Soeur Sourire (aka Sister Smile) - Stijn Conincx

Soeur Sourire op IMDb (6,5)
 Soeur Sourire op Moviemeter (3,41)

Met weinig verwachtingen ging ik deze film in, maar het werd gaandeweg steeds boeiender. Natuurlijk kende ik - als gewezen katholiek, met nonnen en priesters in de familie- het verhaal van de Zingende Non wel maar dat er zoveel drama achter verscholen zat, wist ik niet. Goed om deze dramatische biografie dus bekeken te hebben. 

Jeannine Deckers groeit op in een streng gelovig gezin, maar heeft moeite zich binnen de knellende banden te bewegen. Het is eind jaren 50, ze wil Elvis worden maar weet dat ze nooit de vrijheid zal krijgen om het muzikale pad op te gaan. Haar moeder is streng, bits en afgemeten. Ze heeft voor Jeannine allang de route uitgestippeld van: trouwen met een brave man, de patisseriezaak van vader overnemen en verder haar gebedjes prevelen. Geen uitspattingen, geen frivoliteit. Met haar zus Francoise bespreekt ze 's avonds op de slaapkamer haar wensen om uit te breken, deze waarschuwt haar voor de toorn van moeder. En van die van God natuurlijk. Beter is het om te blijven sparen voor de missie, zodat ze later alsnog in Afrika kan werken en de ruimte kan inademen. 

Als de druk van moeder te verstikkend wordt, neemt Jeannine een stevig besluit: ze gaat uit huis, ze gaat het Dominicanenklooster van Fichermont in. Een niet zo slimme zet, want het eerste wat moeder-overste doet, is haar gitaar in beslag nemen. Toch ontwikkelt Jeannine gaandeweg een band met de kloosterleiding en ze mag zich uiteindelijk gaan storten op de begeleiding van bezoekers. Ook muzikale begeleiding, ja. Daarmee is het hek van de dam voor de eigenwijze Jeannine; ze pakt haar zelfgeschreven teksten erbij en creëert zowaar een liedje dat aan blijkt te slaan: het vrolijke doch godvrezende "Dominique" wordt opgepikt door de radio en tv-stations: onder de artiestennaam Soeur Sourire staat Jeannine plots in de top 40. En in de schijnwerpers. Dat kan niet lang goed gaan. Haar drang tot expansie en zelfontwikkeling staat haaks op de soberheid van het nonnenbestaan. Ze treedt uit en zoekt haar oude vriendin Annie op. Er heeft altijd iets gebroeid tussen hen, plots kunnen verstopte gevoelens naar buiten. Niks mis mee, zeggen wij nu, maar in de jaren 60 had dit dus gevolgen voor je carrière, ja zelfs voor je hele bestaan.

Met: Cécile de France, Sandrine Blancke, Chris Lomme, Jan Decleir, Jo Deseure, 

FIN - song :  Soeur Sourire- Dominique

Wadjda - Haifa al Mansour

Wadjda op IMDb (7,5)

Wadjda op Moviemeter (3,47)

De "PLAY" was al ingedrukt toen ik besefte dat synopsis en openingsbeelden wel tamelijk bekend voor kwamen. Dat klopte, ik bleek de film 10 jaar geleden al eens gezien te hebben. Maar waarom niet? De situatie is voor meisjes en vrouwen immers nog steeds even schrijnend als destijds, erg veel zijn de landen daar niet opgeschoten. En dan hebben we het hier nog over een land dat in de voorhoede zit, ik wil er -als vader van drie dochters- niet eens aan denken hoe achtergesteld een vrouw in sommige landen moet leven, hoe ongelijk ze worden behandeld. U snapt: ik onderging de film in zijn geheel nog een keer. Geen straf trouwens: een film die na 12 jaar nog steeds op een 7,5 op IMDb staat, kan niet echt slecht zijn.

