dinsdag, mei 27, 2025

The Angry Silence - Guy Greene

The Angry Silence op IMDb (7,2)
 The Angry Silence op Moviemeter (3,74)

The Angry Silence op Wikipedia

Dankbaar gebruik gemaakt van de VPRO Cinema- nieuwsbrief. Elke week een reeks filmtips op diverse kanalen, waarbij ik dit keer aangenaam verrast werd door hun onderwerpkeuze: ze stipten een stuk of 6 a 7 "klassieke" films aan: zwartwit films, doorgaans van voor mijn geboorte, die verstopt staan op Netflix. Als je daar een keer niet naar de meest-bekeken-top10 zoekt, maar wat verder op in de beschikbare titels duikt, blijkt daar dus ook een hele reeks films voorradig te zijn die een heel ander tijd- en wereldbeeld weergeven. Gisteren dus de eerste alvast meegepikt, aan de tweede al voorzichtig begonnen. Fijn!

"The Angty Silence" is een sociaal drama uit 1960, dat echter toen al het inzicht had hoe gevaarlijk "peer pressure" kan zijn. We gaan de Martindale-fabriek in, een machinefabriek in een Northern Industrial Town, waar de plichtsgetrouwe werknemers hun trouwe diensten verlenen aan een stel inhalige bazen. De bazen gaan - what's new- vol voor de winst en de omzet, een instelling waarin ze zich slechts laten afremmen door vakbondsmedewerkers. Deze weten slim gebruik te maken van hun uitzonderingspositie en weten dat de bazen doodsbang zijn voor slechte publiciteit omdat dit hen natuurlijk nieuwe contracten kan kosten. Een op het oog wat opgeblazen staking (schone toiletten voor de medewerkers) breekt uit.

We zoomen in op machinebankwerker Tom Curtis, vakbondslid met een hoge arbeidsethos. Tom heeft net van zijn Italiaanse vrouw te horen gekregen dat ze opnieuw zwanger is: een derde kind is op komst. Tom vraagt zich af of ie de kosten voor deze gezinsuitbreiding kan dragen, of ze misschien nu de huurder eruit moeten zetten omdat ze de ruimte nodig hebben óf dat ze misschien zelf naar een grotere ruimte moeten uitkijken. Hoe het ook zij: Tom zal hard moeten werken om hun an sich goede leventje rond te blijven krijgen. Daarom komt die staking hem helemaal niet goed uit. Als die staking dan ook nog eens een onofficiële wordt, neemt Tom een radicaal besluit: hij gaat doorwerken. Liever is hij stakingsbreker dan dat hij zijn baan en toekomst op het spel zet. Het lijkt een verstandige en zelfs logische keuze, maar dan heeft Tom buiten de boosheid van de vakbondsmedewerkers (én die van enkele collega's) geregeld. Tom isoleert zichzelf en zet heel wat op het spel.

Met: Richard Attenborough, Pier Angeli, Michael Craig, Bernard Lee, Brian Bedford



maandag, mei 26, 2025

Chester: de Kronieken van de Nar - Cas Gijsberts

Chester: de Kronieken van de Nar op IMDb
 Chester: de kronieken van de nar in de regionale pers

Korte films (ook wel: shortfilm) beoordeel ik altijd op een andere manier dan de reguliere bioscoopfilms. Daar zijn meerdere redenen voor: niet alleen is er voor de regisseur veel minder tijd om de vaardigheden te laten zien, het moet de kijker overtuigen in een tijdspanne waarin de grotere films vaak net bij de introductie van de eerste hoofdpersonen zijn aanbeland. Daarnaast is er vaak sprake van beperkter budget, dus komt het er voor de maker echt op aan dat hij zijn visie op cameravoering, gebruikte technieken en plotopbouw met minimale middelen zo maximaal mogelijk etaleert. Dan neem je als kijker voor lief dat je niet naar Hollywoodsterren (of in dit geval BN'ers) kijkt maar dat je let op lef en visie. Willen wij als filmkijkers (en zeker als "recensenten" van die films) immers onze hobby blijven uitoefenen, dan moeten wij een open blik houden voor nieuw talent. Welnu: voormalig Filmacademie-student Cas Gijsberts is zo'n talent. Ga er maar aan staan: nog geen twintig, maar wel in je eentje zo'n project opstarten waarvoor je fondsen moet werven, locaties moet vinden, acteurs moet casten en je idee moet uitwerken naar een volwaardig script. Mijn idee is dat Gijsberts daarin goed geslaagd is, dat ie een eerste stap heeft gezet op een pad waar nog mooie dingen kunnen passeren. Met deze korte film verwelkomt hij u in zijn denkwereld. 

