maandag, juni 02, 2025

The Phoenician Scheme - Wes Anderson

The Phoenician Scheme op IMDb (6,9)
 The Phoenician Scheme op Moviemeter (3,07)

The Phoenician Scheme

Om teleurstellingen te voorkomen, adviseer ik u niet verder te lezen. Ga leuke dingen doen, ga naar buiten of lees een boek. Veel meer hoeft u van deze film niet te weten, anders dan het een fraai ontworpen plaatjesboek is, waarbij niet de in groten getale opdravende wereldsterren de hoofdrol spelen, nee, de meeste aandacht gaat uit naar de art direction. Zoals we overigens gewend zijn van regisseur Wes Anderson, de man die eigenlijk al vijf keer dezelfde film gemaakt heeft: absurde karikaturen in een loeistrak retro-decor. U kunt dit natuurlijk zelf gaan ontdekken, maar een wandeling langs de waterkant is avontuurlijker. Eerlijk waar: mijn vrouw en ik keken elkaar gisteren in de matig bezette zaal enkele keren aan met een blik van "hoe lang duurt dit nog?". 

We betreden het zakenimperium van Anatole "Zsa Zsa" Korda, een rüksichtlose ondernemer die alles wegmaait wat hem voor de voeten komt om zijn zin te krijgen (denk Trump/Musk en andersoortige harteloze poenscheppers). Hij heeft - onder de naam The Phoenician Scheme- een reeks grote bouwprojecten ontwikkeld voor zijn Fenisisch Land. Hoewel hij meerdere haast dodelijke (vliegtuig) ongelukken overleefd heeft, ervaart hij toch zijn eigen kwetsbaarheid en besluit hij zijn enige dochter (1 van zijn tien kinderen) erfgename te maken om zijn klus af te maken. Deze godvrezende jonge vrouw, Liesl genaamd, moet hem begeleiden tijdens zijn bedeltocht langs diverse investeerders, zakenlui die stuk voor stuk nog een appeltje met Korda hebben te schillen. Liesl dient liever God dan Mammon maar toch gaat ze langzaam overstag: ze besluit haar vader bij te staan, ook omdat ze op die manier te weten hoopt te komen wie van papa's vijanden verantwoordelijk is voor de dood van haar moeder.

Met: Benicio del Toro, Mia Threapleton, Tom Hanks, Bryan Cranston, Matthieu Amalric, Benedict Cumberbatch, Michael Cera, Scarlett Johansson, Rupert Friend, Willem Dafoe, Charlotte Gainsbourg, F. Murray Abraham

FIN - song : Benjamin Britten - Simple Symphony
Gezien in : Cinema Oostereiland

zondag, juni 01, 2025

De Wilde Noordzee- Mark Verkerk

De Wilde Noordzee op IMDb (7,0)
 De Wilde Noordzee op Moviemeter (3,47)


Vooraf moet ik zeggen dat ik deze titel niet als documentaire bekeek maar als de televisiebewerking ervan, waardoor de bioscoophit in vier verschillende delen uiteenviel. Maakt voor de boodschap niet uit, maar voor de beleving natuurlijk weer wel. In de serie komt veel materiaal aan bod dat voor de bioscoopversie geskipt moest worden omdat het anders allemaal veel te lang werd. Regisseur Verkerk heeft met zijn cameramensen dermate veel op en onder het water van de Noordzee doorgebracht dat ie het in deze constellatie allemaal wat meer uit kon diepen (sorry voor de woordspeling). 

Welnu: de Noordzee blijkt het gróótste natuurgebied van Europa te zijn. Wij kennen dan wel onze kustlijn maar het loopt natuurlijk een aardig stuk naar het noorden en noordoosten door, waardoor er dieren in kunnen huizen die wij nooit aan ons stukje kust zullen ontwaren. 
Reuzenhaaien, oerdieren als kwallen, zelfs koraal: het is er allemaal, in die drukbevaren zee aan onze westkant. Er wordt ingegaan op de vitaliteit van de zee, op de bedreigingen die er op af komen: overbevissing, milieuschade, industriële bebouwing als windmolenparken en booreilanden. Maar ook wordt er gewezen op de blijkbaar ingezette kentering van de achteruitgang: er keren ook dieren terug in de Noordzeewateren (een fors deel van de laatste aflevering gaat over de vreugde die biologen ervaren aan de terugkeer van de reusachtige blauwvintonijn. 
Het maakt dat de documentaire (die je moet zien als een logisch vervolg op oa De Nieuwe Wildernis een constructieve draai krijgt. En dat is ook wel eens fijn,

zaterdag, mei 31, 2025

Kneecap - Rich Peppiatt

Kneecap op IMDb (7,6)

