig had bekeken. Daar heb ik nu maar eens verandering in gebracht, nu deze titel op een oudefilms-zender (Nostalgienet ONS) voorbij kwam.Boeiend geheel! Aan alles is te zien dat Marlon Brando een magnetische werking heeft op het oog en dus ook op de camera: je MOET wel naar hem kijken. Een echt stukje filmgeschiedenis derhalve. 

Het is een hard bestaan daar, in de haven van Hoboken New York. Waar het lijkt alsof de verdeling van het werk keurig door vakbonden wordt gecoördineerd, trekt in werkelijkheid de maffia aan de touwtjes. Hun willekeur bepaalt of er 's avonds in de huiskamers van de arme arbeidersklasse eten op tafel staat. "Dat pik je toch niet?", zeggen wij dan tegenwoordig. Was het maar zo makkelijk: mensen die opstaan en hun mond opendoen worden daarna geboycot (en dat is dan nog het beste dat ze kan overkomen, met velen loopt het slechter af).

Terry Malloy is een als voormalige profbokser opgevallen bij Johnny Friendly, die als koppelbaas streng heerst over de verdeling van het lossen van scheepsladingen. Malloy verleent hand- en spandiensten, vaak van nare aard. Zo moet hij op een gegeven moment zijn oude vriend Joey Doyle naar buiten lokken omdat hij op het dak- bij de duiventillen- opgewacht wordt door een knokploeg van Friendly (die dus alleen in naam zo vriendelijk is). Joey overleeft het niet en plots vallen bij Malloy de schellen van de ogen: waar is hij mee bezig? Is hij bereid vrienden en familie te verliezen, louter om de rijke bazen nog rijker te maken? Samen met Joey's knappe zus Edie en priester Father Berry begint hij langzaam in woord en daad op te staan tegen de agressie van de onderwereld.

Met: Marlon Brandon, Eve Marie Saint, Karl Malden, Lee J. Cobb, Rod Steiger

The Holdovers - Alexander Payne

The Holdovers op IMDb (8,0)
 The Holdovers op Moviemeter (3,81)

Lekker hoor, dit. Hoewel je het leeuwendeel van het script al van een mijl afstand aan ziet komen, vormt het geheel van deze film gewoon tóch een prima feelgood-beleving. Laat dat maar aan Alexander Payne over, de man die eerder met oa "Sideways" al liet zien hoe goed hij kleingeestig Amerika met een paar lijntjes treffend kan neerzetten. Ik ben er wel van. 

Een "holdover" is iemand die tijdens een vakantie overblijft op de kostschool waar hij zit. Dat betekent dus geen vakantie bij de familie. Op Barton Academy waren dat in de decembermaand van 1970 een zevental mensen. 2 heel jonge leerlingen, 3 jongvolwassen, een kokkin die net haar zoon verloren is en de nukkige leraar Paul Hunham. Hunham is een man die duidelijk ergens de slag gemist heeft in zijn carrière en die nu voor de rest van zijn leven gedoemd lijkt om onwillige leerlingen les te geven in geschiedenis, ze ondertussend overladend met feiten waar dze helemaal niet op zitten te wachten.

Als vier van de vijf leerlingen met een van hen meekunnen op een tripje naar een sneeuwresort blijft Hunham samen met kokkin Mary Lamb achter met de ongelukkige, welhaast depressieve leerling Angus Tully. Angus behoort tot een van Hunham's betere leerlingen maar is tegelijk ook een van zijn lastigste: tegendraads, vrijzinnig en opstandig. U snapt het al: het ene na het andere conflict volgt en wij moeten wachten tot deze conflicten leiden tot enig wederzijds begrip. Drie geboren verliezers werken toe naar persoonlijke groei. En dat is winst.

Met: Paul Giammati, Da'Vine Joy Randolph, Dominic Sessa, Carrie Preston

FIN - song : Labi Siffre- Crying, Laughing, Loving, Lying

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Personal History of David Copperfield - Armando Iannucci

The personal history of David Copperfield op IMDb (6,4)
 The personal history of David Copperfield op Moviemeter (2,69(

En toch probeer ik het af en toe, een jeugdfilm bekijken. In een donkergrijs verleden was ik coördinator van de kinderfilm-commissie, maar daar zijn zowel ik als mijn kinderen inmiddels wel uitgegroeid. Toch kijk ik er in het kader van mijn eigen educatie nog wel eens een, simpelweg om de temperatuur te meten. Om in die terminologie te blijven: voor deze kon ik niet warmlopen. Tikkeltje te hysterisch, waardoor de aandacht van het oorspronkelijk sociale afkomst-verhaal (een boek van Charles Dickens) te ver naar de achtergrond verdween.

