Popoz - Edwin van den Eshof/Martijn Smits

Popoz op IMDb (5,2)
 Popoz op Moviemeter (2,20)

Jammertime! In de zin van: wat jammer dat ik hier tijd aan besteed heb. Alsof de regisseurs al drie keer waren blijven zitten op de Tarantino-academie maar toch afdwongen dat ze examen mochten doen. Wat mij betreft een mislukt besluit: deze film hoefde niet gemaakt te worden. Clichés bestaan niet voor niets (zeker ook filmcliché) maar als je er dan zó slecht mee omgaat had je eigenlijk die kans helemaal niet moeten krijgen. Te karikaturale rollen, te krampachtige humor. Te, alles te. 

Twee klunzige politieagenten vinden zichzelf wel klaar voor het echte werk maar verklunzen tot twee keer toe belangrijke recherche-operaties. Het leidt ertoe dat ze uiteindelijk zelf in de gevangenis belanden waar ze - oh wonder- alsnog de kans krijgen om de hoofdverantwoordelijkheden van genoemde operatie erbij te lappen. Met steun van hun voormalige stagiair krijgen ze zowaar nog dingen voor elkaar, tot ontzetting van hun politiecollega's. 

Met: Edwin Alofs. Uriah Arnhem, Leo Alkemade, Pierre Bokma, 

FIN - song : Mr. Polska - Vlammen

Bergman Island - Mia Hansen Løve

Bergman Island op IMDb (6,6)
 Bergman Island op Moviemeter (2,90)

Lekker complexe film, die ik in ons filmtheater was misgelopen. Nu dus maar via de filmzenders een inhaalsessie. Films over schrijvers lenen zich natuurlijk altijd voor diepere lagen en voor synchrone vertellingen. Daar kunnen we hier onze lol mee op. Daarnaast: echt een heel lekkere set acteurs doet hier zijn best om ons het verhaal in te zuigen: de altijd fijne Tim Roth, de redelijk verse komeet Vicky Krieps, de immer warrige doch cool acterende Mia Wasikowska en de oeuvre-bouwende Scandinavische acteur Anders Danielsen Lie. An sich al de moeite waard.

Het creatieve stel Chris & Tony arriveert op het Zweedse eiland Färø. Ze zijn er voor een productieve trip: Tony moet zijn volgende film afronden en opleveren, Chris wil juist de rust en inspiratie vinden om een nieuw filmscript te gaan schrijven. Waar die inspiratie voor het koppel dan wel vandaan komt? Welnu, Faro is het eiland waar de ongenaakbare Zweedse regisseur Ingmar Bergman woonde, leefde en werkte. Zijn woning wordt door een goedwillende erfgoed-stichting verhuurd aan creatievelingen die in de voetsporen van de complexe kunstenaar willen treden. 
De werkvakantie pakt niet aan alle kanten goed uit: Tony gaat voortvarend aan de slag, maar Chris kan steeds maar geeen aanknopingspunten vinden voor een nieuw verhaal. Terwijl Tony al aan de viewings toe is, struint zij over het eiland en laat zich rondleiden door een Bergman-adept. Het geeft haar inzichten over Bergman, maar ook over haarzelf en over haar relatie met Tony. Ineens gaat het bruisen: ze kalkt 90 procent van haar werk in een keer op papier. Uiteraard gaat ze dit spiegelen, ze vertelt haar echtgenoot de plot om te polsen wat hij ervan denkt. Er onstaat - letterlijk- een film-in-een-film. 

Met : Tim Roth, Vicky Krieps, Mia Wasikowska, Anders Danielsen Lie

FIN - song : Lee Hazlewood & Nina Lizell- Vem kan segla

Hard Truths- Mike Leigh

Hard Truths op IMDb (7,3)
 Hard Truths op Moviemeter (3,83)

Voordat ik gisteren de zaal betrad toch eerst nog even opgezocht welke films van Mike Leigh ik - naast het succesvolle "Secrets & Lies" - allemaal nog meer had gezien. Dat bleken er toch best veel: ik telde er zo al 9. Leigh is van de archiefkast "Brits Sociaal Drama" en staat daarin in de buurt van de onovertroffen Ken Loach: vaak hard realistisch drama, meestal met ongemakkelijke sociale omgang tussen de hoofdpersonages. Mij kun je daar altijd voor roepen, ik ging dus vol verwachtingen naar binnen. En misschien was ik een van de weinigen: ik kwam niet teleurgesteld naar buiten, opnieuw een film die je niet meteen bij de aftiteling al los kan laten, breinknarsend ging ik naar huis om duiding te vinden voor wat me was voorgeschoteld.

