The Fall Guy - David Leitch

The Fall Guy op IMDb (7,0)
 The Fall Guy op Moviemeter (3,20)

Flinterdunne komedie waarin ondanks het magere verhaaltje veel te genieten valt. Dat komt vooral door de prachtige chemie tussen de twee hoofdrolspelers, waar niet alleen vanwege hun rollen de vonken vanaf springen. Zij voorkomen dat de film als een soufflé inzakt, steeds weten ze net op tijd de kijker wat genietmomentjes voor te schotelen. De film gaat niet voor de prijzen, maar is er wel eentje die je zonder risico kunt gaan kijken zonder je erg bekocht te voelen. 

Colt Seavers is een stuntman, misschien wel de beste in zijn vak. Hij draait zijn hand niet om voor gevaarlijke sprongen, auto-ongelukken en spelen met vuur. Met zijn stunts heeft hij min of meer de carrière van Tom Ryder, die geldt als topacteur, vorm gegeven. Ryder plukt de vruchten en de miljoenen, Seavers staat steeds voor hete vuren (pun intended). Het maakt Seavers trouwens helemaal niet uit, hij vermaakt zich prima met het werk en, veel belangrijker, het geeft hem de kans om in de buurt te zijn van de knappe en charmante cameravrouw Jody. Ze schuifelen omzichtig om elkaar heen op de set, maar het komt steeds nét niet helemaal tot wasdom. Dan slaat het noodlot toe.

Bij een stunt waarbij Seavers van grote hoogte moet vallen, gaat het mis: hij breekt zijn rug en verdwijnt van het toneel. Letterlijk zelfs, hij trekt zich na zijn herstel terug uit het filmwereldje en gaat werken als koerier van een burrito-restaurant. Niet meer met 150 kmh, niet meer op leven en dood. 

Plots krijgt hij, anderhalf jaar, na dato een telefoontje van een filmproducer. Of hij als de wiedeweerga naar Australië wil komen om twee belangrijke carrières te redden: Tom Ryder zit in de knel met een filmopname en heeft verklaard dat alleen Seavers hem daaruit kan redden. Als belangrijk detail vertelt de producente iets dat Colt moet overhalen: zijn vroeger gliefde Jody is daar die film aan het opnemen, ditmaal als regisseuse. Het ticket is al besteld, Colt hoeft alleen nog maar op het vliegtuig te stappen. Hoewel hij niet ontevreden is met zijn kalme leventje, lokt de liefde hem toch naar de overkant van de oceaan. Het blijkt een grote set-up.

Met : Ryan Gosling, Emily Blunt, Aaron Taylor-Johnson, Hannah Waddingham

FIN - song :  Blake Shelton - Unknown Stuntman

Abandoned - John Laing

Abandoned op IMDb (6,3)
 Abandoned op Moviemeter (2,63)

Op de filmzender Film1 (vier kanalen continue film) klik ik vaak van alles aan, vanuit de gedachte : "wie weet kom ik er een keer aan toe, we zien later wel.". Na een jaar vervallen ze, ik weet dan niet altijd meer wat me bewoog om op de REC te drukken. Zo ook deze: bij het lezen van de drieregelige filmbeschrijving kon ik al vooraf invullen hoe een en ander zou verlopen. Maar ja, lekker kort, dus ik deed het maar even. 

We gaan in dit waargebeurde verhaal terug naar 1989. Schipper Jim zoekt een kleine crew om hem te helpen zijn trimaran "Rose-Noelle" over te varen naar Tonga. Niet de grootste afstand, het moet in een paar dagen te doen zijn. Omdat het op de wateren daar aardig kan spoken, heeft Jim zijn aandacht bij het besturen nodig en moeten er dus anderen mee als bootsman en als kok. Hij vindt drie mannen die elk hun eigen reden hebben om 'er even tussenuit te gaan'. 

Eenmaal op zee lijkt het vlot te gaan, maar begint de scheiding der geesten zich af te tekenen als Jim zegt dat hij zijn best wil doen om de meewind van een naderende storm te pakken zodat ze een paar dagen sneller op Tonga kunnen zijn. Zijn onervaren crew vindt daar wat van en nog voordat er een besluit genomen wordt, neemt het noodlot hen te pakken. Een muur van water, een huizenhoge golf overspoelt de kleine trimaran en werpt hem op zijn kop. Stuurloos dobberen de heren over blauwe mijlen, zich reddend met de laatste water- en voedselvoorraad. De spanning loopt op, het leiderschap van Jim wordt betwist en het dreigt geheel mis te gaan als een van de mannen doordraait. Net op tijd weten ze de rijen te sluiten en zich te richten op vis- en vogelvangst voor het eten en het opvangen van regenwater voor de broodnodige vochtregulering. Meer dan 100 dagen overleven ze erin totdat er dan plots een eilandje in zicht komt..