Hij wordt nog best onder een goed gesternte geboren, onze hoofdpersoon David Copperfield. Hij woont alleen met zijn moeder in een mooi landhuis, vader is voordien al overleden. Hij heeft pret met het personeel, is dan ook hun lievelingetje maar kan het ook zeer goed met zijn moeder vinden. Totdat die een nieuwe partner vindt. Mams trouwt met de nukkige Mr. Murdstone, een zakenman die met zijn gruwelijke zus een flessenfabriek runt. Mr Murdstone acht onze David een veel te verwend ventje die hinderlijk in de weg loopt bij zijn pogingen het familiekapitaal van de Copperfields naar zich toe te trekken. Murdstone stuurt David naar Londen om daar in zijn fabriek te werken. 

David vindt het gruwelijk, vooral de naargeestige behandeling door voormannen en bazen op de werkvloer snijdt hem door de gevoeligee ziel. David droomt van een artistiek bestaan, fabrieksarbeid is niets voor hem. Al snel komt hij in opstand en moet hij op de vlucht. Maar hoe: nu ook zijn moeder overleden is rest hem alleen nog zijn vreemde tante Betsey. David gaat ver om dit verleden achter zich te laten, verandert zelfs zijn naam om verlost te zijn van de achtervolging van de nare Murdstones. Het kost hem aardig wat moeite lichtpuntjes te  vinden, maar ze komen er! 

Met : Dev Patel, Hugh Laurie, Tilda Swinton, Peter Capaldi

The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry - Hettie MacDonald

The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry op IMDb (6,8)

The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry op Moviemeter (3,16)

 Wat een pret toch altijd, elke film met Jim Broadbent is de moeite waard. Ze zijn niet allemaal even goed (deze is op z'n best een fijne feelgood te noemen) maar je kunt simpelweg niet níét van deze acteur houden. Die open ogen, die blik die moeiteloos laveert tussen nors zorgelijk en olijk ondeugend: hij verlicht de films waar hij in speelt. En dat is een kwaliteit.

In deze film speelt hij de oude Harold Fry, een gepensioneerde bierbrouwer die plots het bericht krijgt dat zijn voormalige collega Queenie de laatste periode van haar leven ingaat nu ze in een hospice is beland. Hij schrijft haar een lieve brief ter afscheid maar bedenkt zich net voordat hij deze in de brievenbus dumpt. Hij loopt eerst naar de volgende brievenbus, en weer de volgende. Even opsteken bij een pompstation waar hij een zingevend gesprek voert met de jonge baliemedewerkster, die Fry ervan overtuigt dat de menselijke wil kracht vindt in de overtuiging dat er mensen zijn die je steunen en die aan je denken. Fry heeft een snood plan.

Nadat hij de brief gepost heeft, belt hij naar het hospice en vraagt de receptioniste aan Queeny door te geven dat ze moet volhouden! Hij komt eraan, hij gaat onderweg! Harold begint aan een lange wandeltocht (van zuidwest-Engeland naar de noordoostkust) . 750 kilometer moet hij ervoor wandelen terwijl zijn vrouw aanvankelijk van niets weet. Hoe langer hij onderweg is, hoe meer mensen hij ontmoet en nadat de pers lucht heeft gekregen van zijn bijzondere voornemen zijn er zelfs mensen die met hem mee gaan lopen. Harold wordt mediapersoonlijkheid tegen wil en dank terwijl hij eigenlijk alleen maar dóór wil: hij wil op tijd zijn om Queeny nog een paar woorden van dank te zeggen. Want wij weten inmiddels tegen welke demonen Harold eigenlijk vecht.

Met: Jim Broadbent, Penelope Wilton, Earl Cave, Linda Bassett, Joseph Mydell

L' Ennemi - Stephan Streker

L' Ennemi op IMDb (5,8)
 L' Ennemi op Moviemeter (2,98)

Mysterieuze film, maar dat lijkt precies de bedoeling van regisseur Streker. Misschien meer nog dan de opdracht mee te denken over het moordmysterie in de film, vraagt hij u na te denken over klassenjustitie en maatschappelijke verschillen. Want juist die items blijken verschil te maken in het leven van de hoofdpersonen. Intrigerend dus voor de kijker, die bovendien opnieuw verwend wordt door een uitstekende rol van Dardenne-acteur Jerémie Renier (en nee, ik bedoel niet Jeremy Renner).

