Een Oekraïens dorp in Vlaardingen - Jack Westerlaken

Een Oekraïens dorp in Vlaardingen op IMDb
 Een Oekraïens dorp in Vlaardingen op Moviemeter (3,50)

Met meer dan bovenmatige interesse deze NPOdoc - documentaire gekeken. En dat niet alleen omdat het een boeiende docu is die een goed beeld geeft van waar een samenleving toe in staat is als men maar allemaal de grenzen van het mogelijke durft op te zoeken. We kijken naar een typisch voorbeeld waarbij men gelukkig verder is gekomen dan vooraf alleen maar te zeggen: "kan niet, dat gaat nooit lukken". Sinds drie jaar ben ik zelf werkzaam in een hieraan rakend project: toen Poetin de soevereine staat Oekraïne binnenviel, werden de gevolgen voor Europa direct duidelijk. Ook in Nederland kregen we een toestroom van ontheemden, waarvoor bij mijn organisatie ook direct een team werd samengesteld. In dat team kwam ik terecht en in die hoedanigheid heb ik ook enkele weken mogen meewerken aan de voorbereiding van een tender om dit project in Vlaardingen te gaan helpen beheren. Wij zijn het niet geworden, maar we volgen de realisatie met tevredenheid. 

Om te voorkomen dat de grote groep Oekraïense vluchtelingen in Vlaardingen ook van aftands bedrijfsgebouw naar leegstaande sporthal moest trekken, besloot men een waagstuk te realiseren: een complete wijk voor zo'n 1000 OEK-vluchtelingen bouwen op een locatie die pas over een aantal jaren een andere bestemming zou krijgen. Een ambitieuze betrokken wethouder beet zich er in vast: ze moest in menig vergadering de akkoorden voor de poorten van de hel wegslepen, ze moest de in Nederland zo gangbare opinie van "doe eerst eens wat voor onze eigen mensen' steeds ontkrachten met motivaties waarom dit voor de gemeente het beste was om te doen. Het meest toekomstbestendig ook. De gemeente overtuigde haar bevolking dat men verantwoordelijkheid diende te nemen, dat ze een voorbeeld wilden zijn dat liet zien dat Nederland bereid is zijn steentje bij te dragen. 

Het dorp komt er, Mrija werd een feit. Er komt een schooltje, er komen winkeltjes, er ontstaat interactie tussen de bewoners. Alles lijkt prima, alleen: er is een deadline afgesproken. De gemeenteraad ging alleen akkoord als vooraf bekend zou zijn tot wanneer dit traject, dit project zou lopen. Dat zou drie jaar zijn, men is nu precies halverwege en zal moeten beraadslagen over de bevindingen: tellen we de successen? Gaan we in juli 2026 de hele wijk weer ontmantelen? Gaan we de wijk ook openstellen voor onze eigen bewoners? Hebben we die waterzuivering-centrale die er moet komen echt wel nodig? Ergens tussen "afspraak is afspraak" en "met de kennis van nu" zal Vlaardingen tot een besluit moeten komen. 

Hoe dan ook, het is al een succesverhaal. 1000 mensen zijn tot rust gekomen op een plek waar ze - ondanks hun heimwee en de afstand tot hun familie- toch min of meer een eigen leven konden opbouwen.

Superposition- Karoline Lyngbye

Superposition op IMDb (6,1)
 Superposition op Moviemeter (3,03)

Het meetkundige verschijnsel "Superpositie" zei me tot gisteravond nog niets. Ik begon dan ook aan deze film met een heel andere gedachten; een jong stelletje dat zich langdurig afzondert in een bos, dat kan alleen maar de foute kant op gaan. Laat het maar aan de Scandinaviërs over om daar dan een magisch-realistische twist aan te geven. Het maakte de film draaglijk.