Met: Dominic Purcell, Peter Feeney, Owen Black, Greg Johnson

FIN - song :  Alcest- Ecailles de lune, pt 1. 

Hors-saison (aka Out of Season) - Stephane Brizé

Hors-saison op IMDb (6,6)
 Hors-saison op Moviemeter (3,50))

Pittige praatfilm. zoals de Fransen dat kunnen. Lekker triest dekentje over de film heen, terwijl er toch tussendoor kleine lichtstraaltjes door de wolken schijnen. Ik ben hier erg liefhebber van, mede ook door het sterke acteerwerk van de twee hoofdrollen! Niet voor iedereen weggelegd deze, maar wij zaten te smullen.

Mathieu is gevlucht. Weg uit Parijs, waar de druk hem te groot werd. Hij mag dan een succesvol filmacteur zijn, dat wil nog niet zeggen dat ie zorgeloos en vrij van angsten zijn debuut kan gaan maken op het toneelpodium. Er zijn nog een paar weken te gaan, maar het werd Mathieu te heet onder de voeten. Hotel geboekt aan de winderige Franse kust: het is buiten het seizoen dus hij struikelt niet over de toeristen, zijn enige medebewoners zijn ouderen die voor de fameuze thalasso-therapieën naar deze plaats komen. 

De helft van de dag is Mathieu kwijt aan telefoontjes met zijn (boze) regisseur, met zijn partner die zich steeds maar moeilijk van haar televisiewerk kan losrukken om zijn klaagzang aan te horen. De andere helft van de dag peinst Mathieu, mijmert hij en zondert hij zich af. Het gaat niet goed met hem, dat is duidelijk. Maar dan...een telefoontje.

Het is in het kustplaatsje al snel rond gegaan: een bekende filmacteur in het hotel! Een de mensen die dat bericht vernam, is de ingetogen Alice. Getrouwd met een dokter, een 15-jarige dochter onder haar hoede, een goed en groot huis: het lijkt of Alice het allemaal wel goed voor elkaar heeft. Maar Alice blijkt onrustig te reageren op het nieuws: klaarblijkelijk heeft Mathieu 15 jaar geleden met haar gebroken, hij beëindigde plots de relatie en vertrok. Aarzelend zoekt Alice contact, ze wil alsnog duidelijkheid over de drijfveren van Mathieu. En ze weet nog niet dat ze hem niet op zijn beste moment treft, hij is aangeschoten wild. Een vereffening? Een hereniging? Een woordenstrijd? Wat is er nog over van hun gezamenlijke verleden, kunnen ze de strijdbijl begraven? 

Met: Guillaume Canet, Alba Rohrwacher

Gezien in : Cinema Oostereiland

Fly me to the moon - Greg Berlanti

Fly me to the moon op IMDb (6,8)
 Fly me to the moon op Moviemeter (3,17)

Heerlijke film, ik ga het gewoon niet anders opschrijven. Natuurlijk zit er een behoorlijk stukje kitsch in, natuurlijk zijn wetenschap en romantiek hier op een aparte manier aan elkaar geknoopt, natuurlijk wordt er hier en daar aardig buiten de paden der waarheid gewandeld. Maar het mooie is: de film pretendeert ook niet anders te zijn. Op een prettige manier wordt de draak gestoken met de bloedserieuze koude-oorlogssfeer maar ook met de huidige politieke sfeer van complotten en fakenews. Zit er allemaal in, bovendien steekt Scarlett Johansson in topvorm in haar schmierende rol als marketinggoeroe die verzeild raakt in de wereld van techneuten en politiek. Ik heb de twee uur met een regelmatige glimlach doorstaan bij deze film, die vermoedelijk nergens prijzen gaat pakken maar die wel doet wat het moet doen: het publiek in de zaal een leuke tijd geven. 

Ze doet het vaker, Kelly Jones harkt een flink deel van haar inkomen binnen met leugentjes om bestwil. Alles ter wille van de boodschap, je zou het de definitie van marketing kunnen noemen. Erg verrassend is het dan ook niet dat ze opvalt bij de medewerkers van de president. We leven in 1968, zeven jaar na de Cubacrisis en de daar overheen geblufte aankondiging van John F. Kennedy dat de Amerikanen nog dat decennium mensen op de maan zou zetten. Er is dus niet veel tijd meer over, het aanvankelijk enthousiasme bij de Amerikanen kalft af, er zijn mislukkingen en ook de financiële middelen worden steeds lastiger bij elkaar gesprokkeld. Precies daarvoor wordt Kelly Jones benaderd: zij moet het stuurs wetenschappelijke NASA instituut helpen aan een verkoopbaar product. Ze moet haar gladde marketing loslaten op het Apollo 11-project om daarmee twijfelende senatoren overstag te laten gaan. 