De jonge regisseur: 

Het verhaal:
In een schimmig kasteel ontmoet een jonge bezoeker plots een oudere man die zich in de duistere zalen verborgen houdt. Op de vraag wie hij is, vertelt de oude man dat hij Lupus heet en een voormalige premiejager is. Hij gaat er eens goed voor zitten, hij zal de jongeman zijn héle verhaal vertellen: we gaan terug in de tijd.

Met twee vakbroeders viert Lupus zijn "pensionering" als premiejager. Hij heeft wel genoeg mensen opgebracht, hij heeft wel een keer genoeg van dwingende opdrachtgevers die hem op zijn gevaarlijke missies sturen. De drank vloeit rijkelijk, hetgeen Lupus flink zal bezuren. Bij het nog halfdronken ontwaken ziet hij namelijk dat hij een bezopen handtekening heeft gezet onder een net zo bezopen opdracht. Hij moet tóch nog een keer op jacht, hij heeft voor flink geld beloofd om jacht te maken op Chester, een vervelende en vervaarlijke nar die het leven van de dorpelingen tot een hel maakt. Lupus zal tegen zijn zin aan de bak moeten maar eenmaal bezig bijt hij zich vast in zijn taak. Hij spoort Chester op en doet daarbij een schokkende ontdekking. 

Met; Ron de Groen, Germ Bot, Jos Klumpenaar

FIN - song : Daniel Camilleri - A welcome guest

NOOT: Als niet de vader van de regisseur mij had geattendeerd op deze shortfilm was ie me waarschijnlijk pas veel later onder ogen gekomen. Nu is de - in mijn eigen regio opgenomen- film nog zo vers (premiére was begin deze maand) dat ie op IMDb nog zónder ratings staat. Doe daar wat aan! Kijk m op Youtube en laat een beoordeling achter, daar heeft de regisseur baat bij. 
YOU TUBE LINK : Chester: de kronieken van de nar op YOUTUBE

The Wrecking Crew- Danny Tedesco

The Wrecking Crew op IMDb (7,7)
 The Wrecking Crew op Moviemeter (3,38)

The Wrecking Crew op Wikipedia

Door de eenvormigheid een tamelijk saaie documentaire over een rá-zend interessante groep mensen. Het is begrijpelijk dat de regisseur een prima poging doet om zijn fenomenale vader achteraf wat eer toe te werpen, omdat dit blijkbaar tijdens zijn actieve loopbaan te zeer is uitgebleven. Maar de gekozen vorm (een reünie van de hoofdpersonen die om tafel zitten en verhalen over hun roemruchte verleden opdissen) maakt dat de opsomming te langdradig is. En dat is best jammer. Hoe dan ook: als je muziekliefhebber bent, haal je echt nog wel voldoende aha-momentjes uit deze docu om hem toch in het geheel af te kijken.

Eind jaren 50, begin jaren 60, Californië: de rock n roll-hype groeit naar een climax, de vinylindustrie groeit net zo hard mee. Dit betekent dat de vraag naar hits alleen maar toeneemt, de studio's rennen een ratrace in een poging elkaar af te troeven. Studiotijd is duur, niet alle muzikanten zijn even vaardig om in korte tijd een nieuwe single op de plaat te zetten. Enter The Wrecking Crew: een set onnavolgbaar kundige studiomuzikanten die voor elk gewenst project te porren zijn: surf? rock? latin? Country? Ze pakken alles aan en omdat ze allen gezegend zijn met een absoluut muzikaal (ritme) gevoel pakken ze de draad dermate snel op dat ze aan de lopende band hun medewerking aan hits kunnen verlenen. Die beeldspraak van een lopende band is gelijk het grote nadeel dat je nu - 50 tot 60 jaar later- aan deze groep ophangt: het haalt de magie van grote hits weg. Liedjes die we allemaal kennen (The Monkees, The Beach Boys, Frank & Nancy Sinatra, Sonny and Cher) worden allemaal tijdens de eerste of de tweede shift van de hitfabriek van instrumentale ondersteuning voorzien. Het is bijna jammer om te zien hoe bedrieglijk simpel het voor deze heren (en één dame) is: het is werk, het is "men vraagt, wij draaien". Ze leveren. Broodtrommeltje, 's avonds thuis aan de eettafel. Op toernee hoefden ze nooit, dat lieten ze over aan de nepmuzikanten die door de platenmaatschappijen over hun liedjes werden geplakt. Het leverde ze prachtig materiaal op, maar nooit roem of erkenning. 