Kneecap op Moviemeter (3,64)

Late to the party, ik weet het, maar dat maakte de pret er niet minder om. Wat een heerlijk aanstekelijke film, wat een ongelooflijke drive van deze hiphopband die momenteel in een stroomversnelling drijft. Immers, na de stormacbtige opkomst die je in deze biografische film verbeeld ziet, is de band onderwerp van discussie gebleven. Dat heeft vooral te maken met hun stellingname rondom de moordpartijen in Gaza: het werd hen door festivalorganisaties niet in dank afgenomen dat ze daar hun zorgen over uitspraken, het kostte ze een reeks optredens. (Dan heb je mijn sympathie dus al gewonnen, als er "zero fucks given" worden om je reputatie of je inkomsten en je het belangrijker vindt om uit te spreken waar je staat. Kneecap maakt niet de muziek die ik veel beluister, ik versta er ook geen moer van (waarover hieronder meer) maar ik zou alleen al om hun mentaliteit wel makkelijk een plaat van ze kopen. 

Vrijheidsstrijd, daar draait het om in Belfast. Daar draait het al decennia lang om maar de heren die we in deze film de band zien vormgeven voeren een heel andere strijd. Hun verzet tegen de Engelse overheersing (om maar niet van "bezette gebieden" te spreken) richt zich op de taalstrijd. Ze tergen de instanties door te weigeren Engels te spreken, het oude Gaelic en het platte Iers is de taal waarin ze zich uitdrukken. En hoe!
De straatschoffies Naoise en Liam lijken gedoemd een leven als drugskoeriertjes (en - gebruikertjes) te leven, totdat ze op een bijzondere manier aanraking komen met muziekleraar JJ. Die wordt als tolk bij een verhoor neergezet waar Liam voor op het politiebureau zit. JJ merkt dat de rechercheur Detective Ellis een sterk vooringenomen houding aanneemt tegen randfiguur Liam. JJ permitteert zich een wat vrije vertaling van de uitgestoten Gaelic klanken van Liam, bovendien redt hij hem door de agenda van Liam weg te moffelen omdat daar compromitterende teksten van diens hand in staan. Die teksten, die worden later dus de basis van de vlijmscherpe raps, waar JJ vervolgens zijn handtekening onder zet door ze van strakke beats te voorzien. Terwijl de politie zijn best doet om deze overduidelijke randcrimineeltjes opgesloten te krijgen, begint hun zegereeks langs lokale podia vorm te krijgen: hun teksten evolueren van drugsgerelateerde poëzie tot  militante straattaal tegen de bezetter. 
In de spaghetti van verhaallijnen (de onderwijscarrière van JJ, de politieke carrière van zijn vrouw, de liefde van Liam voor een Engels meisje die de nicht blijkt van de chagrijnige politie-inspecteur, de doodgewaande vader rvan Liam die een heldenstatus heeft in de wijk én door rivaliserende drugsbestrijders) komt steeds duidelijker naar boven dat de achtergrond van deze jongens geleid heeft tot waar ze nu staan: strijders tegen onderdrukking, maar wel héél creatieve strijders. 

FIN - song : Kneecap - H.O.O.D.

Seven days to noon (aka Ultimatum) - John & Roy Boulting

Seven days to noon op IMDb (7,0)
 Seven days to noon op Moviemeter (3,46)

Seven days to noon op Wikipedia

Zo langzamerhand begin ik er wel schik in te krijgen om te vissen in die grote vijver van films van vóór mijn eigen jaartelling. Tegenwoordig noemen we dat allemaal "klassiekers" (terwijl lang niet elke film dat predicaat verdient: je wordt natuurlijk pas echt klassieker wordt als je na zoveel decennia nog steeds spraakmakend of zelfs maatgevend bent). Voorlopig beschouw ik ze meer als tijdsbeeld, als genrefilms ook. En met die pet op valt er heel wat te genieten, zeker als je bedenkt met welke middelen deze films destijds gemaakt moeten zijn: SFX bestonden nog amper, CGI al helemaal niet, decors waren van bordkarton en "method acting" was nog niet bedacht: we kijken hier meestal naar bewegend toneel, waardoor des te meer opvalt of acteurs of regisseurs in het oog springen. Dat is fijn voor de onbevooroordeelde filmliefhebber.