Ze willen even hun jachtige bestaan ontvluchten, de jonge radiomaker Teit en zijn vrouw Stine, die een volgende stap in haar schrijverscarrière wil maken. Ze melden zich aan voor een sociaal experiment: een jaar lang zullen ze in afzondering gaan leven, ver van de bewoonde wereld. Middels een podcast zullen ze verslag doen van hun overlevingsstrategie in de ruige bossen, ver van hun bekende wereldje in Kopenhagen. Een eis van de opdrachtgever (het radiostation waar Teit voor werkt) is dat ze in hun podcasts volstrekt eerlijk zijn: over het natuurschoon maar ook over de eenzaamheid, over de rust maar ook over hun onderlinge communicatie en gedrag. Dat gaat immers vast wrijving opleveren, hetgeen het tot een boeiend media-experiment maakt.Als de kijker goed oplet, kan hij al aan het begin de bedoelingen van de regisseur zien: de entree in hun nieuwe onderkomen is veelzeggend. 

Ze hebben al twee afleveringen van hun podcast gemaakt als bij Stine het ongemak begint op te spelen: hen was volledige afzondering beloofd maar zij heeft toch echt aan de overkant van het meer rookwolken van een vuurtje waargenomen. Zijn dat wandelaars of zijn ze helemaal niet zo alleen met hun jonge gezinnetje als ze denken?

Met: Marie Bach-Hansen, Mikkel Boe Folsgaard, Mihlo Olsen

FIN - song : Whoareyoupeople- Teitoh Hotel

Casting Call- Sharif Abd el Mawda

Casting Call op IMDb (6,8)
 Casting Call op Moviemeter (2,86)

Kleine film over de grote gevolgen van ambitie. Niet wereldschokkend, aardig wat clichés en rolbevestigende zaken maar wel met fijn ingetogen spel van de hoofdrolspeler. Deze film zal niet de geschiedenis aangaan maar raakt wel aan aardig wat actuele onderwerpen. Derhalve toch wel bestede tijd.

Amir weet van geen ophouden: voortdurend stuurt hij filmpjes naar castingbureaus. Hij is vastbesloten om een gevierd acteur te worden, maar voorlopig komt hij niet verder dan de gruwelijke typecasting van geblurde overvaller in "Opsporing Verzocht" achtige misdaadprogramma's. Hij wordt uitgelachen door de vrienden van zijn broer (en door zijn broer zelf), zij snappen niet waarom hij zoveel energie verspilt aan een kruimelcarrière terwijl het op straat allemaal veel makkelijker te verdienen is. 

Als Amir voor een auditie naar Brussel mag, vraagt zijn moeder om even wat te bezorgen bij familieleden die daar wonen. De auditie mislukt, Amir wordt boos en besluit zijn leed te verdrinken , samen met zijn neef die hem meeneemt naar zijn duistere vriendengroep. Daar ziet dancingeigenaar Ibo in Amir een potentiële koerier, hij ziet dat Amir op het snijvlak staat van carrière-ambitie en "snel geld verdienen". Welke afslag neemt Amir?

Met: Ahmed Bouyagrouhmni Issaka Sawadogo, Omar Ahaddaf

Nothing to laugh about (aka Ingenting a Le Av) - Peter Naess

Nothing to laugh about op IMDb (7,3)
 Nothing to laugh about op Moviemeter (3,10)

In sfeervolle aansluiting op de film hieronder keek ik deze goed gewaardeerde Noorse tragikomedie. Het is me nog niet eerder in mijn leven overkomen dat ik in twee opeenvolgende films het woord "remissie" hoorde vallen, het was er blijkbaar een dag voor. Net als bij "We live in time" wordt het loodzware onderwerp van terminale ziekte aangekleed met een vorm van wrange humor. In deze film draait het daar zelfs helemaal om: humor is het wapen van de hoofdpersoon om het onwerkelijke bericht over zijn eigen sterfelijkheid vorm te geven. Het tilt hem enigszins op, het verlicht hem en het maakt het ondraaglijke een stukje meer draaglijk.

Als klein jongetje droomt hij al van optreden in de grootste theaterzaal van Oslo. Kasper Berntsen moet er een lange en vooral pijnlijk hobbelige weg voor afleggen om er te komen. Het wordt zelfs een race tegen de klok: net zoals zijn carrière in een stroomversnelling raakt na zijn diagnose neemt ook de ziekte een spurt om Kasper's lichaam in beslag te nemen. 