Maar goed: er zitten dan toch echt wel prachtige liedjes bij hoor, ik ga eens kijken of ik er een playlist van kan vinden.
Update : PLAYLIST GEVONDEN!

Met Brian Wilson, Cher, Glen Campbell, Nancy Sinatra

FIN - song : Mama's & Papa's - Dedicated to the one i love

zondag, mei 25, 2025

The surfer - Lorcan Finnegan

The Surfer op IMDb (6,5)
 The Surfer op Moviemeter (3,47)

The Surfer op Wikipedia

Nog niet geheel overtuigd van mijn verwachtingen stapte ik gisteren de filmzaal in. En zo stapte ik er eigenlijk ook weer uit. Dat wil zeggen dat ik de film in ieder geval niet slecht vond. Niet goed ook maar dat heeft meer mijn voorliefde voor andere genres dan deze te maken. Waarom ik deze dan toch ging kijken? Welnu: als je al decennialang films kijkt, weet je dat Nicolas Cage een filmgenre op zich is (ooit speelde ik met een maat een filmquiz waarin een ronde was opgenomen met 10 schreeuwende gezichten van de telg uit de Coppola-familie: zoek het maar uit, uit welke film komen deze plaatjes? Lastig genoeg. Om de inleiding af te ronden, kan ik melden dat "The surfer" zowel een typische Cage-film is als een a-typische. En dat heeft dan weer alles met dat al dan niet uitkomen van de verwachtingen te maken.

Hij heeft er zin in, onze protagonist van de dag. Samen met zijn zoon rijdt hij naar een plaatsje aan de zonovergoten Australische kust. "De beste golven", zo houdt hij zijn zoon voor, "vindt je hier". Pappie is surfer en ook zoonlief blijkt fervent beoefenaar van deze golfsport. Vader onthult nog een geheim voor de jongeman: hij vertelt dat hij hier is opgegroeid en dat hij zijn oog heeft laten vallen op het huis waar hij opgroeide. Dat is plotseling op de markt gekomen en dat is een kans van 1-op-1-miljoen. Ambities genoeg derhalve maar al snel blijkt dat die plannen zullen worden doorkruist: eenmaal op het strand worden de heren tegengehouden door een ongastvrije groep surfers die hen vertellen dat het hier alleen "surfen voor inwoners" is: "don't live here, don't surf here" krijgen ze te horen. 

Terwijl zoon naar moeder vertrekt, blijft vader achter op de parkeerplaats: hij pikt dit niet en is vastberaden orde op zake te stellen. Al snel blijkt dat hij van goede huizen moet komen om niet alleen The Bay Boys maar ook de lokale politie, ondernemers en badgasten van zich af te houden. Men is vijandig, men is afstandelijk: Surfer gaat hier niet zomaar deuren openen. Onder de brandende zon, hongerig en dorstig draait hij langzaam naar een kookpunt: wraak ligt met reuzenogen op de loer, maar zijn krachten nemen ook met de dag verder af. Hallucinaties over zijn verleden op dit strand nemen toe: wat is er precies gebeurt met zijn vader, welke rol had de sekte-achtige leider van de Bay Boys daarin? En wie is die zwerver eigenlijk, die daar rondstruint?

Het komt tot een -ahum- kookpunt. 

