Touched with fire (aka Mania Days) - Paul Dalio

Touched with fire op IMDb (6,2)
 Touched with fire op Moviemeter (3,12)

Goedbedoelende doch ook tamelijk vermoeiende film over manische depressie. Twee jonge mensen , lijdend aan die ziekte, ontmoeten elkaar in de behandelkliniek. Beiden zeer onrustig trekken ze elke nacht hun bed uit om elkaar in de recreatieruimte te ontmoeten. Marco houdt breedvoerige referaten over hoe de wereld er volgens hem uit ziet en hoe hij dat gaat veranderen, Carla luistert aandachtig en droomt met hem mee over de verandering. 

Als de behandelingen na veel sessies en vooral stevige medicatie voor beiden aanslaan, worden ze ontslagen uit de kliniek. Al snel blijken ze elkaars inspirerende aanwezigheid te missen , logisch dat ze elkaar proberen op te zoeken. Grote bezwaren van hun respectievelijke ouders worden opzij geschoven, ze gaan proberen samen een leven op te bouwen. Dat lukt Carla beter dan Marco omdat die al snel weigert zijn medicatie te blijven gebruiken omdat hij denkt dat hij het niet nodig heeft. Waarmee hij dus keer op keer in nieuwe manies vervalt en daarmee de stappen richting een "normaal leven" weigert te zetten. 

Met : Katie Holmes, Luke Kirby , Griffin Dunne , Christine Lahti

 FIN - song : Paul Dalio - Mania Days

Meat Loaf : In and Out of Hell - Matt O'Casey

Meat Loaf in and out of hell op IMDb (7,7)
 Meat Loaf In and Out of Hell op Moviemeter (3,11)

Mijn vader vond hem duivels, vooral vanwege zijn krachtige uithaal in het titelnummer van zijn doorbraaklp "Bat out of hell" . Hoewel ik zelf op het randje zat van afscheid nemen van gezwollen jaren 70 muziek om over te stappen naar punk en new wave had ik deze lp wel gekocht. Want het was de "Tommy" of de "Quadrophenia" van mijn generatie. Het was rock, het was opera, het was musical. Ben de plaat altijd blijven draaien, met steeds grotere tussenpozen weliswaar, maar nog steeds val ik voor die majestueuze titelsong. En inderdaad, de grote hit is me altijd blijven achtervolgen in die ruim 30 jaar dat ik her en der als dj achter de speler sta. Altijd een dansvloersucces, hoe irritant bij vlagen ook. 

Deze docu geeft - zo kort na zijn overlijden - meer duiding over de vorming van het fenomeen Meat Loaf, die als Marvin Lee Aday in zuidelijke staat Texas geboren werd. Marvin Lee, ML dus, u voelt het al aankomen. Hij was een te dik jongetje die vanwege een agressieve en alcoholistische vader werd gevormd als moederskindje. Hij compenseerde zijn fysieke problemen door een stoere presentatie in zang en theater, waardoor hij zich al snel thuis voelde op het podium. 

Nadat vader hem weer eens slaag had gegeven en voor ML de maat vol was, stapte hij op het vliegtuig naar Los Angeles, alwaar hij werk zocht in de musicalbranche. Een rolletje in "Hair" leidde naar een grotere rol in "The Rocky Horror Show" waarin hij zijn (bij)naam vestigde. Een ontmoeting met componist Jim Steinman deed de rest. De eerste contouren van het manifeste "Bat out of hell" werden geboren, meneer Aday beklom het podium om er vervolgens nooit meer af te gaan. 

Bij vlagen ontroerend, soms onthullend. Prima documentaire. 

The Song of Names - Francois Girard

 The Song Of Names op IMDb (6,5)

The Song of Names op Moviemeter (3,27)

Stijlvolle film over de zoektocht van een man naar zijn adoptiebroer, overschaduwd door het immer gruwelijke verhaal van de holocaust. Zonder al te veel op gruwelijke details in te gaan, maakt de film duidelijk welke verschrikkingen er binnen joodse families hebben plaatsgevonden. 

1939, London. De jonge Dovidl doet auditie bij een gerenommeerd orkest. De orkestleider is niet direct overtuigd, maar wil hem een kans geven. Daartoe moet hij wel veel lessen nemen en daarvoor zal hij in London moeten blijven. Zijn vader reist terug naar het op dat moment al zwaar geplaagde Warschau terwijl Dovild intern gaat bij de zaakwaarnemer van het orkest. Die heeft een zoon Martin in dezelfde leeftijd als de kundige violist. Martin is aanvankelijk niet zo gecharmeerd van de hooghartige creatieveling die ook nog eens op zijn kamer moet komen slapen. Maar langzamerhand groeit er een vriendschap die een leven lang zou kunnen meegaan. Terwijl op het Europese vasteland de gruwelen van de wereldoorlog voortwoekeren, raakt Dovidl het contact met zijn familie kwijt, het laatste wat hij hoort is dat ze vanuit het Warschau-ghetto naar concentratiekamp Treblinka zijn verplaatst. 

