Paradies: Liebe - Ulrich Seidl

Paradies: Liebe op IMDb
Het gebeurt niet vaak dat ik een trilogie niet bij de eerste film begin. Door omstandigheden miste ik deze film destijds en begon dus met het heftige "Paradies: Glaube".  Eerst gisteren maakte ik die omweg goed.
De Paradies-trilogie van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl maakt de mensen niet vrolijk. het geloof-hoop-liefde thema wordt geprojecteerd op hedendaagse mensen, op een hedendaagse maatschappij.  En daar wordt een nogal wrang beeld van geschetst. Schrijnend, zoals mijn meekijkende dame omschreef.

Teresa, een dame van middelbare leeftijd, maakt zich op voor een vakantie. Puberdochterlief wordt ondergebracht bij een vriendin ( in wie ik dan alvast de hoofdrolspeelster uit deel 2 van de trilogie herkende). Teresa reist naar Afrika, om precies te zijn naar Kenia, om eventjes de vaste bewoonster van een luxe strandresort te worden. Vriendinnen zitten elders in het hotel.
Alras wordt de kijker duidelijk wat het extra doel is van deze zonvakantie: tuurlijk is zon, zee en strand een fijne afwisseling op het grauwe Oostenrijkse leven. Maar de dames op leeftijd komen ook voor een ongecompliceerd stukje sekstoerisme: stoere stevige donkere mannen met fijn geurende huid, met een lange zwans en een hoge mate van nederige dienstbaarheid.
Teresa heeft goede voornemens , maar het duurt niet al te lang voordat ze ook de jacht opent op de zich opdringende mannen. Ze liggen voor t oprapen immers, omdat het hun enige manier om financieel een beetje bestaan op te bouwen. Teresa raakt in de ban, ze wordt claimend en ontmoet daardoor de ene na de andere. De ene na de andere teleurstelling ook.

Een louterende film, die een wrange kijk geeft op de westerse mens. Maar ook op de Afrikaanse man die bereid is veel op te offeren, veel te liegen, om maar een beetje geldelijk gewin te bereiken. De mens is geen fijne snuiter, leert deze film ons.

Venus in fur (La Vénus a la Fourrure) - Roman Polanski

Venus in Fur op IMDb
"En de Almachtige sloeg hem,
en leverde hem over aan een vrouw".

Ik ben nogal gek op films waarin niets is wat het lijkt, waar de rollen en de verhoudingen tussen de acteurs onderling regelmatig veranderen. Nog meer bizar (bizarder?) wordt het als je in de acteur een exacte kopie ziet van de regisseur in zijn jonge jaren en in de actrice zijn huidige vrouw herkent. Is dit spel? Is dit echt? Is dit would be?

Polanski is een meester. Zelden een regisseur gezien die zijn eigen leven en gevoelens zo in zijn films durft te laten acteren. Veel van de films die ik van hem gezien heb, wáren ook gewoon Polanski, gingen voor een deel over hem. Dat is durf. Er valt veel tégen hem als mens in te brengen, maar er valt nog meer vóór hem te zeggen als groot cineast. Ik hartje dat.

Deze film is genarrowcast: 1 acteur, 1 actrice, 1 locatie. Maar het levert een veelheid aan persoonlijkheden op, een veelheid aan gedragingen, een overdaad aan geilheid en wellust en een veelheid aan trieste onderwerping. Niet voor niets is het beroemde boek van Leopold von Sader Masoch het onderwerp.
De acteur in deze film is hier bezig met een auditie voor een toneelbewerking van het boek. Die auditie mislukt en net als hij het theater wil verlaten, druppelt een verregende sloerie binnen. Die wel even kans denkt te maken op de rol. Na veel tegenwerpingen dwingt ze toch een kans af iets van haar kunnen laten zien. Iets van zichzelf, iets van haar zwoele, nee eerder wulpse verschijning en iets van zijn teksten.
Ze verstaat haar vak, zo ziet hij. Ze acteert, ze speelt. Ze speelt vooral met hem, de arme theatermaker die op geen enkele manier tegen haar overrompelende aanwezigheid opgewassen is.
Schitterend zoals de film kantelt en wankelt, schitterend zoals je sympathie voor de acteurs heen en weer schiet. Erg jammer van de laatste scene, als ik regisseur was zou ik die eruit hebben gelaten. Maar ja, ik ben geen meester-regisseur, ik ben slechts filmliefhebber. Die deze film zo een tweede keer zou gaan zien.

Les géants - Bouli Lanners

Les Géants op IMDb
Dat is overdrachtelijk bedoeld he, die giganten. In werkelijkheid zijn de reuzen uit de titel juist drie opgroeiende tieners. Ze wíllen wel groot worden, maar ze zijn het nog niet.

Groot in fysiek opzicht, om die bullebak van een meppende buurtverpester eens aan te pakken. Maar ook groot in "de misdaad", om met het verdiende geld een luxe leventje te leiden. Gaat allemaal niet vanzelf, dat snapt u.

De jongens zijn in de zomervakantie beland. Achtergelaten door hun ouders, waar die zijn blijft onduidelijk? Op vakantie? Definitief vertrokken? Blijven raden!
Om aan eten te komen zoeken de jongens naar inkomsten. Elke dag een beetje autorijden en roeien gaat immers vervelen. Ze besluiten het ouderlijk huis van een van hen te gaan verhuren aan een wietkweker. Van de huuropbrengsten moeten ze ruim kunnen leven, nietwaar?
U begrijp dat de harde misdaad niet helemaal hun wereldje is, dat ze worden gepiepeld waar ze bij staan en dat die meppende gast steeds maar terug blijft komen. Opgroeien gaat van au.