Kasper lijkt voor het ongeluk geborden: op de dag dat hij van de directeur van het standupcomedy-theater de wacht krijgt aangezegd, krijgt hij ook van de arts te horen dat er botkanker bij hem is geconstateerd. Plus: als hij dat bericht met zijn vriendin wil bespreken, krijgt hij daar de kans niet eens voor omdat zij het gesprek kaapr door te zeggen dat ze wil dat zij tweeën uit elkaar gaan.
Alles valt in duigen, zijn vriend en manager Erik Elisabeth (M/V) raadt hem aan een praatgroep te bezoeken. Daar volgt de recalcitrante Kasper de regels niet, hij zet de groep op stelten door eenieder te vragen wat ze nog echt willen doen in hun leven voordat de kanker ook hen definitief te pakken krijgt. Uit al die ellende ontstaat voor elke groepsdeelnemer wel iets moois, vooral voor Kasper: die heeft opeens een stuwmeer aan nieuw repertoire van harde grappen voorradig. Hij wil tóch het podium weer op.

Met: Odd-Magnus Williamson, Sara Khorami, Oyateib Martinsen, Karoline Kruger

We live in time (aka L'Amour au présent)- John Crowley

We live in time op IMDb (7,0)
 We live in time op Moviemeter (3,40)

Ze kondigden zich al aan maar bleven uiteindelijk veilig op hun plek: waterlanders, tranen, noem ze wat je wilt. "We live in time" gaat vól voor het sentiment en dat werkt bij de een beter dan bij de ander. Ik zit dus blijkbaar in de gevoelige hoek, want ik kon hier wel wat mee. Naast het niet-lineair vertelde verhaal werd ik vooral gegrepen door sterk acteerwerk van Andrew Garfield en - schepje er bovenop- majesteus spel van Florence Pugh. Sowieso ben ik al aardig gecharmeerd van haar explosieve acteerwerk - als zij in beeld komt, gebeurt er iets - maar in deze rol bereikte ze grote hoogten. Wat mij betreft dan: ik hoorde ook mindere reacties op de film maar ik ging geraakt- én tevreden- naar huis. Sentimentele sucker, ik. 

We volgen het stormachtige liefdesverhaal van de ietwat schlemielige graanproductenverkoper Tobias en de vurige Almut, een vrouw boordevol kwaliteiten maar ook boordevol geheimen. Hun ontmoeting is letterlijk ongelukkig, wanneer Almut hem aanrijdt als ie onoplettend de weg oversteekt. Zij vergezelt hem naar het ziekenhuis en wanneer Tobias bij komt ontstaat er een bijzonder gesprek: zij voelt zich schuldig maar hij heeft geen flauw idee wie zij is. Almut is restauranthouder en een topchef, ze nodigt hem uit in haar restaurant omdat ze het gevoel heeft dat ze iets goed moet maken. 

Schuchter maakt de herstellende Tobias stapjes in haar richting maar voor ze het weten is het seks en solide gesprekken. Hun verschillende toekomstbeeld (hij tevreden met zijn commerciële baantje, zij ambitieus en hunkerend naar mondiale erkenning) lijkt een toekomst samen in de weg te zitten. Bijna is er een breakup, maar ze zetten door. Dan krijgt Almut de tijding dat ze ernstig ziek is, baarmoederhalskanker. Weg toekomst, weg gezinnetje samen, zo lijkt het in eerste instantie. Maar toch; met behulp van de wetenschap en een secure chirurgische ingreep weet Almut alsnog zwanger te worden. Alsnog lijkt het geluk compleet, maar niemand weet hoe lang..

Met: Florence Pugh, Andrew Garfield, Lee Braithwaithe, Adam James, 

Noot: tweede film deze week waarin Bryce Dressner van The National de filmscore verzorgde. Nice!

FIN - song : Bryce Dressner - Closing (We live in time Original Soundtrack)

Gezien in : Cinema Oostereiland

In restless dreams _ The music of Paul Simon- Alex Gibney

In restless dreams op IMDb (7,7)
 In restless dreams op Moviemeter (3,57)

Ellenlange doch boeiende documentaire over de sympathieke muzikale grootheid Paul Simon. Ik zag tot nu toe alleen deel 1, het tweede staat op opnemen. Dan zitten wij op ongeveer vier uur beeld en geluid over de muzikale carrière van Rhymin'Simon. En dat blijkt veel interessanter om naar te kijken dan ik vooraf dacht.