Ik ga niet de hele recensie opnieuw schrijven, lees mijn gedachten uit 2014 bij deze film: 
Recensie Wadjda 2014

Saillant detail aan de film dat me nu duidelijker opviel dan bij de eerste aanschouwing: om aan geld te komen, bouwt Wadjda ook cassettebandjes die ze op het schoolplein en in de buurt verkoopt. En dat mag natuurlijk niet, want muziek is haram. Extra leuk dus dat je haar bezig ziet een bandje samen te stellen en ondertussen dit liedje hoort: "Tongue Tied" van Grouplove. Toevallig een liedje dat tot mijn "temporary top" hoort, ofte wel: een liedje dat ik de laatste tijd plots weer veel draai. 

Tori et Lokita- Jean-Pierre & Luc Dardenne

Tori et Lokita op IMDb (7,1)
 Tori & Lokita op Moviemeter (3,45)

Wie niet gecharmeerd is van de films van de Belgische Dardenne-broers, hoeft niet meer verder te lezen. Voor de rest: ook "Tori et Lokita" is weer een hard-realistisch sociaal drama, ook deze lijkt weer totaal gespeend van lichtpuntjes. Maar het is wat het is: de verschrikkelijke leefwereld van vluchtelingen kent natuurlijk ook weinig van die lichtpuntjes. het is een bikkelharde strijd voor overleving. 

Ze zorgt goed voor hem. Overal waar ze gaat, houdt Lokita in de gaten of haar jongere broertje wel oké is. Ze staat erop dat hij zijn school volgt, om later misschien toch meer kans te maken om te slagen in dit vreemde land. Lokita heeft veel voor zijn veiligheid over, ze laat zich zelfs - tegen betaling-  seksueel misbruiken om het jongetje uit de wind te houden. 

De twee hebben een manier gevonden om geld te verdienen, ze dealen op vrijdagavond voor een dealer die werkt vanuit een Italiaans restaurant. Het geld hoopt ze op te sparen om periodiek naar haar moeder in Benin te sturen. Ijdele hoop, zo blijkt als dan plots weer de mensen "van de kerk" voor hun neus staan. Pro forma vragen ze nog wel even waarom ze niet in de dienst van afgelopen zondag aanwezig was, maar al snel gaat de vraag richting "je bent ons geld schuldig want wij hebben je overtocht betaald. Geef ons alles wat je in je zakken hebt.". 

Ondertussen probeert Lokita op legale wijze aan verblijfspapieren te komen, maar de ondervragingen zijn zwaar en iets te vaak moet ze het antwoord schuldig blijven. Ze repeteert weliswaar met Tori om het vluchtverhaal in haar hoofd te stampen, maar de ondervragers schieten er moeiteloos gaten in. Er rest Lokita niet veel anders dan in te gaan op een dwingend aanbod: als ze zich drie maanden afzondert om een weedplantage te onderhouden en te runnen, gaan de bazen ervoor zorgen dat zij in aanmerking komt voor papieren. Lokita neemt de verkeerde afslag..

Met: Joely Mbundu, Pablo Schils, Alban Ukaj, Tijmen Govaerts

L'ultima notte di Amore (The last night of Amore) - Andrea di Stefano

L'ultima notte di Amore op IMDb (7,2)
 L'ultima notte di Amore op Moviemeter (3,47)

Knappe thriller hoor, dit. Zag er aanvankelijk niet zo uit maar verwerd tot een knap geweven plot en fraaie ontknoping. Dat laatste werd dan ook nog eens bij ons gebracht door de heerlijke acteur Pierfrancesco Favino (oa Il Traditore) die met zijn bekende getroebleerde blik boven een ontspannen glimlach ook hier weer de kijker inpakt: zó speel je dualisme, zo geef je Yin & Yang weer. Een genot om naar te kijken, ik probeer toch wel elke film van hem mee te pakken als het even kan. 