Het lijkt een allesverzengende liefde, die tussen de prachtige Maeva en haar oudere partner Louis Durieux. De seks spettert, hij plaatst haar op een voetstuk en ze leiden een luxe leventje in hotelbars en clubs. Op een van die avondenaan de Noordzeekust gaat het mis: na een fikse ruzie vertrekt Maeva uit de club, waarna Durieux, een vooraanstaand politicus, het op een zuipen zet. Terug in het hotel gaat hij op zoek naar Maeva. Midden in de nacht staat hij bij de balie van het hotel: "bel de politie, mijn vrouw heeft zelfmoord gepleegd".

Uiteraard wordt hij zelf als eerste verdachte gehoord (vooral omdat hij vergeet op zijn politieke onschendbaarheid te wijzen), maar hij merkt al snel dat hij geen coherent verhaal kan vertellen: simpelweg omdat hij door zijn middelengebruik geen enkele herinnering meer aan het voorafgaande heeft. Hij heeft alle schijn tegen en draait de bak in. Hoewel hij boordevol wroeging zit, zijn geliefde mist en haar vooral van niets wil beschuldigen, komt er niets bij hem boven wat nou de werkelijke oorzaak van haar overlijden zou kunnen zijn. Zijn medegevangenen zien het meewarig aan: een bekende politicus, die ondanks allerlei verdenkingen toch redelijk buiten schot gelaten wordt in het harde gevangenisleven. Wat klopt hier niet aan? Durieux' celmaatje Pablo denkt er het zijne van en weet al vooraf dat Louis ongeschonden de celdeur achter zich dicht zal trekken en de gevangenis verlaten, terwijl hij zichzelf - vanwege zijn sociale klasse- bij voorbaat kansloos weet. De twee verschillen fors van elkaar, maar weten allebei dat voor hen de gevolgen heel verschillend zullen zijn.

Met : Jeremie Renier, Alma Jodorowsky Felix Maritaud, Zacharie Chasseriaud, Peter van den Begin

Muidhond (aka Tench) - Patrice Toye

Muidhond op IMDb (6,8)
 Muidhond op Moviemeter (3,36)

Moedige film, maar o zo lastig. Moedig van de maker omdat die een maatschappelijk probleem (of eigenlijk een afwijking) op humanistische manier probeert te benaderen. Lastig voor de kijker omdat je gewend bent te proberen je te vereenzelvigen met de hoofdrolspeler dan wel de tegenhangers. En dat conflicteert in deze film enorm. Vooropgesteld: iedereen denkt van zichzelf het goede te doen in deze setting, maar de cocktail is explosief en gevaarlijk. Ongewild misschien, maar het blijft gevaarlijk. 

Wat dan precies? Dat ga ik u proberen te vertellen. Jonathan keert terug naar huis, klaarblijkelijk na een gevangenisstraf. Zonder dat het uitgesproken wordt, leren we al snel dat hij vastgezeten heeft wegens pedoseksualiteit. Je ziet niets aan hem, je denkt: jeetje, wat een aardige buurman. 

Precies dat is het probleem van Jonathan (een ijzersterke Tijmen Govaerts): hij IS aardig, hij is vriendelijk en voorkomend en zachtaardig. Maar ondanks dit alles is hij dus toch ooit in de fout gegaan en daarvoor veroordeeld. Nu, weer terug na het uitzitten van die straf, moet hij weer resocialiseren. Hij traint, hij werkt, hij vist. Zijn moeder houdt scherp in de gaten dat hij buiten de verleidingen blijft. 

Dat gaat lang goed, totdat er nieuwe buren komen. De nieuwe buurvrouw heeft niet alles onder controle, ze heeft in ieder geval weinig zicht op haar stuiterende dochter. En precies dat meisje, de ontwapenende Eike, komt in contact met Jonathan. Ze vindt hem tof, haar nieuwe buurman, ze probeert te gaan waar hij gaat. En Jonathan doet alles om te voorkomen dat hij het verliest van zijn heimelijke gedachten. Hij traint fanatieker, hij werkt harder, hij weert het meisje af maar voor hij B kan zeggen, steekt ze haar blije hoofd alweer om de deur. De onwetende buurvrouw vindt het allang al prima dat ze haar dochter af en toe alleen kan laten, maar Jonathan's moeder probeert uit alle macht haar zoon in toom te houden. Het is een struggle, ongekend heftig in de hoofden van zij die weten. Probeer daar als kijker maar eens onbevooroordeeld naar te kijken. 

Met: Tijmen Govaerts, Julia Brown, Ina Geerts, Greet Verstraete