Niet alleen de senatoren zijn sceptisch, vooral de wetenschappers moeten niets van haar weten. Projectleider Cole Davis voorop, die veegt Jones het liefste zijn kantoor uit en gaat tussen haar en zijn medewerkers staan. Gaandeweg ziet hij echter ook dat die maanlanding er helemaal nooit gaat komen als het geen sexy product is: het volk moet elke dag geconfronteerd worden met de grote droom. Hand in hand gaan Jones en Davis de strijd met de senatoren aan. Maar dat blijkt nog niet het grootste probleem. Dat komt in de vorm van Moe Berkus, naaste medewerker van president Nixon. Die hamert op de wedloop met de Russen en schetst een schrikbeeld: "we can't let our fellow Americans look at a communist moon! We cannot lose". Mocht het dus - net als met de Apollo 1missie - fout gaan met deze maanreis, dan moet de televisie niet dát weergeven maar een gelúkte maanlanding vertonen. Anders gezegd: "je maakt maar een nep-uitzending die de huiskamers wordt ingestraald: de Star Spangled Banner moet wapperen op de maan, we moeten de eerste zijn". Kelly Jones zit danig met deze opdracht in de maag, maar wordt door Berkus vakkundig gechanteerd met haar dubieuze verleden. Ze moet laveren tussen het vertrouwen van Davis en de eisen van de president.

Met : Scarlett Johansson, Channing Tatum, Woody Harrelson, Ray Romano, Anna Garcia

FIN - song :  Sam Cooke - Nothing can change this love

Gezien in : Cinema Oostereiland

Dune: Part two - Denis Villeneuve

Dune: Part Two op IMDb (8,6)
 Dune: Part Two op Moviemeter (3,99)

Waarschijnlijk mis ik een bepaald gen. Het lukt me maar niet om enthousiast te worden van fantasy-films en - in iets mindere mate- van science fiction. Deze film, uitgesteld  in première gegaan vanwege de acteursstakingen, pookte de verwachtingen flink op: nog mooier, nog grootser, nog beter geacteerd en nog beter gefilmd. Superlatieven schoten te kort. U ziet het: een 8,6 op de scoremeter, dat is hoogst zeldzaam. Kosten noch moeite gespaard maar dan heb je ook wat. Inderdaad is het een groots en meeslepend epos, dicht geplamuurd met spectaculaire beelden van mensen en machines, die in de meest uiteenlopende vormen met elkaar in gevecht gaan. Maar ik begreep er geen reet van. Althans: tussen alle verschillende talen, volken en bloedlijnen probeerde ik wanhopig ook maar het dunste verhaallijntje vast te houden om de film enigszins binnen te laten komen. Dat lukte net. Een zes voor de moeite, een acht voor de cameravoering maar verder had ik na de dikke drie uur nog steeds geen chocola in handen. Anyway: een poging.

Na de vorige oorlogen is Paul Atreides nog de enige overlevende van zijn volk. De strijd om de heerschappij op de planeet Arrakis is nog niet gedaan, nog steeds vecht het Harkonnen-volk tegen alle andere stammen in het zuiden van de planeet om de macht. Paul moet aansluiting zoeken bij andere volken en hen overtuigen van de slechtheid van de Harkonnetjes. Dat blijkt niet moeilijk. Hij krijgt steun van zijn plots opduikende oude strijdmakker Gurney, die hem begeleidt in de mars die hij met zijn stoere vriendinnetje Chani en haar stamgast Stilgar voorbereidt. Gurney weet hem te vertellen waar het verloren gewaande wapenarsenaal van de Atreides zich bevindt. Met die wapens zou Paul, die na een aantal tests en een aantal naamswijzigingingen inmiddels algemeen als leider van het Zuiden wordt aanvaard, de strijd tegen de Harkonnen stevig kunnen aangaan. Het wordt niet makkelijk, het wordt knokken.

Wel een ongekende lijst aan bekende namen en gezichten die voorbij komen, waarbij je even door de vermommingen en verkleedpartijen heen moet kijken om te zien wie je voor je hebt. Dat maakte de 166 minuten beter verdraagbaar. Ach, we deden een filmmiddagje op de bank dus het was hoe dan ook ontspannen.