In deze film is Favino de ingetogen rechercheur Franco Amore (what's in a name) die binnen het korps bekend staat als "de man die nog nooit een schot gelost heeft". Het is Amore altijd gelukt om op andere manieren doortastend te zijn in het bestrijden van misdaad. Het hart op de goede plaats, een fijne en betrouwbare collega bovendien. Valt er dan helemaal níéts op hem aan te merken? Toch wel...

Voor zijn rare neef Cosimo knijpt de rechtvaardige Franco af en toe een oogje dicht. Hij weet dat die een beetje aan de foute kant van de handeltjes zit, maar zolang er nergens bloed vloeit en er geen drugs of wapens in het spel zijn, wil Franco dat gedrag nog wel toestaan. En dat loopt ie natuurlijk op.

Franco staat aan de voet van zijn pensionering, het afscheidsfeestje van een vlekkeloze carrière is al in voorbereiding wanneer Cosimo de good cop meeneemt naar de leider van een Chinees onderwereldimperium. Eerder heeft Franco deze man het leven gered door hem te reanimeren bij hartfalen, de Chinese zakenman wil hem nu bedanken. Hij vraagt Franco na zijn pensionering bij hem in dienst te treden en een beveiligingsgroep op te zetten. Klinkt allemaal lucratief, maar het gaat alleen door als Franco nog déze week een eerste klus kan klaren. En dat valt niet goed samen met de zorgvuldige afronding van zijn politie-loopbaan. 

Met: Pierfrancesco Favini, Linda Caridi, Antonio Gerardi, Francesco di Leva

FIN - song :  Santi Pulvirenti- The ambition of being honest

L'arche de Noé (aka Under the Rainbow) - Bryan Marciano

L'arche de Noé op IMDb (6,1)

L'arche de Noé op Moviemeter (3,30)
 

Het blijkt anno 2024 nog steeds te gebeuren: kinderen die door hun ouders het huis uit worden gezet wanneer ze hun ouders vertellen dat ze homoseksueel zijn (ik blijf "uit de kast komen" een beetje een rare uitdrukking vinden). Het wil er bij mij slecht in dat je religieuze opvattingen belangrijker zijn dan de liefde voor je kind, maar het gebeurt. Ook in ons tijdsgewricht, waarin toch zoveel informatie voorradig om dit soort angstige ouders van adviezen te voorzien zodat ze hun kind niet langer beschadigen, nee, zodat ze hun kind dus de kans geven zichzelf te ontwikkelen. 

Laat het maar aan de Fransen over om dit sociale fenomeen in een film te vervatten, de Franse cinema heeft bij uitstek de reputatie sociale drama's goed aan te kunnen. Dat wil niet altijd zeggen dat de film meteen ook goed is, maar het lef om het onderwerp onder de aandacht te brengen, verdient louter lof. 

Bij "L'arche de Noé" moest ik met enige regelmaat denken aan de verfilming van "Jan Rap en zijn maat", eind jaren 80. Een kritische doch warmhartige blik op jeugdzorg, die ons gebracht wordt als de daadwerkelijke chaos die het doorgaans ook echt is. De cliënten hebben elk hun schrijnende problemen, de zorg- en hulpverleners kampen met dogmatische regelgeving en slechte financiering. Het is in deze chaos dan ook hard zoeken naar lichtpuntjes, maar altijd zijn die er. 

In deze film wordt dat aardig verbeeld door Alex, die zich voor het vervullen van een taakstraf in een opvangcentrum moet melden. Hij dacht met autisme-cliénten te maken te krijgen, maar het blijken stuk voor stuk jongeren die tot de LHBTIQ+ -wereld behoren. Jongeren die vol in de transitie zitten, jongeren die de mishandelingen uit hun jeugd aan het verwerken zijn maar ook op het oog redelijk kansrijke jongeren die tegen de verkeerde ouders zijn aangelopen. Alex probeert aanvankelijk onder het werk uit te komen maar ziet al snel dat hij daadwerkelijk een schakel kan zijn tussen de jongeren en de ietwat verharde hulpverleners. Hoewel hij moet waken voor al te veel betrokkenheid, ziet hij toch dat hij sommige jongeren een extra zetje kan geven in hun zelfacceptatie én in de strijd om de knellende banden van zich af te werpen. 