Alles in "Hard Truths" draait om Pansy, een vrouw die met man en jongvolwassen kind in een buitenwijk woont. Man is elke dag de deur uit om zijn eigen (loodgieters)bedrijfje draaiende te houden, Pansy boent en schrobt haar huisje schoon. Niet bijzonder, alledaags zelfs maar oh wat een donkere wolken hangen om hen heen. Om háár heen, moet ik zeggen. Pansy moppert, scheldt, schreeuwt namelijk de hele dag. En ze doet dat tegen alles en iedereen: niemand deugt, niemand ís goed genoeg en niemand doet goed genoeg. Haar apathische zoon krijgt m elke dag om de oren, maar ook haar goeiige man krijgt het steeds te verduren. We moeten maar raden waar de agressie en de onvrede van Pansy vandaan komt, maar worden er wel de gehele film lang mee geconfronteerd. 

Niemand om haar heen heeft enige grip op haar: man niet, zoon niet en zelfs haar zus niet. Die blijft het steeds maar proberen: ze komt langs, ze belt, ze doet haar kapsel, maar ook haar valt slechts ondankbaarheid ten deel. Als ze Pansy vraagt om - op moederdag- mee te gaan naar het graf van haar moeder volgt een tirade over de ongelijke behandeling die de zussen ten deel viel (in de ogen van Pansy natuurlijk, wij weten niet of het echt zo was). Zus Chantelle neemt haar mee naar huis, waar de spanning tot een kookpunt komt. Pijn, het doet overal pijn.

Met: Marie- Jeanne Baptiste, Michelle Austin, David Webber, Tuwaine Barrett, Sophia Brown

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nowhere (aka Now/here) - Peter Monsaert

Nowhere op IMDb (6,8)
 Nowhere op Moviemeter (3,07)

Best pittig Belgisch drama waar ik toevallig tegenaan liep, blij dat ik deze had opgenomen. De acteur kende ik uit diverse Vlaamse films en series: die triggerende kop doet voor mij al aardig wat. Je zou kunnen zeggen dat de film te veel hooi op de vork neemt door veel verschillende sociale problemen op elkaar te stapelen, maar het geeft ook wel een mooi inzicht dat sociale problematiek zelden enkelvoudig is, vaak veroorzaakt het ene drama een of meerdere andere. Pas bij de aftiteling zag ik dat de regisseur de titel speels doch slim schreef als "Now/here": als je leven een overlevingstocht is, kun je het beste maar in het hier en nu leven.

André rommelt in de marge. Trucks rijden doet hij niet meer, hij is nu klusser/bouwopzichter bij een bouwproject aan een wegrestaurant. Bij gebrek aan goede behuizing overnacht hij vaak in de bouwloods, waardoor hij op alert is als er op een nacht een inbreker over de site struint. Hij neemt de (jonge)man te grazen, mept er even op los en levert hem bij het ziekenhuis af. Opgelost, zegt u?
Mooi niet, de volgende dag komt de jongen opnieuw 's nacht de bouwplaats op. Als André opnieuw wil ingrijpen, meldt de jongen hem heel provocatief dat hij niet zal schromen de eerdere mishandeling aan de politie door te geven. André wil zijn baantje niet verliezen en bindt in. Sterker nog: hij merkt dat de jongen eigenlijk dakloos is en biedt hem een slaapplaats op de bank in de loods. De twee zijn tot elkaar veroordeeld, zo lijkt het: gaandeweg vat André vaderlijke gevoelens op voor de jongen, hij wil proberen hem uit zijn foute leventje te trekken. Dat gaat zomaar niet, want er zijn legio verklaringen voor diens gedrag: kleine crimineel, voortvluchtig, agressief, vondeling, wees. Stukje bij beetje krijgt André door dat hij zich geconfronteerd ziet met gruwelijke gebeurtenissen uit zijn eigen verleden: om daarmee in het reine te komen, kan hij niet anders dan proberen in ieder geval andermans leven beter te maken.

Met: Koen de Bouw, Noa Tambwe Kabati , Sebastien Dewaele

FIN - song : Gabriel Rios - Work song

The Barefoot Emperor - Peter Brosens/ Jessica Woodworth

The Barefoot Emperor op IMDb (5,6)
 The Barefoot Emperor op Moviemeter (2,19)

Veel leuker dan ik vooraf verwachtte, deze satirische én absurdistische komedie. Ik kan dat eigenlijk maar op een manier verklaren: het huidige politieke landschap is nóg absurder, nóg onlogischer dan in deze profetische film van 2019 wordt geschetst. Een marionettenwereld waarin achter de schermen griezelige mensen aan knoppen draaien op zoek naar macht, maar waarin ze gelukkig ook nog vaak genoeg teleurgesteld worden door de realiteit. Dat dit allemaal vaag klinkt voor u, snap ik maar als u de film bekijkt, zult u me wellicht begrijpen. 