Met: Nicolas Cage, Finn Little, Julian McMahon, Rahel Romahn, Nicholas Cassim

FIN - song : Nitrous Oxide- North Pole (Sunny Lax remix)
Gezien in : Cinema Oostereiland

zaterdag, mei 24, 2025

Black Bag - Steven Soderbergh

Black Bag op IMDb (6,8)
 Black Bag op Moviemeter (2,90)

Black Bag op Wikipedia

Met spionagethrillers kan het bij mij altijd twee kanten op: Als het script te nodeloos moeilijk is geschreven, raak ik hopeloos de draad kwijt en daarmee ook de interesse in de ontknoping. Maar als de film dermate goed in elkaar steekt dat tot enkele minuten voor het einde eigenlijk iedereen nog dader kan zijn, dan zit ik geboeid op de rand van de bioscoopstoel. Dan blijkt namelijk vaak dat de thriller misschien wel draait om iets anders dan de haast perfecte misdaad zelf, dan gaan er andere krachten belangrijker worden. Je moet als kijker dan vooral letten op de interactie tussen de spelers omdat dáár de oplossingen liggen. "Black Bag" is daar volledig in geslaagd, wat mij betreft: het draait niet om de actie en de gevaren, nee, het draait om menselijke verhoudingen. In deze film ging voor mij de waardering vooral naar een uitstekende Michael Fassbender, die op zijn beurt tot grote hoogten werd opgezweept door het tegenspel van de binnenkort aftredende Cate Blanchett.

Hoewel ze elkaar soms dagen niet zien, zijn ze verslingerd aan elkaar. Hoewel ze collega's zijn, weten ze soms niet van elkaar met welk project of welke dienst ze op dat moment bezig zijn. Maar altijd, altijd is hun liefde onvoorwaardelijk, ze zullen voor elkaar door het vuur gaan: "wie aan jou komt, krijgt met mij te maken." 

Dit basale uitgangspunt wordt aan het wankelen gebracht wanneer topspion George Woodhouse door zijn baas op de hoogte wordt gebracht van een lek in de MI6-organisatie. Er blijkt een collega te zijn die informatie over het levensgevaarlijke Severus-project aan "de Russen" aan het verkopen is. Er blijken vier a vijf verdachten te zijn, waaronder- shocking fact- ook George z'n ravissante vrouw Kathryn. George start zijn onderzoek op een eenvoudige doch doeltreffende wijze: hij nodigt alle verdachten - collega's immers- uit voor een etentje bij hem thuis. George is meester in ondervragingen dus weet - onder het genot van heerlijke doch gemanipuleerde gerechten - het spel op de wagen te zetten. De soms onthutsende eerlijkheid aan tafel ("I hate liars") zet een onderlinge machine in werking waarbij George -die uiteindelijk ook zijn eigen vrouw moet schaduwen - zich eigenlijk geen fout kan permitteren om niet zelf verdacht te worden. Maar ja..

En wat die "Black Bag" uit de filmtitel dan is? Binnen hun wereldje is dat de spreekwoordelijke tas waarin geheimen gaan waarover je je niet naar de ander hoeft uit te spreken. Hoe hard en direct de vraag ook is, je mag altijd het codewoord "Black Bag" zeggen waarna er niet doorgevraagd mag worden. (En dat is best lastig als "waarheidsvinding" je opdracht is).

Met : Michael Fassbender, Cate Blanchett, Gustaf Skarsgard, Tom Burke, Marisa Abela, Regé-Jean Page, Naomie Harris, Pierce Brosnan

FIN - song : Richard Holmes - Zurich
Gezien in : Filmkoepel Haarlem (eerste draaidag)

vrijdag, mei 23, 2025

City of lies - Brad Furman

City of lies op IMDb (6,5)

City of lies op Moviemeter (3,65)
 City of lies op Wikipedia

Even leek het erop alsof ik naar een nieuw genre ging kijken, als "hiphopdetective" een genre zou zijn tenminste. Dat bleek overigens alsnog allemaal mee te vallen: uiteindelijk keek ik gewoon naar een - tamelijk goede- detective die je ook een misdaadthriller zou kunnen noemen. Erg fijne acteurs zorgen voor een herbeleving van de ruige jaren van de moordlustige hiphopscene van de jaren 90 ( u weet wel, de jaren van Tupac Shakur en Notorious B.I.G.).