Met : Finnegan Oldfield, Valerie Lemercier, 

For your eyes only - John Glen

For your eyes only op IMDb (6,7)
 For your eyes only op Moviemeter (3,31)

Heb ze iets te lang op mijn schijf laten staan, de complete James Bond-reeks. Ze gaan deze weken vervallen, weet niet of ik het ga redden om ze voor die tijd allemaal te bekijken (er moeten immers ook recente films worden aanschouwd, het valt heus niet mee). Deze, met de herkenbare Sheena Easton-song, nog maar wel even meegepikt. Ik was 20 toen deze uitkwam en al aardig op weg om het filmhuis te ontdekken, maar voor Bond ging je toch nog wel even naar een van de vervallen bioscopen die onze stad telde. Heb m dus wel op groot doek gezien en vond m toen lang niet zo gedateerd als ik het nu vind. Dat is natuurlijk het risico als je hip and happening wilt zijn. Dat telt 40 jaar later natuurlijk niet meer. 

In de Middellandse Zee loopt een Brits spionageschip op een mijn en vergaat. Het lukt de bemanning niet meer op de gevaarlijke ATAC-apparatuur uit het schip te redden, waarmee gevaarlijke stappen kunnen worden gezet in oorlogvoering. De grote boef Kristatof is uit op het automatische aanvalswapen, waarna hij het uiteraard aan Rusland wil verkopen. 

Bond schiet te hulp, ditmaal wordt hij bijgestaan door de charmante Melina Havelock, die ook achter Kristatos aanzit omdat hij haar ouders liet ombrengen. Via een Italiaans skioord belandden de twee uiteindelijk diep onder water bij het wrak, om uiteindelijk hoog in de bergen te eindigen voor de finale battle met Kristatos en de Russen. Zal het James lukken?

Met: Roger Moore, Carole Bouquet, Topol, Julian Glover

FIN - song :  Sheena Easton - For your eyes only

Moonraker (aka Ian Fleming's Moonraker) - Lewis Gilbert

Moonraker op IMDb (6,2)
 Moonraker op Moviemeter (2,95)

Van alle James Bond-titels die ik de laatste jaren gezien en herzien heb, vind ik dit misschien wel de zwakste. Doorgaans moeten de Bonds het al niet van het verhaal hebben, maar Moonraker is daarin misschien wel de dunste van allemaal. Naast de continue focus op het vrouwelijk schoon en de hippe gadgets waarmee Bond op pad wordt gestuurd, is er maar ternauwernood aandacht voor de standaard-bedreiging van de mensheid die onze special agent doorgaans moet bestrijden. In ieder geval komt de film aardig gedateerd over, een gevoel dat ik bij andere films uit de reeks een stuk minder had. 

Ditmaal bestrijdt Bond de griezel Sir Hugo Drax, die een bedrijf runt in het bouwen van space shuttles die hij aan verschillende regeringen aanbiedt vanaf zijn fabrieksplantage in Californië. Er verdwijnt er eentje, die net is aangeboden aan de Amerikaanse regering. Bond wordt erbij geroepen natuurlijk en gaat op onderzoek uit. Hij bezoekt de fabriek en ziet verdacht gedrag waarna hij in de rest van de wereld op zoek gaat naar de foute helpers van Drax. Aldus belanden we in de grachten van Venetië, op het carnaval in Rio de Janeiro en uiteindelijk gaan we zelfs de ruimte in. Ondertussen moet Bond meermaals zijn oude vriend Jaws zien af te schudden, die door Drax steeds op Bond en Bond-girl Holly Goodhead af wordt gestuurd. Iedereen krijgt de ruimte voordat Shirley Bassey het podium neemt.

Met: Roger Moore, Lois Chiles, Richard Kiel, Michael Lonsdale, Corinne Clery

FIN - song :  Shirley Bassey - Moonraker