Nameja Gredzens (aka The Pagan King : Game of Death) - Algars Grauba

 The Pagan King op IMDb (6,1)

Diepe buiging voor de kijkers van deze film die het toch nog tot een 6,1 beoordeling voor The Pagan King hebben weten te krijgen. Ik zou zelf namelijk de voldoende lang niet halen: alles aan deze film is afgezaagd en voorspelbaar, verder ook nog eens zeer matig geacteerd. Maar goed, er blijken liefhebbers van het ridders en soldaten-genre (denk Gladiator en waarschijnlijk ook Game of Thrones-reeksen). Ik gun die mensen hun plezier en moet dit soort titels voortaan ook niet meer aanklikken. Ieder zijn meug.



We gaan naar ver terug in de tijd, naar de middeleeuwen in het rijk SemiGallia. Daar leven heidense volkeren met hun eigen koningen, knokploegen en gebruiken. Dat is niet naar de zin van Rome, waar de bastaardzoon van de regerende paus (!) klaar staat om ten strijde te trekken. Kruistocht-idee, maar dan tevens met de gedachte om de magisch geachte ring van de SemiGallia-koning te bemachtigen. 
De heersende koning wordt vergiftigd door Max de bastaard. Omdat ook gelijk zijn zoontje wordt vergiftigd, is er geen directe opvolger maar de koning weet nog net op tijd Namesj te benoemen. Dat is tegen de zin van andere groepshoofden, maar de ring gaat naar Namesj. En die moet dus ten strijde trekken tegen de nietsontziende Romeinen. En dan is het aan de kijker om zijn favoriet te kiezen: de agressieve doch rijke Romein, of de heidense underdog. 

Met: Edvin Endre, James Bloor, 

Catacombe (aka Tangled Away) - Victor D. Ponten

 Catacombe op IMDb (5,5)

Over de voetbalkwaliteiten van Willem de Bruin zal ik het niet hebben, maar van zijn acteerprestaties in de voetbalfilm "Catacombe" mag ik wel wat vinden. Op zijn mildst kan ik een bekende quote parafreseren : "wat kan die man rappen, he?". 

Catacombe is een recht-toe-recht-aan verhaal over omkooppraktijken in de voetbalwereld. Alle clichés worden te voorschijn gehaald: sportman Kevin Slagter is over zijn piek heen, maar hoopt nog op een grote slag qua transfer. Hij heeft gokproblemen en daardoor schulden, zijn relatie is uit elkaar gespat waardoor hij overnacht in zijn auto , de ploeg staat op degraderen en moet daarom bezuinigen en dus verjongen.
Kevin is bloedfanatiek maar krijgt de boel niet op de rit: hij wordt achtervolgd door schuldeisers en is te trots om bij zijn welgestelde pappie aan te kloppen voor geld. Zelfs een bijverdienste via een wietplantage biedt geen uitkomst. 

Om die reden is het herhaalde bezoek van de onderwereld hem welkom: zijn eigen voetbalmakelaar heeft contacten in China, niet voor een transfer naar een leuke club aldaar maar met links naar goksyndicaten die wedstrijden in ons land willen beïnvloeden. Aanvankelijk is Kevin teveel sportman om toe te happen, maar als zijn problemen zich opstapelen , wordt de verleiding wel heel erg groot om te bezwijken voor de druk van buitenaf. 

Met : Willem de Bruin, Mark Rietman, Kevin Janssens

Metri Shesh Va Nim (aka Just 6,5) - Saeed Roustayi

 Just 6.5 op IMDb (7,9)

Lastig te beschrijven , deze film. Een heftige ervaring, die desondanks soms ook gewoon lekker leek voort te kabbelen. De film komt goed binnen, je wordt als kijker echt de materie in gezogen. En er komt nogal wat op tafel: het hoofdonderwerp is drugscriminaliteit, die ook in een strak gereguleerd land als Iran op steeds grotere schaal voorkomt. Maar in de tussentijd nemen we zaken mee als corruptie, man-vrouw relaties, familie-eer en familie-dwang, gevangenisregimes, privileges en armoede, collegialiteit en werkdruk. De film stipt heel veel zaken aan en heeft daar dan ook 135 minuten voor nodig. Dat is misschien iets te veel van het goede, het had wel iets korter gemogen. Aan de andere kant: juist doordat de film soms de tijd neemt voor lang uitgesponnen scenes kom je even op adem , want de film dendert vanaf de spetterende opening door. En door. 

Hoofdpersoon is rechercheur Samad, die met zijn team probeert het drugsgebruik in zijn stad terug te dringen. Het plan is van onderaf te werken : van de gebruikers naar de kleine dealers. En van de kleine dealers naar de grotere tussenpersonen. En uiteindelijk moeten die leiden naar de grote boef Nasser Khakzad, een nietsontziende crimineel die ongrijpbaar blijft omdat hij onbekend blijft voor zijn medewerkers. 

