Une Année Difficile (aka A Difficult Year)- Olivier Nakache & Éric Toledano

Une Année Difficile op IMDb (6,4)
 Une Année Difficile op Moviemeter (2,72)

Ze hebben er een handje van, die Toledano en Nakache. Een sociaalvoelend item als hoofdthema, maar dat dan wel in een komedie verpakken zodat de kijker zich vermaakt voelt. Dat lukte overtuigend bij "Intouchables", de fenomenale hit uit 2011 en iets minder met "Hors Normes" van 2019. Ook deze titel zal niet die status halen, maar is dan toch nog steeds wel fijn vermakelijk. 

Met "Une Année Difficile" verwijzen de makers naar de jaarlijkse kersttoespraken van werkelijk alle Franse premiers op rij: landgenoten, het wordt/was een moeilijk jaar! In de praktijk: we duiken direct in de sores van Albert. Grote schulden, dakloos, sjacherend van klein handeltje naar klein handeltje. Zo hoopt hij geld te verdienen aan een Black Friday-aanbieding, maar stuit daarbij op een groep demonstranten die de overconsumptie van de moderne mens aan de kaak wil stellen. Het lukt Albert door de barricade heen te breken en hij bemachtigt de laatste mega-flatscreentelevisie. Die wil hij slijten bij de inboedelverkoop van Bruno, een al net zo geslagen man die na een scheiding alles kwijt raakte.  Albert redt Bruno net op tijd van een overdosis pillen en de twee beginnen een vriendschap, lekker samen in de schuldhulpverlening 

Daarbij maken ze handig gebruik van de activistengroep: ze crashen hun bijeenkomsten om steeds maar gratis soep, broodjes en bier te bemachtigen. Dat gaat echter niet zomaar: langzaam wordt er een wederdienst van de twee gevraagd. Gaandeweg raken de twee steeds dieper betrokken bij de demonstraties, niet uit overtuiging maar uit opportunisme. Nou ja, de schoonheid van activiste Cactus is voor Albert toch ook wel een motivatie. Verwikkelingen.

Met: Pio Marmaï, Jonathan Cohen, Noémie Merlant, Matthieu Amalric

FIN - song : Jacquel Brel - La valse a mille temps

FIN - song : Yuri Buenaventura- Ne me quitte pas

Juste une illusion - Eric Toledano & Olivier Nakache

Juste une illusion op IMDb (7,3)
 Juste une illusion op Moviemeter (3,88)

Juste une illusion op Wikipedia

Je ontkomt er niet aan maar toch is het niet geheel eerlijk om elke nieuwe film van Eric Toledano & Olivier Nakache te vergelijken met het monumentale "Intouchables". De brille van die hoogstaande komedie hebben ze niet meer overtroffen (en dat zal ook lastig zijn om te realiseren, schat ik). Daarom: één op één blik naar elke nieuwe productie van ze. Deze "Juste une illusion" komt langzaam op gang maar als de vaart er eenmaal in zit, word je toch menig grinnik of glimlach onttrokken. Mooi stukje fine fleur van de Franse acteerwereld ook: Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin. Bij elkaar opnieuw een geslaagde voorpremière, tot nog toe is die Bioscoop 10 daagse zo gek nog niet. 

Gék wordt ie ervan, onze kleine held Vincent Dayan. De godganse dag wordt hij omringd door ruzie en strijd: zijn ouders kiften zichzelf hun ongelukkige dag door, zijn oudere broer knokt hem met regelmaat hun gezamenlijke slaapkamer uit. Niet zo gek dus dat Vincent zo gauw hij kan de deur uittrekt en met zijn vriendjes gaat gamen of videobanden bekijken. De jochies zitten in de leeftijd dat alles aan het vrouwelijk lichaam interessant is dus proberen ze op gewiekste wijze tussen hun huurfilms ook een seksfilm te verstoppen. En zelfs als dat lukt, bij wie kun je de film dan bekijken en vervolgens verstoppen? Problemen, problemen. En dan komt ook nog eens dat verdomde opstel erbij. 