De Belgische koning Nicolaas III is op werkbezoek in de Balkan. Een van de onderdelen van dat werkbezoek is het bijwonen van een re-enactment van de aanslag op aartshertog Franz Ferdinand in 1914, het officieuze startsein van de Eerste Wereldoorlog. De koning staat vooraan, in het gelid. Dit wordt hem uiteindelijk bijna fataal want op het moment dat de acteur-Gavrilo Princip naar voren treedt om zijn allesbepalende daad uit te voeren, raken de aanwezige sluipschutters in paniek. In de schermutselingen raakt de koning gewond, enkele dagen later komt hij bij in een ziekenhuis.

Dit tehuis blijkt gevestigd op een voormalig eiland van de Joegoslavische president Tito, het wordt bestierd door de griezelig aparte Dr. Otto Kroll (daar kun je dus altijd Udo Kier voor vragen, die schmiert naar hartenlust). De heer Kroll blijkt gebruik te maken van de ontstane situatie in Europa: net als 100 jaar geleden leiden de toestanden in Sarajevo tot het uiteenvallen van enkele democratieën, ook het thuisland van koning Nicolaas raakt opgesplitst. Hij kan dus eigenlijk amper terug.

Hoeft ook niet, want Dr. Kroll heeft voor hem een prachtige rol in gedachten: kóning Nicolaas III moet de allereerste kéízer van Nova Europa worden, het nieuwe verbond van de samenwerkende imperialisten. Als Nicolaas I moet hij de boel bij elkaar gaan houden, maar hij zit met zijn gewonde hoofd heel ergens anders: er lopen namelijk ook heel leuke mensen op dat eiland rond. De revolutie zal even op zich moeten laten wachten, de keizer wil eerst even dansen.

Met: Peter van den Begin, Udo Kier, Geraldine Chaplin, Lucie Debay, Titus de Voogdt, Bruno Georis

FIN - song : Daan - Icon

Parthenope - Paolo Sorrentino

Parthenope op IMDb (6,7)
 Parthenope op Moviemeter (3,38)

Voordat ik de zaal inging gisteravond, wist ik een paar dingen zeker: ik zou in ieder geval mooie beelden voorgeschoteld krijgen (Sorrentino, je weet toch..), ik zou een kleine rondreis door Napels - en de daaronder gelegen eilanden - krijgen (33 jaar geleden daarlangs een rondtrip gemaakt, hernieuwde kennismaking derhalve) én ik zou een taaie film te zien krijgen qua exegese (een in het filmcafé aanwezige vriendin zei me vooraf: ik wil je na afloop spreken, ben heel benieuwd wat jij hiervan gaat vinden). Dat laatste bespraken we dan ook zo'n 2,5 uur later, ze kon zich wel vinden in mijn visie.

De schoonheid en de stad. Het lijkt de favoriete cocktail van meester-regisseur Paolo Sorrentino te zijn. Onvermijdelijk gingen mijn gedachten tijdens de film dan ook naar het wonderschone "La Grande Bellezza" (nu bij ons filmtheater in de rerun, overigens). In mijn optiek doet de regisseur in "Parthenope" precies het omgekeerde van die prachtige eerdere film: daarin was de stad de schoonheid en hoofdpersoon Jep Gambardella de vergankelijke, in deze film is hoofdpersoon Parthenope de verpersoonlijking van de schoonheid (en hoe, oef) en krijgen we de vergankelijkheid te zien van de oude prachtstad Napels, aan de voet van de Vesuvius. 

We volgen - van 1950 tot uiteindelijk 2023- het leven van de onbeschrijfelijke beauty Parthenope, een haast mythologische vrouw die iedereen om haar heen verblindt met haar gratie en haar looks. Ze weet het, maar weigert het te misbruiken: niet alleen wacht ze op de ware liefde, ook heeft ze het veel te druk met de twee belangrijkste dingen in haar leven. Het vergaren van kennis is daar één van: hoewel ze makkelijk voor een leven in de schijnwerpers zou kunnen kiezen, gaat ze liever voor de studie. Ze wil antropologe worden, ze kiest die studie uit omdat ze in contact wil treden met haar favoriete professor. Ze blinkt uit, ze gaat voortvarend op weg naar titels en doctoraat. De professor mag haar, zo zal hij jaren laten ook laten blijken. Die weet immers ook dat schoonheid vergankelijk is, maar dat kennis blijft.