De docu speelt in de actualiteit van de opnames van zijn "Seven Psalms" album, een door God gegeven muziekopdracht aldus Simon. Dat is gelijk het minst interessante stuk, althans voor mij: wat is dat toch dat zoveel mensen hun gaven en kunsten proberen op te hangen aan - in hun ogen - hogere machten? 

Anyways, we hebben het er maar mee te doen: op een ochtend werd de bard wakker en herinnerde zich een droom waarin hij de opdracht kreeg om 7 moderne psalmen te schrijven. We zien zijn werkwijze en we zien vooral de problemen van een tachtiger. Niet alleen is zijn gehoor zwaar verslechterd, ook zijn ooit zo zoetgevooisde keel heeft moeite om de noten te halen die hij destijds achteloos rondstrooide. Dát stuk is interessant, dát stuk is menselijk. 
Veel interessanter dan dit slepende project is de inkijk die we krijgen in Simon's wording: hoe de ontmoeting met Art Garfunkel, een buurtgenoot uit de Queens-wijk in New York, allesbepalend werd voor het verloop van zijn carrière. De twee sleutelen op hun kamertjes aan liedjes: hoewel Simon alle teksten schrijft én de gitaren voor zijn rekening neent, beseft hij terdege dat juist de wisselwerking van hun twee - destijds prachtige- stemmen zijn liedjes diepte kan geven: pas in die harmonie komt de kleur en de diepte van ongekend prachtige songs als "The Sound of Silence", "Bridge over troubled water" en persoonlijke favoriet "Kathy's song" tot volledige wasdom. 
Het gaat goed zolang het goed gaat: de twee stijgen tot grote internationale hoogten maar gaandeweg blijkt hun verschil van input een wig te drijven in een van de meest betekenende muziekduo's ooit.

Benieuwd naar deel 2.

The year Dolly Parton was my mom (aka Dolly Parton is mijn moeder) - Tara Johns

The year Dolly Parton was my mom op IMDb (6,2)
 The year Dolly Parton was my mom op Moviemeter (3,22)

Prettige jeugdfilm waarin - op een lichtkomische manier- meerdere sociale problemen aan bod komen, om uiteindelijk te leiden tot wijze inzichten waar de kijker prima mee uit de voeten kan. Ik had regelmatig een glimlach om de mond, dus het werkte blijkbaar.

Elisabeth zit met zichzelf in de knoop. Meerdere meisjes in haar klas zijn al zover, maar bij haar wil het "groot meisje worden" maar niet lukken: elke dag checkt ze op het toilet of de eerste tekenen van menstrueren (en dus volwassen worden) zich al aantekenen maar nee, niets daarvan. Het maakt haar steeds meer tot een paria in de klas, zelfs bij haar beste vriendinnetje die na deze grote stap voorwaarts ook overstapt naar een andere vriendinnengroep. 

Maar dat is nog niet Elisabeth's grootste probleem: na een biologieles over bloedgroepen duikt ze in haar eigen gezinssituatie en ze ontdekt dat ze niet het biologische kind van haar ouders kan zijn: ze is geadopteerd! Haar vertrouwen in haar ouders verdwijnt als sneeuw voor de zon: waarom hebben ze haar hier nooit iets over verteld? Wie is ze eigenlijk, waar komt ze vandaan? 
Op haar kamertje draait ze de platen van haar heldin Dolly Parton en het onvermijdelijke gebeurt; in de teksten van de countryzangeres hoort Elisabeth de waarheid over haar eigen afkomst. Dolly móét haar moeder zijn, zo raak zijn de liedjes voor haar. Ze zoekt uit waar ze haar moeder, haar heldin, kan ontmoeten en sluipt het huis uit. Op de fiets naar Dolly!

Met; Julia Sarah Stone, Macha Granon, Rebecca Croll, Gil Bellows

FIN - song : Marie-Christine Depestre- The seeker