Samad is gedreven, misschien wel te, en hij is hard voor zijn collega's . Dat werkt tegen hem wanneer hij die collega's nodig heeft om zaken te sluiten, om getuigenissen te verwerven. Terwijl Samad graag al zijn energie aan de drugsjacht wil besteden, komt hij regelmatig in het nauw door de soepele omgang met de officiële regels die zijn collega's (en soms hij zelf dus ook) toepassen. Wanneer het hem lukt om drugsbaas Khakzad achter de tralies te krijgen, lijkt hij te zijn waar hij zijn wil. Maar dan begint het eigenlijk pas. 

Hoofdrolspeler Payman Maadi kenden we al van het sterke scheidingsdrama "A separation" , hier is hij opnieuw overtuigend. 

Met : Payman Maadi , Navid Mohammadzadeh , Farhad Aslani , Houman Kiai

Rifkins Festival - Woody Allen

 Rifkin's Festival op IMDb (6,1)

De 49e film van regisseur Woody Allen en ik weet dat ik er niet veel gemist zal hebben. De man maakt al jaren geen verrassend of spraakmakend werk meer, maar voor de liefhebber valt er altijd wat bij hem te halen. Hij kan een verhaal vertellen, hij weet het in beeld te brengen en hij is van de dialogen: belangrijke onderdelen voor een film, denk ik. En voor mij in ieder geval belangrijk genoeg om de tocht naar de zaal maar weer te maken (vrijdagmiddag, corona-periode: slechts 5 man in de zaal). Voor de filmfanaat zit er dimaal zelf iets extra's in het vat: de droomsequenties van de hoofdpersoon worden allemaal vertaald in zwartwit-scenes met duimendikke verwijzingen naar bekende films. Allen eert Truffaut, Bergman, Bunuel , Saura en nog veel meer. Beetje quizzen tussen de dialogen, mij heb je dan al gewonnen. 



Dat maakt "Rifkin's festival" niet minder een niemendalletje, overigens. Het verhaal is flinterdun en kabbelt dapper de mooie stad San Sebastian door. Daar wordt het jaarlijkse filmfestival gehouden en het echtpaar Mort en Sue Rifkin moet daar aanwezig zijn. Sue omdat ze persmanager is van een succesvolle, doch tamelijk arrogante regisseur. Mort omdat hij met zijn vrouw mee gaat, maar ook omdat hij jarenlang filmdocent is geweest en daardoor altijd opleeft van film en filmfestivals. 

We zijn getuigen van de verwording van het huwelijk van Sue en Mort. Hij verdenkt zijn vrouw ervan meer te zijn dan louter een perschef voor de blaaskaak-regisseur, over wie zij maar niet kan stoppen te praten. Hij verdoet zijn tijd met wandelingen door de stad en belandt - na wat duizeligheden - bij een charmante dokter, die al heel snel zijn gedachten niet meer kan verlaten. 

Terwijl Mort plichtmatig mee gaat naar alle diners en vernissages van zijn vrouw, fantaseert hij over een inhoudelijker en romantischer relatie : misschien gaat hij dat wel bij de dokter vinden..

Met : Wallace Shawn, Gina Gershon, Louis Garrel, Elena Anaya

A Beautiful Day in the neighborhood - Marielle Meller

 A beautiful day in the neighborhood op IMDb (7,3(

De parabel van de nukkige man. Die langzaam, heel langzaam wat milder werd. 

Menig kijker zal aanvankelijk wat aarzeling kennen bij het bekijken van deze film, want de vorm is nogal raar gekozen. Je vraagt je in eerste instantie af waar je naar kijkt: is het een kinderprogramma? Is het een jaren-50 pastiche? Is het The Truman Show? Het advies is om geduld te hebben : puzzelstukjes zullen her en der toch in elkaar blijken te passen. 

Lloyd Vogel is journalist bij Esquire. Een scherpe, hij knaagt aan reputaties en is soms onverbiddelijk hard. Logisch dat niet iedereen staat te springen om onderwerp te zijn. Wanneer Lloyd te horen krijgt dat ie het vliegtuig in moet om, ver van zijn gezin, een beroemde tv-showhost te gaan interviewen, kijkt hij dan ook bedenkelijk. Hij, de diepgravende journalist, een interview met die man van die gezapige show? Die man die iedereen leuk vindt (en vice versa)? 



Fred Rodgers, de tv-personality, is geliefd en in alles het omgekeerde van Lloyd. Geen cynisme, louter begrip en optimisme. Everybody likes Mister Rodgers. And Mister Rodgers likes everybody. 
Ook op Lloyd heeft Rodgers een helende werking , we leren een hoop: over de problemen die Lloyd heeft met het jonge vaderschap, zeker in combinatie met het uitbouwen van zijn carrière. Over de problemen die Lloyd met zijn flamboyante vader heeft, de man die zijn moeder in de steek liet. 
Lloyd vertrouwt het niks en probeert Rodgers niet in zijn hoofd en hart binnen te laten dringen, hij wil gewoon door op de manier waarop hij het altijd deed. Maar dat lukt niet: langzaam maar zeker raakt hij geïntrigeerd door die altijd kalme, altijd vriendelijke man  die op en of andere manier overal scheepsladingen begrip vandaan weet te halen en die nu zelfs aanstekelijk begint te werken op Lloyd's omgeving. Het is pijnlijk, maar Lloyd moet toegeven dat hij toch ook iets begint te voelen. 