De andere hoofdcomponent van Parthenope's leven is...haar broer. Ze adoreert hem, ze verleidt hem bijna, ze kronkelt om hem heen (zoals hij dat overigens ook bij haar doet). Ze gedraagt zich bij hem als een afgewezen minnares, ook al lijkt dat uit bescherming te gebeuren. Uit arren moede geeft ze haar lichaam dan toch maar aan een wederzijdse vriend, tijdens een tripje dat de drie naar het eiland Capri maken. Hoe onschuldig het verliezen van haar maagdelijkheid ook mag lijken: het blijkt de katalysator van een reeks dramatische gebeurtenissen. 

Met: Celesta della Porta, Dario Alta, Gary Oldman, Daniele Rienzo, Silvio Orlando, Napels

FIN - song : Gino Paoli - Che cosa c'è

Gezien in : Cinema Oostereiland

A complete unknown - James Mangold

A complete unknown op IMDb (7,6)
 A complete unknown op Moviemeter (3,77)

Langzaam gaf mijn scepsis zich over: de voortrazende golf van positieve kritieken maakte dat ik uiteindelijk toch met enige verwachtingen naar de zaal ging gisteren. Met andere verwachtingen vooral: zou ik alsnog sympathie kunnen opbrengen voor de cynische klootzak die ik altijd van Dylan vond afstralen? Zou Timothee Chalamet er dan toch in slagen om geloofwaardig in de huid te kruipen van een van de belangrijkste mensen uit de pop- en poëzie-geschiedenis? Het verhaal dat Chalamet zichzelf leerde gitaarspelen om de soms onconventionele akkoorden van Bob Dylan aan te kunnen, aangevuld met het verhaal dat hij met behulp van zangcoaches diens nasale en nonchalante zangwijze had eigen gemaakt: we zouden het zien. Alles op een hoop in een korte conclusie nu: "A complete unknown" is een uitstekende en vooral zeer onderhoudende film. Klasse-acteerwerk van de impersonator, daarnaast is van het ietwat muffe hippie- singer-songwriter-verhaal een uiteindelijk enerverend en zelfs rockend verhaal gebrouwen. Met enige regelmaat betrapte ik mezelf op geluidloos meezingen met de - eerlijk is eerlijk- fenomenale teksten van de Nobelprijspoëet. Kortom: ik zat er goed in, de zaal zat er goed in, het met vaart en charme vertelde verhaal kwam echt wel binnen.

1961, New York. Een 19-jarige melkmuil arriveert liftend in de stad met niets anders dan een klein rugzakje en een gitaar als bagage. Zijn doel is het ziekenhuis te vinden waar zijn grote inspiratiebron Woody Guthrie, anti-fascistisch liedjesschrijver en gitarist, met zware longproblemen is opgenomen. Hij meldt Guthrie - en de in de ziekenzaal aanwezige andere folkgrootheid Pete "This land is your land" Seeger - dat hij een liedje voor hem heeft geschreven. Aarzelend brengt hij het ten gehore, maar Guthrie en Seeger zijn direct overtuigd: tegenover hen zit een groot artiest (voorlopig nog in spe maar ze gaan hem begeleiden). Seeger neemt Dylan mee naar huis en geeft hem de ruimte om te schrijven en te musiceren. Zelfs helpt hij hem aan een studio-afspraak om een plaat op te nemen. Helaas voor Dylan staan daarop vooralsnog alleen covers, hij schikt zich maar geeft al snel aan meer te willen. Zijn teksten zijn revolutionair, zijn onderwerpen ademen opstandigheid en ongeduld: de boel moet overhoop, de samenleving moet een andere kant op, want er kooooomen andere tijden!

Dylan ontmoet Joan Baez, een wonderschone zangeres die al enige naam heeft gemaakt. Zij neemt zijn "Blowin' in the wind" op, de eerste stap naar roem voor Dylan. Hij valt voor Baez, schuift er met speels gemak zijn vriendin Sylvie Russo voor aan de kant en begint met het platspelen van alle lokale muziektenten en radiostations. Als vervolgens zijn eerste "eigen" album "The Freewheelin' Bob Dylan" uitkomt, is er geen houden meer aan: heel het land valt voor de expliciete liedjes van Dylan, die de kleinburgerlijkheid, de machtswellust en het egoïsme van de mensheid aan de kaak stellen. Niet dat hij daar zelf steeds het goede voorbeeld in geeft, oh nee: Dylan is een sarcast, zelfingenomen en lastig in persoonlijke communicatie. Zodra hij echter het podium opstapt, transformeert hij in de revolutionaire muzikant die hij is geworden. En gebleven. De muziekscene en het publiek lopen met hem weg, maar Dylan wil het gaandeweg anders. We gaan op weg naar het Newport Festival 1965.

Met: Timothee Chalamet, Edward Norton, Elle Fanning, Monica Barbaro, Scoot McNairy,

FIN - song : Bob Dylan - Like a rolling stone

Gezien in : Cinema Oostereiland