1951. De jongens zijn jonge mannen geworden, Dovidl is uitgegroeid tot een ongeëvenaard violist en staat  aan de vooravond van de presentatie van zijn eerste plaat. Terwijl de zaal volgepakt zit en zijn pleegvader en -broer nerveus wachten op wat komen gaat, blijkt Dovidl verdwenen. Geschokt probeert Martin zijn pad in het leven te vinden, wat nog moeilijker wordt als zijn vader als een gebroken man sterft met de naam van Dovidl op zijn lippen. Martin begint een zoektocht die decennia zal duren, maar nooit , nooit geeft hij op. Hij zoekt naar informatie over de speciale Galliano-viool en vindt langzaam aanwijzingen van mensen die in aanraking moeten zijn geweest met zijn broer/vriend. 

Met : Tim Roth, Clive Owen ,  Stanley Townsend , Amy Sloan , Catherine McCormack

 FIN - song : Howard Shore & Ray Chen - The Song Of Names (for violin)

En hilt almindelig familie (aka A perfectly normal family) - Malou Reymann

A Perfectly Normal family op IMDb (6,8)
 A Perfectly Normal Family op Moviemeter (3,28)

Ze krijgt de schrik van haar leven, de jonge Emma, als haar ouders vertellen dat ze uit elkaar gaan. En het is niet de scheiding zelf, nee, het is de reden waarom waar Emma zo van ontdaan is. Haar vader vertelt zijn dochters dat hij als vrouw verder wil in het leven. Háár vader? Die zo trots langs de lijn staat als zij met haar voetbalteam successen boekt? Háár vader? Die zijn oogappeltjes continu op film vastlegt ? 

Terwijl haar oudere zus Caro de fysieke én contactuele veranderingen van haar vader al snel instemmend ondersteunt, blijft Emma de nodige scepsis houden. Papa is niet eerlijk, papa gedraagt zich niet alleen vreemd, papa is ook oneerlijk over dingen die hij vroeger wél leuk vond en nu opeens niet meer. Ze schaamt zich.
Vader Thomas wordt langzamerhand Elena, maar Emma weigert hem elders aan te kondigen als "moeder". Immers, haar moeder is er ook nog. En die doet wel normaal. Er gaat behoorlijk wat water naar de zee voordat Emma haar pappamoeder toestaat zich weer eens op het voetbalcomplex te vertonen. Hoezeer Elena ook haar best doet, ze moet echt enorm bewijzen dat ze er voor de kinderen wil zijn, dat er aan die geborgenheid niets verandert. Het is een dunne vrede die gesloten wordt, een breekbare vrede. 

Met: Kaya Toft Loholt, Mikkel Boe Folsgaard, Rigmor Ranthe, Neel Ronholt, Hadewych Minis

 FIN - song : Abba - Hey Hey Helen

Suspiria - Luca Guadagnino

Suspiria op IMDb (6,7)

Suspiria op Moviemeter (3,14)
 Wegens te spaarzaam gebruik gaan wij de Amazonprime - app weldra weer opzeggen. Omdat hij nu nog werkte, ging ik gistermiddag de titellijst langs om te kijken of er nog titels waren die ik móést kijken. Deze Suspiria is vaak genoemd  in lijstjes, ik weet dat Thom Yorke achter de soundtrack zit, maar toch hikte ik er altijd tegen aan. Zal met mijn gebrek aan anklang te maken hebben zodra het om horror gaat, bij mij werkt dat op een of andere manier niet. Gisteren toch maar op "klik" gedrukt voor deze, omdat het er anders sowieso nooit meer van komt. 

Het gaat lang goed, zeker het begin herbergt voor mij veel goeds: een fraai politiek beladen onderwerp (Oost- en west Berlijn, RAF-terrorisme), een gestileerde vormgeving die past bij het tijdsgewricht waar we naar kijken ; het lijkt allemaal wel met elkaar te kloppen. 
Susie Bannion is een jong Amerikaans meisje dat auditie wil doen bij de gerenommeerde dansschool Markos Tanz Company, waar de stijlvolle madame Blanc de tirannieke scepter zwaait. Susie is haar Amish-achtergrond ontvlucht en is - zoekende naar vrijheid en zelfexpressie - gestuit op de voorstellingen van Madame Blanc. 