Speelman- Klaartje Quirijns

Speelman op IMDb
Het overkomt me niet vaak, maar soms zie ik films waarvan ik voor geen meter begrijp wat de regisseur wil zeggen. Of welk doel het gedoe allemaal dient. Dit was er zo een.

Toch niet de minsten die hier hun spel vertonen: Pierre Bokma en Elsie de Brauw, dat zijn toch zeer gelauwerde acteurs. Maar waarom deze twee zo woordeloos om elkaar heen draaien, waarom ze bespioneren zelfs: het wordt me allemaal niet duidelijk.
Zij is meesterpianiste, hij is een gesjeesde zakenman. Althans: hij rijdt niet naar zijn werk maar parkeert zijn auto dagelijks om de hoek in de bosjes om vanuit een soort tuinhuisje zijn vrouw te bespioneren in haar dagelijkse contacten en vingeroefeningen.
Het zit niet goed, dat is duidelijk. Maar wat precies? Zegt u het maar..

Scooterdagem - Léonie de Boer

Scooterdagen op IMDb
Jochie van 14, alcoholistische moeder en zelf stevig puberend. Cocktail voor het ongeluk, zeg je dan.

Vooral als Julian nogal verliefd wordt op het meisje van de ijswinkel. Die is effe te oud voor hem en bovendien al verwikkeld in een relatie. Dat er contact ontstaat, dat ze met elkaar in gesprek zijn, ziet Julian als een invitatie. Hij gaat steeds verder in zijn jacht om dit meisje te veroveren, hij denkt ook daadwerkelijk enig recht van spreken te hebben.
Dat gaat van kwaad tot erger.

Philomena - Stephen Frears

Philomena op IMDb
Deze kan zo in het rijtje "La Mala Educacion", "The Magdalene Sisters" en overige titels die wantoestanden in de katholieke kerk aankaarten. Met het behoorlijke verschil overigens dat deze film op een of andere manier toch borrelt van hoop , van liefde en van vergeving.
U begrijpt dat ik, zelf afkstammeling uit stevig roomse geslachten, dit met extra interesse bekeek. Als ik dan ook nog beken dat de fa-bu-leu-ze Judi Dench mij in vele opzichten aan mijn moeder deed denken, snapt u dat ik deze film hoog heb. Nu al.

Philomena is het prototype Ierse meisje dat begin jaren 50 onbevangen een aftastende sexuele relatie aangaat met een jongen uit het dorp. En die dus zwanger raakt en derhalve -mores van die tijd- overgeleverd wordt aan de kloosterzusters in de buurt. Die regelen de bevalling, die houden Philomena buiten de samenleving en die zorgen bovendien voor verkoop van de jonggeborenen aan kandidaat-pleegouders.
We vallen de film in op het moment dat de thans in Londen woonachtige Philomena  in stilte en pijn de 50e geboortedag van haar afgestane zoon viert. We vallen tegelijkertijd in het ontslag van een exjournalist en spindoctor, die niet weet wat hij met zijn toekomst aanmoet. Ze raken aan elkaar gelinkt en de journalist in hem waagt zich voor het eerst aan een human-interest-verhaal: de speurtocht naar Anthony gaat beginnen.
Via het klooster in Ierland komt men op het spoor van een geoliede kindertjes-exportmachine naar de VS. Men pakt het vliegtuig en komt tot bijzondere ontdekkingen.

Hartverwarmend is het samenspel tussen Steve Coogan en Judi Dench. Afwisselend zijn ze cynisch en optimistisch, burgertruttig en elitair maar de chemie spat van het doek . Schit-te-rend om naar te kijken. Tevens de enige reden waarom je na een in aanleg naargeestig verhaal toch niet somber de zaal verlaat. Fijne film.

Interview with a hitman- Perry Bhandal

Interview with a hitman op IMDb
"..with a shitman" was ook toepasselijk geweest. Geen vriendelijk mannetje, de Viktor die deze film met ons meeloopt. Vanuit de achterbuurten van Boekarest, opgegroeid met geweld en daardoor met zijn ongevoeligheid zeer geschikt als premiejager.
Na een actie tegen de zoon van de bendeleider moet hij op de vlucht en belandt in London, waar hij al snel zijn werkzaamheden voortzet. Niets is fris aan wat hij doet, totdat hij een dame redt van een mishandeling door 3 iets te stoere mannen. Zal er dan toch enig gevoel in deze man zitten?

Nimmer in mijn leven zou ik deze dvd uit de schappen getrokken hebben, nooit zou ik er in een zaal naar toe zijn gegaan, maar nu hij voorbijkwam op de harde schijf van de film1-recorder keken we hem toch. Nog ruim voor de helft overwogen we de film uit te zetten en te wissen, maar dat is ook weer zo wat. Hikt toch een beetje aan tegen het principe dat je wel moet weten waarop je afgeeft.
Uitgezeten dus, tweede deel was beter dan het eerste. Maar verder was het eerder drama dan misdaad. Of je moet misdaad anders opvatten.