Wanneer rechercheur Russell Poole zijn auto naar de plaats delict stuurt, weet hij nog niet in welke duistere werelden hij terecht zal komen. Hij weet dan nog niet dat het slachtoffer dat bij deze zaak hoort er een is die twee ogenschijnlijk ver uit elkaar liggende groepen bij elkaar brengt. Poole onderzoekt de moord op politieagent Kevin Gaines, een moord die gepleegd blijkt door een ándere undercover politieagent. Gaines blijkt gevoelig te zijn geweest voor de infiltratie van criminele rapper-kringen. De Los Angeles-scene van de rapwereld is immers - na de moord op icoon Tupac Shakur - in oorlog met hun evenknieén aan de Amerikaanse oostkust. New Tork versus Los Angeles, om het te downsizen.

Gaines blijkt geronseld te zijn door Suge Knight, de baas van Death Row Records. De grootste ster van dat label, de enorme Notorious B.I.G., is enkele weken daarvoor vermoord waardoor Knight op wraak zint. Terwijl Poole eigenlijk in de veronderstelling is een drive-by-shooting te onderzoeken stuit hij op een gescheiden wereld binnen het politiekorps: terwijl hij steeds dieper graaft, wordt hij ook steeds meer tegengewerkt zodat er deuren voor hem dicht gaan waar hij verdomd graag eens achter zou willen kijken. Poole raakt teleurgesteld en wordt uiteindelijk wegens gebrek aan succes op non-actief gesteld. Jaren later komt de tomeloze journalist Jack Jackson hem opzoeken, om te vragen waarom hij niet alle draden van het onderzoek heeft opgepakt. U weet dan mogelijk al waarom.

Met; Johnny Depp, Forest Whitaker, Toby Huss, Dayton Callie

FIN - song : Notorious B.I.G. - My Downfall

donderdag, mei 22, 2025

Sing Sing - Greg Kwedar

Sing Sing op IMDb (7,7)
 Sing Sing op Moviemeter (3,54)

Sing Sing op Wikipedia

Omdat ik vreesde voor musical-achtige praktijken liet ik deze film tijdens de roulatie in ons theater lopen. Gisteren alsnog via Pathé Thuis gekeken, omdat mij toch wel behoorlijk wat goede reacties ter ore kwamen. Gelukkig maar, want dit is een ijzersterke film. Prachtige emoties, die ook vaak nog eens heel oprecht (b)lijken te zijn: de film is voor het leeuwendeel geschoten met gevangenen, slechts een beperkt aantal professionele acteurs doen mee. Dat maakt de film oprechter en realistischer. Heel goed.

Als je in de Sing Sing-gevangenis belandt, kun je het doorgaans maatschappelijk wel schudden. Zwaargestraften die langdurig (of voorgoed) uit de maatschappij moeten worden gehaald, slijten daar hun dagen. Dat wil niet zeggen dat ze de hele dag in hun cel zitten, nee: er is verstrooiing. zo heeft gevangene Divine G een theatergezelschap binnen de muren opgezet. Zelf schrijft hij stukken maar men waagt zich ook aan Shakespeare. De gedachte hierachter is elk van de boeven/acteurs binnen zichzelf op zoek gaat naar de schoonheid van het leven, zoals die zo vaak in kunst beschreven wordt. 

Ze hebben net een uitvoering gehad en richten zich nu op de keuze van een nieuw stuk. Al snel kijkt iedereen naar Divne G, die heeft altijd wel wat op de plank liggen. Maar nee, het loopt anders. Plots is daar de stevige crimineel Clarence die binnenwandelt. Hij wil meedoen, maar lijkt nog niet van plan zijn ruwe bolster-jasje uit te doen. Al snel ziet hij dat zijn medegevangenen er anders in staan: die gaan veel verder in het etaleren van hun diepere gevoelens dan Clarence durft.
Divine en Clarence ontwikkelen - zo goed en zo kwaad als het gaat- een soort vriendschap, wat goed uitkomt wanneer blijkt dat beiden ook nog bezig zijn om zich voor te bereiden op een zitting over hun mogelijke invrijheidsstelling. Laatste kans voor de heren om ooit nog een stukje normaal leven te leiden, hetgeen hun toneelspel overigens ten goede komt. Er gaat drama volgen, onvermijdelijk.

Met: Colman Domingo, Clarence Maclin, Sean San Jose, Paul Raci

FIN - song : Adrian Quesada - Like a bird

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...