In "Seven days to noon", een film uit 1950, klinkt de Tweede Wereldoorlog nog hard door. Vooral bij wetenschappers als professor Willingdon, die op een kwade dag een brief schrijft naar de Britse premier: als die niet onmiddellijk een halt toeroept aan de wapenwedloop die na WOII in gang is gezet, zal de verstrooide professor daar eigenhandig en op bloederige wijze een eind aan maken. Willingdon ziet welke destructieve wapens er inmiddels ontwikkeld zijn en worden, hij heeft er zelf een meegesmokkeld vanuit het magazijn van zijn wetenschappelijk instituut en zal niet schromen die op London in te zetten als de Prime Minister niet voor a.s. zondag 12 uur die wapenrace stopzet. Het is nu maandag, dus er zijn nog zeven volle dagen te gaan om actie te ondernemen.

Uiteraard zet de premier Scotland Yard op deze zaak: "vind die man, arresteer hem, pak hem zijn wapen af en breng de rust terug!". Makkelijk gezegd dan gedaan, want de wetenschapper blijkt een slimme man die zich steeds anoniemer door de stad verplaatst en onderdak zoekt bij verlaten kerken en eenzame onwetende hospita's. Willingdon's dochter en haar vriend (een collega van de professor) ondersteunen de politie in hun zoektocht maar moeten toch lijdzaam toezien hoe nijpend het ultimatum wordt. Het stadsbestuur legt de druk bij de politiek: als we willen dat er niet een enorme hoeveelheid slachtoffers valt, moeten we beginnen om de metropool te ontruimen. De machines gaan in werking, terwijl Willingdon rustig af lijkt te wachten.

Met: Barry Jones, Andre Morrell, Olive Sloane, Sheila Manahan, Hugh Cross

vrijdag, mei 30, 2025

Mission: Impossible - The Final Reckoning - Christopher McQuarrry

Mission Impossible- The Final Reckoning op Moviemeter (3,37)

Mission Impossible- The Final Reckoning op Wikipedia

Omdat deze film niet in mijn stad (althans, niet in een voor ons betaalbaar theater) draaide, pakten we gisteren de trein naar Amsterdam om naar het prachtige The Movies-theater te wandelen. Aldus konden wij drie uur schuilen voor de regen, terwijl we ons lieten vermaken door de ditmaal verzonnen kolder rondom actieheld Ethan Hunt. U weet allang al dat het niet mijn genre is, maar mijn vrouw kan altijd wel even lekker wegzakken in speelfilms als deze. The things we do for love.

Het was dus nog niet helemaal klaar met de boefjes. Hoewel Ethan Hunt door alle instanties wordt uitgekotst (de spionagediensten, de VS-regering én uiteraard de boefjes zelf) lijkt hij toch de enige aangewezen persoon om de wereld van de ondergang te redden. De geheimzinnige organisatie die zich "The Entity" noemt, werkt aan een AI-tool die alle kernwapenarsenalen van de diverse nucleaire mogendheden kan overnemen met inventieve hacks. Valt niks aan te doen, aan die dreiging de wereld te vernietigen.

Nou ja, niks: natuurlijk heeft Hunt  hier wél een antwoord op. Daartoe moet hij op zoek naar de in de vorige aflevering gezonken nucleaire onderzeeër, alwaar een pod met daarop de broncode van de AI-tool. Dat apparaatje heet de Podkova en ligt dus begraven onder het poolijs in de Beringzee. Hunt's vriend Luther, de oude whizzkid van de groep, heeft een programma geschreven dat die code kan ontregelen, ontzenuwen. Als Hunt die op de Podkova weet te bevestigen, heeft hij een bliksemflits de tijd om de voortgaande bewapeningsrace te stoppen. Maar ja, niet alleen Hunt en zijn team jagen op die technische combinatie: ook de ondermijnde spionagediensten én aarstvijand Gabriel spinnen op die programmeertools. Het is effe knokken, maar dan heb je ook wat.

Met; Tom Cruise, Hayley Atwell, Ving Rhames, Simon Pegg, Esai Morales, Pom Klenentieff, Angela Bassett

FIN - song : Max Aruj/Alfie Godfrey - Curtain Call
Gezien in :  The Movies 

donderdag, mei 29, 2025

Heretic- Scott Beck/ Bryan Woods

Heretic op IMDb (7,0)
 Heretic op Moviemeter (3,23)

Heretic op Wikipedia

Veel opbouwende kritieken over deze gehoord dus we moesten er - ondanks het genre- toch maar aan geloven. Horror en Begt zijn geen soepele combinatie (met Begt's vrouw overigens nog minder): doorgaans vind ik de films lachwekkend en saai, al dat gedoe met martelporno of over doden en ondoden is bij mij al gauw te sleets. Maar goed, soms krijg je van bevriende filmliefhebbers verhalen te horen dat "jij deze ook wel kunt hebben" (zo willen ze me ook nog steeds "The Substance" laten kijken). Gisteravond dus allemaal moed verzameld: eerst voor mijn vrouw, daarna een beetje voor mij, toen nog meer voor mijn vrouw en hup, op naar Pathé Thuis. 