De jongens worden gekoppeld aan een andere leerling om samen een opstel te schrijven. Vincent heeft ogenschijnlijk mazzel: hij mag met de knappe Anne-Karine gaan samenwerken, Zij is een stuk voorlijker dan het veel te jonge jochie en laat hem al het werk doen. Vincent stelt echter alles in het werk om bij haar gunstig in beeld te komen. Daarbij negeert hij de problematiek van de wederzijdse ouders, daarbij gebruikt hij ten dele zijn vriendjes maar zeer zeker ook zijn oudere broer. Die uiteindelijk helemaal niet de egoïstische tiener blijkt te zijn die wij denken. 
Alles aan de film is eighties trouwens: kleding, VHS, hoge werkloosheid, actualiteit en vooral: de muziek. 

Met: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Francois de Roubaix - Dernier domicile inconnu

Hors Normes (aka the Specials) - Eric Toledano/Olivier Nakache

Hors Normes op IMDb (7,4)
 Hors normes op Moviemeter (3,90)

Na de steeds maar terugkerende berichten over verwarde mensen en problemen in de jeugdzorg keek ik deze film (van de makers van bioscoophit "Intouchables" )nog maar een keer. Opnieuw een sterke inkijk in een wereld van mensen die in de knel zitten. Het knelt aan de kant van de mensen die in deze sector werken, maar het knelt nog meer in de wereld van de cliënten die aan de zorg van deze - vaak zeer goed bedoelende- mensen zijn overgeleverd. Om er een kleine persoonlijke mening aan toe te voegen: zorg ís geen markt, zorg is een menselijke taak. Maar goed, daar komen jullie hier niet voor.

In 2019 beschreef ik de film met steracteurs Vincent Kassel en Reda Kateb aldus : BEGT recensie "Hors Normes", december 2019

FIN - song : Olivier Matsuda - Tell me

Hors Normes (aka The Specials) - Eric Toledano/Olivier Nakache

Hors Normes op IMDb (7,5)
Uitermate integere film over problematiek in de jeugdzorg. Op waarheid gebaseerd, dat ook nog eens. Het verbaast niemand, we weten van dergelijke problemen, maar maak het een verhaal van vlees en bloed en het komt veel directer binnen. Veel harder ook.

Bruno runt met bijzonder weinig middelen een opvang van autistische jongeren in Noord-Parijs. Jongeren met meervoudige problematiek, jongeren die in de reguliere opvang zijn uitbehandeld (jargon voor: zij kunnen er niets mee). Bruno werkt samen met Malik , die een soortgelijke stichting runt . Hun medewerkers zijn of nog in opleiding of zijn "laatste kans"-jongeren en school-dropouts die bij Bruno en Malik alsnog een kans krijgen op verantwoordelijkheid, ritme en een klein beetje inkomen.
Dat inkomen vormt nu juist voor Bruno en Malik het probleem, want fondsen hebben ze amper. Ze zijn immers geen "officiële' instelling, ze hebben geen gediplomeerd personeel en hun behandelmethodes zijn niet gecertificeerd. De inspectie zit ze dan ook continu op de huid.
Met engelengeduld voor zowel medewerkers als personeel proberen Bruno en Malik de probleemjongeren een beetje warmte te geven, een beetje veiligheid , alsmede een dak boven hun hoofd en een hap eten. Het is hartverwarmend en hartverscheurend om getuige te zijn van de ervaringen van Valentin, die zichzelf continu probeert te verwonden. Van Joseph, die naar een bepaalde vorm van zelfstandigheid moet worden begeleid maar die daarbij dagelijks metrolijnen met de handrem stilzet en die collega's (en zijn moeder) belaagt. De meeste mensen gaan met een grote boog om deze problemen heen, vinden dat de overheid hier maar iets aan moet doen. Maar mensen als Bruno en Malik, die doen dat niet: die gaan er middenin, die zijn met hun stichtingen de laatste haven waar probleemjongeren nog kunnen aanleggen.

