Juste une illusion - Eric Toledano & Olivier Nakache

Juste une illusion op IMDb (7,3)
 Juste une illusion op Moviemeter (3,88)

Juste une illusion op Wikipedia

Je ontkomt er niet aan maar toch is het niet geheel eerlijk om elke nieuwe film van Eric Toledano & Olivier Nakache te vergelijken met het monumentale "Intouchables". De brille van die hoogstaande komedie hebben ze niet meer overtroffen (en dat zal ook lastig zijn om te realiseren, schat ik). Daarom: één op één blik naar elke nieuwe productie van ze. Deze "Juste une illusion" komt langzaam op gang maar als de vaart er eenmaal in zit, word je toch menig grinnik of glimlach onttrokken. Mooi stukje fine fleur van de Franse acteerwereld ook: Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin. Bij elkaar opnieuw een geslaagde voorpremière, tot nog toe is die Bioscoop 10 daagse zo gek nog niet. 

Gék wordt ie ervan, onze kleine held Vincent Dayan. De godganse dag wordt hij omringd door ruzie en strijd: zijn ouders kiften zichzelf hun ongelukkige dag door, zijn oudere broer knokt hem met regelmaat hun gezamenlijke slaapkamer uit. Niet zo gek dus dat Vincent zo gauw hij kan de deur uittrekt en met zijn vriendjes gaat gamen of videobanden bekijken. De jochies zitten in de leeftijd dat alles aan het vrouwelijk lichaam interessant is dus proberen ze op gewiekste wijze tussen hun huurfilms ook een seksfilm te verstoppen. En zelfs als dat lukt, bij wie kun je de film dan bekijken en vervolgens verstoppen? Problemen, problemen. En dan komt ook nog eens dat verdomde opstel erbij. 

De jongens worden gekoppeld aan een andere leerling om samen een opstel te schrijven. Vincent heeft ogenschijnlijk mazzel: hij mag met de knappe Anne-Karine gaan samenwerken, Zij is een stuk voorlijker dan het veel te jonge jochie en laat hem al het werk doen. Vincent stelt echter alles in het werk om bij haar gunstig in beeld te komen. Daarbij negeert hij de problematiek van de wederzijdse ouders, daarbij gebruikt hij ten dele zijn vriendjes maar zeer zeker ook zijn oudere broer. Die uiteindelijk helemaal niet de egoïstische tiener blijkt te zijn die wij denken. 
Alles aan de film is eighties trouwens: kleding, VHS, hoge werkloosheid, actualiteit en vooral: de muziek. 

Met: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Francois de Roubaix - Dernier domicile inconnu

Les Enfants Vont Bien (aka Out Of Love) - Nathan Ambrosioni

Les Enfants Vont Bien op IMDb (6,9)
 Les Enfants Vont Bien op Moviemeter (3,25)

Les Enfants Vont Bien op Wikipedia

Waar vroeger "Franse Films" vaak gekenmerkt werden door een ongekende hoeveelheid drukke dialoog zie ik de laatste jaren steeds vaker een ingetogen doch net zo indringend sociaal verhaal. Ook deze weer, die zelfs grenst aan hartverscheurendheid. Mij kunnen je dit genre altijd voorzetten: pittig sociaal drama over 'gewone mensen' met 'gewone verhalen' en 'gewone problemen'. Er komt immers een overtuigende scripting en goed acteerwerk bij kijken. Dit keer vond ik zelfs de kindertjes geloofwaardig hun rol vertolken, iets waar ik bij het recente, thematisch vergelijkbare "Omaha" toch wel tegenaan liep. Sterke film derhalve, deze. 

Drukdrukdruk, Jeanne zoemt van telefoongesprek naar telefoongesprek: het leven van een schadeverzekeraar vereist stuurmanskunst en timemanagement. Het komt dan ook slecht uit dat plots haar zus voor de deur staat, twee kinderen voor zich uitschuivend. De zussen hebben elkaar behoorlijk lange tijd niet gezien en proberen dat zonder verwijten aan elkaar uit te leggen. Als de kindertjes op bed liggen, proberen ze een en ander uit te praten maar zus Suzanne is duidelijk oververmoeid, ze gaat er op tijd in. De volgende ochtend zit Jeanne met koffie aan de ontbijttafel als plots de 9-jarige Gaspard naast haar staat: "weet jij waar mijn moeder is?". Noorderzon, kent u die uitdrukking?

In één klap is het leven van het drietal omgeslagen: Gaspard en zijn jongere zusje Margaux missen plots hun moeder, Jeanne zit ineens opgescheept met twee kinderen waar ze wel degelijk een verantwoordelijkheid voor voelt maar die ze echt niet kan combineren met haar drukke baan. Ze schakelt haar ex-vriendin Nicole in, die met liefde haar arm even om de kinderen heen slaat. Wat is er gebeurd? En minstens zo belangrijk: wat moet er nu allemaal gebeuren? Terwijl Jeanne hoopt op een telefoontje van haar zus, verstrijken de dagen van de schoolvakantie en moeten er keuzes gemaakt worden voor bestendiging. Jeanne, die nooit voor kinderen gekozen heeft, ziet haar schouders én haar gemoed zwaar belast. Maar ach, die bloedjes..

Met: Camille Cottin, Monia Chokri, Manoä Varvat, Nina Birman

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Alexandre de la Baume - Les enfants vont bien