Met: Timothée Chalamet, Zendaya, Josh Brolin, Javier Bardem, Stellan Skarsgaard, Charlotte Rampling, Rebecca Ferguson, Austin Butler, Florence Pugh, Christopher Walken, Lea Seydoux

FIN - song :  Hans Zimmer - Only I will remain

Gezien in : Vue Cinemas Hoorn

In the land of Saints and Sinners - Robert Lorenz

The land of saints and sinners op IMDb (6,3)

The land of saints and sinners op Moviemeter (3,04)

Voor films met een Iers tintje ben ik altijd te porren: interessant land met dito mensen, dito geschiedenis. Daarnaast gezegend met prachtige landschappen en vaak ondersteund door mooie muziek. Ben er zelf 3 x geweest en dat zal absoluut niet voor het laatst geweest zijn. Toen mijn vrouw tijdens ons filmdagje gisteren dan ook met deze titel aan kwam dragen, was het vrij snel rond. Zien! Het werd geen wereldschokkend geheel maar om bovenstaande redenen desondanks een goede voldoende, heb me geen moment verveeld.

We gaan naar 1974, toen de Troubles nog volop het land beheersten (ook in het zogenaamd vrediger deel van de Four Green Fields). In Belfast wordt een aanslag gepleegd op een kantoortje, maar de aanslag mislukt deels: er komen drie passerende kinderen bij om. Dit maakt het voor de daders, de IRA, publicitair lastig om de aanslag op te eisen. De daders moeten op de vlucht. We komen ze later weer tegen. 

In de groene county Donegal leeft Finbar zijn op het oog saaie leven (na zijn terugkeer uit het leger handelt hij in boeken en doet hij amateuristische pogingen om een kruidentuintje op te zetten). Wat niemand weet, is dat hij - na het overlijden van zijn vrouw- een deel van zijn mores is kwijtgeraakt. Hij laat zich inhuren door een criminele tussenpersoon om op verzoek mensen uit de weg te ruimen en verderop in het land te begraven. Bij een van die opdrachten komt bij Finbar de ommekeer: zijn slachtoffer overtuigt hem ervan dat hij zijn leven moet omdraaien. Als hij niet wil eindigen als een verbitterde huurmoordenaar zal hij moeten beginnen goede dingen te doen.
Een van de eerste stappen is dat kruidentuintje, maar zijn betere ik word aangeroepen wanneer hij ziet dat een jong buurmeisje tekenen van mishandeling vertoont. Hij gaat op zoek naar degene die dit gedaan heeft en komt uit bij.... het gevluchte IRA-commando dat in zijn dorp een schuilplaats vond. Alles wijst erop dat dit op een confrontatie gaat uitdraaien.

Met : Liam Neeson, Kerry Condon, Ciaran Hinds, Colm Meaney, Jack Gleeson

FIN - song :  Diego Baldenweg - Over the ocean 

Gone Baby Gone - Ben Affleck

Gone Baby Gone op IMDb (7,6)
 Gone Baby Gone op Moviemeter (3,55)

Oudje al, deze, maar blijkbaar heb ik deze destijds helemaal gemist. En dat is gezien de nog steeds zeer hoge waarderingscijfers op de filmsites toch best wonderlijk. Maar goed, die omissie weggewerkt. Prima film inderdaad, met uitstekend spel van Keessie Affleck (die het hier onder regie van zijn broer Ben doet), maar ook oude rot Ed Harris stak hier in goede vorm. 

Het kleine stadje is in rep en roer als het jonge meisje Amanda verdwijnt. Politie doet alles wat ze kan, maar ze dringt maar moeilijk binnen in het drugsscene-wereldje dat rond Amanda's kansloze moeder Helene hangt. Enter onze held Patrick. 

Patrick, prive-detective zonder werkelijke opdrachten, is zelf altijd op het rechte pad gebleven maar bracht wel zijn jeugd door aan de rand van dit criminele wereldje: hij kent ze allemaal sinds zijn schooltijd: de dealers, de gebruikers, de politieagenten die met ze werken. Wanneer hij door de tante van het verdwenen meisje wordt ingeschakeld om te proberen haar op te sporen, weet hij dan ook dat hij het niet van de informatie van Helene moet hebben. Hij moet dieper de scene in maar dringt maar lastig door omdat hij natuurlijk geen officiële juridische status heeft. Het is laveren tussen de agressieve drugsklanten en de stugge politieagenten. Stukje bij beetje komt hij verder, maar het vergt veel van hem: hij moet lang geheiligde principes overboord gooien om dichter bij de kern, en dus dichter bij Amanda terecht te komen. Hij komt verrassend ver.

Met: Casey Affleck, Michelle Monaghan, Ed Harris, Morgan Freeman, Amy Ryan

FIN - song :  Alexi Murdoch - Through the dark