Met: Matthew Rhys, Tom Hanks, Chris Cooper, Susan Kelechi Watson

Idiot Prayer - Nick Cave

Idiot Prayer op IMDb (8,7) 

Een fluwelen duivel , zo was mijn kwalificatie van zanger Nick Cave gisteravond na het zien van deze bijzondere filmervaring (8,7 op IMDb, dat heb ik zelf nog niet eerder gezien). Ik volg de man al sinds begin jaren 80, toen hij met zijn band The Birthday Party een spoor van destructie achterliet in de ziel van de luisteraar. Met zijn begeleidingsband The Bad Seeds heeft hij inmiddels een carrière van 35 jaar overbrugd waarbij de muziek van donkere zware rock evolueerde naar een groter repertoire aan ballades en luistersongs, niet minder donker overigens. 

Cave is gepreoccupeerd met de twee-eenheden "god en duivel" en "leven en dood". In al zijn teksten zitten verwijzingen naar deze onderwerpen, hoezeer hij ook meester blijkt te zijn om liefdesliedjes te schrijven die weliswaar optimistisch van toon zijn maar die toch een wanhoop en een afhankelijkheid tekenen die ongemak verraadt. Cave heeft zelf de duisternis iets te vaak beleefd: drugs- en alcoholverslaving overleefd, ruzies alom ook. Maar de grootste donderwolk van de laatste jaren is toch wel het verongelukken van zijn zoon, die enkele jaren geleden van een klif donderde rondom Cave's huis (al dan niet onder invloed, overigens). Cave gebruikt zijn muziek als catharsis, hij verwerkt de tragedie in zijn songs. Mijn interpretatie was dan ook dat de openingstekst, "Spinning song" , door hem als gedicht werd opgedragen aan zijn zoon. 

Midden in de Corona-periode nam Cave in zijn eentje plaats achter de piano in het majestueuze Alexandra Palace. Normaal een joekel van een concertzaal, dampend en rumoerig door de aanwezigheid van het publiek. Maar nu een kille en stille, doch ook zeer statige zaal waar Cave zijn solitair optreden doet. Opvallend voor mij was dat het ingetogener nieuwe werk naadloos past bij de intense vertolking van oudere classics als "The Mercy Seat" en zeker "Papa, won;t leave you, Henry". Uit alles blijkt dat Cave een performer is, een verhalenverteller. Een zeer intense, dat wel, maar je moet tamelijk van steen zijn als je niet geraakt wordt door de direct aansprekende vertolkingen van Cave, die elke keer maar weer een begenadigd tekstschrijver blijkt. Voor mij een indrukwekkende ervaring, dit filmconcert.

Met: Nick Cave

Linda Ronstadt: The sound of my voice - Ron Epstein/ Jeffrey Friedman

Linda Ronstadt:The sound of my voice op iMDb (8,0) 

Heerlijke documentaire over de draagster van een van de mooiste stemmen uit de Amerikaanse popgeschiedenis. Nazaat van Duitse emigranten , maar geboren op een steenworp afstand van de Mexicaanse grens: de eclectische roots van Ronstadt waren stevig verankerd. 

De documentaire toont hoe ze als bleu plattelandsmeisje van het eerste familieorkestje de groei doormaakt naar een powerhouse dat de popscene van de Amerikaanse westcoast volledig voor haar weet te winnen. Een krachtige, glasheldere stem is de sleutel die de deuren van alle studio's en productiemaatschappijen voor haar opent: iedereen wil met haar werken. Ze schrijft haar muziek niet zelf, maar haar vertolkingen van andermans werk zijn zo volstrekt uniek en eigen dat er een heus Ronstadt-repertoire ontstaat. Ze werkt met alle grootheden van haar tijd: ze tourt met Jackson Browne en haar begeleidingsband wordt gevormd door de muzikanten die later de larger-than-life band The Eagles gaan vormen. 

Ronstadt beperkt zich niet tot Americana, ze probeert zich alle stijlen eigen te maken: ze rockt net zo makkelijk als dat ze in een pofjurk met een mariachi-band het podium opgaat. Zelfs opera beheerst ze, de Southern Belle maakt indruk in "The pirates of Penzance" met oa Kevin Kline. Haar uiteindelijke bestemming vindt ze als ze een trio begint met twee andere hemelse stemmen: met Emmylou Harris en Dolly Parton maakt ze een aantal platen. 

Triest is de afloop van de documentaire: we leren dat de ziekte Parkinson slopend werk heeft verricht op het gestel, de stem en de geest van Linda Ronstadt. Nauwelijks kan ze nog een liedje volbrengen, het kost haar zichtbare kracht. En dat is hard , voor iemand voor wie zingen altijd het meest naturelle is geweest wat een mens kan doen. 

Met: Linda Ronstadt , Bonnie Raitt, Dolly Parton