Susie is goed, zo oordeelt ook Blanc. Ze wordt aangenomen en trekt in bij haar ensemble-genoten. Al snel werpt ze zich op als degene die de leading role zou kunnen dansen in het experimentele stuk "Volk" , waarmee Blanc furore maakte. In nauw contact met haar collega's traint ze voor de aangekondigde voorstellingen, maar in de tussentijd maken ze zich allen toch veel zorgen om de plotselinge verdwijning van danseres Patricia. Eerst wordt haar verdwijning nog geweten aan de politieke ontwikkelingen in de stad, maar als vervolgens ook danseres Olga verdwijnt, beseffen de ballerina's dat er iets mysterieus gaande is binnen dit gezelschap. Vanaf hier ontspoort (wat mij betreft) de film en belanden we in heksenverhaaltjes en bloederige offeringen. Susie draagt haar steentje bij. 

Met : Dakota Johnsonn, Tilda Swinton, Chloe Grace Moretz , Angela Winkler 

 FIN - song : Thom Yorke - Suspirium Finale

Infinity Polar Bear - Maya Forbes

Infinity Polar Bear op IMDb (7,0)

Infinity Polar Bear op Moviemeter (3,20)

Tamelijk rechtlijnige, doch best wel sympathieke film. Probleem is dat het verhaaltje eigenlijk in twee of drie zinnnen verteld is, maar dat het over de gehele film is uitgesmeerd. Dat is jammer.

Cam is manisch-depressief. Heeft er in sommige tijden wat minder last van, maar te vaak zorgt hij voor situaties die onveilig zijn voor zijn twee dochters. Hij wordt een tijdje opgenomen en krijgt het met fors medicijngebruik onder controle, maar het doet de kinderen pijn aan de ogen hun vader zo te zien. 

Omdat er toch brood op de plank moet komen en er huur betaald moet worden, neemt zijn vrouw Maggie de stomste baantjes aan, allen met onbevredigend resultaat. Hun enige uitweg naar een beter leven is het aangaan van een studie , die Maggie echter wel ver weg in New York moet gaan doen. Dat kan alleen als Cam voor de kinderen blijft zorgen en dat is best een grote gok. Gaat hij dat anderhalf jaar redden, gaat hij niet verzaken? Er volgt een achtbaan aan situaties, die Cam chaotisch maar liefdevol aangaat. 

Met : Mark Ruffalo, Zoe Saldana, Imogene Wolodrarsky , Ashley Aufderheide

 FIN - song : George Harrison- Run of the mill

Nightmare Alley - Guillermo del Toro

Nightmare Alley op IMDb (7,4)
 Nightmare Alley op Moviemeter (3,56)

Visueel helemaal dik voor elkaar, deze film. Maar dat weet je natuurlijk vooraf, als je naar een film van Guillermo del Toro gaat. Zijn eerdere werk was voor mij aardig buiten mijn league, maar toch kon ik bijvoorbeeld "The Shape of Water" wel hebben. Dat komt doordat meneer Del Toro een verhalenverteller is, dat krijg je als kijker echt wel mee. De combinatie van prachtig beeld en een naar een climax toewerkend verhaal legitimeerde de 2,5 uur die deze film duurt volkomen (het valt niet heel erg op dat het eigenlijk een lange zit is). 

Een rariteitenkabinet, daar kijken we naar, eind jaren 30 van de vorige eeuw. Een uitgebreid circusgezelschap paradeert voorbij: de sterke man, de slangenmens, de waarzegger, de monstermens en nog andere menselijke extremiteiten. Stanley Carlisle raakt - na het overlijden van zijn vader- plotseling verzeild in deze vreemde mengelmoes. Hij pakt een baantje aan als sjouwer en werkt zich al snel op tot medewerker van het waarzeggers-echtpaar. Stanley let goed op en leert al gauw de finesses van het bedrog. 

Naast de vooruitzichten op een goede financiële toekomst voorziet hij ook op amoureus vlak de nodige voorspoed: hij papt aan met het stuntmeisje Molly, de "elektrische vrouw" van het circus. Nadat hij de man van het waarzeggersechtpaar, een zwaar alcoholicus, het laatste zetje heeft gegeven , acht hij het tijd om met Molly te vertrekken. De twee beginnen een "mentalist" act, Stanley claimt bovennatuurlijke gaven te hebben en veinst contact met overleden familieleden van zijn publiek. Hij is een oplichter, maar wel een hele goede. Als er bij een voorstelling een stijlvolle vrouw opstaat, gaat Stanley ook hier volledig in zijn rol op. Het lijkt overtuigend, maar deze dr Lillith Ritter - een psychiater - wacht hem na afloop op. Ze heeft een opdracht die niet alleen zijn gedrag, maar ook zijn leven voorgoed zal veranderen. 

Met : Bradley Cooper. Rooney Mara, Cate Blanchett, Willem Dafoe, Toni Colette, Ron Perlman, Richard Jenkins

 FIN - song : Hoagy Carmichael - Stardust