Ze zijn toegewijd, de jonge vrouwen Sister Barnes en Sister Paxton. Toegewijd om het evangelie van de Mormoonse Kerk te verspreiden. Af en toe moeten ze daar plagerijen en persoonlijke aanvallen voor doorstaan, maar hun overtuiging is rotsvast. Opgewekt bellen ze dan ook aan bij die afgelegen villa, waarvan de bewoner heeft aangegeven wel open te staan voor een religieus onderhoud.

Aanvankelijk lijken de vrouwen aangenaam verrast door de theologische kennis van Mr. Reed: niet alleen is hij aardig op de hoogte van de Mormoonse rituelen, ook weet hij ze in een hoger verband te leggen met de heersende wereldreligies. Dat levert eerst nog wel inhoudelijke discussie op maar al snel wordt het ongemakkelijk. Reed trekt het discours naar een hoger plan: weten die jonge vrouwen wel wat ze aan het uitventen zijn? En weten ze wel wat de positie is van hun kerk ten opzichte van andere kerken? Reed voert de druk op: hij legt de dames een aantal dilemma's voor die hen angstzweet bezorgd. Deze meneer laat niet los, dat is duidelijk. Sterker nog: misschien laat deze meneer hen wel nooit meer los.

De griezelig slimme Mr. Reed wordt uitstekend gespeeld door Hugh Grant, die op een prachtige manier zijn imago van vriendelijke doch verstrooide heer weet te verzilveren. Hij maakt de film het bekijken waard.

Met: Hugh Grant, Sophie Thatcher, Chloe East

FIN - song : Sophie Thatcher - Knockin' on heaven's door
Gezien in : Pathé Thuis

woensdag, mei 28, 2025

Riefenstahl - Andreas Veiel

Riefenstahl op IMDb (7,2)
 Riefenstahl op Moviemeter (3,21)

Leni Riefenstahl op Wikipedia

Heb er lang tegenaan gehikt (te lang misschien) maar mijn vrouw overtuigde mij deze documentaire toch te gaan zien. Achteraf gezien gelukkig maar, want de documentaire is behoorlijk sterk. Dat ik er zelf zo tegenop zag, vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik filmliefhebber ben. Ik heb de trailer vooraf gezien, ik wist dat ik bepaalde delen van deze docu (de filmbeelden vooraf) uit esthetisch oogpunt gewoon mooi zou vinden. En dat is nu precies het lastige: waar precies scheiden de wegen van de waardering voor de kunstenaar en de afkeer voor dit type mensen zich? Met "dit type mensen" bedoel ik dan degenen die bewust een afslag nemen in een richting die alom moreel verafschuwd wordt. Wanneer slaat waardering om in cancellen? Mogelijk hebben meer kijkers naar deze docu met deze vraag geworsteld, mogelijk hebben ze ook in het bekijken ervan de antwoorden al gevonden. 

Want dat is wat deze docu wel degelijk doet: mevrouw Riefenstahl mag nog zo verbaal tegenstribbelen, uit haar eigen archief en uit alle beelden, foto's, brieven en geluidsopnames daarin blijkt dat ze wel degelijk met opgeheven hoofd aan de verkeerde kant van de geschiedenis ging staan. Mijn vrouw heeft enige kennis van de DSM-5 en meende naar iemand met een overduidelijke narcistische persoonlijkheid te hebben zitten kijken. Elke keer die gespeelde boosheid als interviewers in de decennia na de oorlog haar fling met de nazi-kopstukken ter sprake brengen, elke keer weer probeert ze te zeggen dat ze het allemaal voor haar artistieke idealen heeft gedaan, alles per keer door de ondervrager weerlegd met citaten en beelden uit haar eigen archief. Als ze echt alleen met film en fotografie bezig was geweest, dan zou ze niet zo geëngageerd zijn geraakt met Hitler, Speer en Goebbels. Riefenstahl werd oud, heel oud, maar heeft nooit in de juiste bewoordingen berouw getoond. En dat is jammer, want je kunt nooit meer zonder kramp in de maag naar haar - soms echt wel fraaie- beelden kijken.

FIN - song : Freya Arda - The End of Riefenstahl
Gezien in : Cinema Oostereiland

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...