De hoofdrolspelers heb ik beiden in meerdere rollen gezien, vaak tamelijk agressieve rollen. Ook om die reden is deze film een verademing: ze zetten beide een warm en echt mens neer.

Met : Vincent Cassel, Reda Kateb

C'est la vie (aka Le sens de la fête) - Olivier Nakache & Erik Toledano

C'est la vie (le sens de la fête) op IMDb (7,1)
Verrassend leuke film uit de koker van de makers van de grootste filmhit van de afgelopen jaren. Het niveau van "Intouchables" haalt deze lang niet- er zit lang niet zoveel maatschappelijks in verborgen als in die film- maar toch is ie net effe meer dan een niemendalletje. Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf, maar komisch is het wél. Er zitten voldoende grinnik- en lachmomenten in deze comedy of errors om tevreden de zaal uit te stappen.

Max heeft een bedrijf dat catering en entertainment verzorgt op bruiloften en partijen. We volgen hem een dag in de voorbereiding en uitvoering van een luxueuze trouwdag op een kasteeltje. De bruidegom is een onuitstaanbare kwast, die het allemaal heel elitair wil aanpakken. Max zegt dat ook te doen maar heeft er stiekem het geld niet voor om daarin allemaal te investeren. Wat losvast personeel, oproepkrachten en een vervangende band: het is het allemaal net niet. Maar Max is niet van plan daar de bruidegom op de hoogte te stellen.
Tussen de bedrijven door zijn we getuige van de amoureuze problemen van Max: zijn vrouw wil van hem af en zijn maîtresse wil niet met hem verder omdat ie puntje-bij-paaltje altijd weer voor zijn vrouw kiest. U begrijpt dat we hiermee richting een comedy of errors gaan, met alle fijne vergissingen en verwikkelingen van dien. De mislukte speech, bedorven eten, de nietsnut-fotograaf,  ruziënd personeel en oudere bruiloftsgasten die alleen maar antieke chansons willen horen van de daarvoor iets te ambitieuze band. Het zit er allemaal in. Het is vermaak. En daar is niks mis mee.

Met : Jean- Pierre Bacri, Gilles Lelouche, Eye Haidara

Samba- Eric Toledano/ Olivier Nakache

Samba op IMDb
Bedrieglijk gevaarlijk is het natuurlijk. Als je een joekel van een succesfilm hebt gemaakt, een prijswinnende wereldhit met een nieuw ontdekte steracteur, dan probeer je dat natuurlijk nog eens.

Dat is de eerste indruk die je krijgt bij het zien van Samba, de opvolger van Intouchables. Opnieuw Omar Sy, opnieuw is hij een allochtone Fransman die zijn weg zoekt in de regeltjesmaatschappij van Europa.
Maar schijn bedriegt, onder dat lichte laagje zit ditmaal een veel diepere: de plus van deze film vond ik dat de regisseurs op knappe wijze een serieus mondiaal probleem aankaarten: les sans-papiers.
De immigranten die zich, zonder rechtmatige papieren, staande moeten houden in een harde en onpersoonlijke maatschappij: ze overleven, ze laten zich lenen voor elke klus, ze switchen van identiteit als dat voor de volgende vlucht nodig is, ze laten zich opjagen door politie en ze laten zich oppikken door louche baasjes die goedkope arbeidskrachten van de straat pikken.
Dát is het sterke deel van deze film. Het mindere deel is de love interest tussen de immigrant en de dame van de immigratiedienst (een niet heel geslaagde poging van karakteractrice Charlotte Gainsbourg om comedienne te zijn). Natuurlijk blijft Omar Sy om voor te smelten: grappig en vooral charmant, in die hoedanigheid is hij onovertroffen leuk.

Al met al een film waar ik met gemengde gevoelens uitkwam: ik zag goede acteurs, ik zag feelgood met een neiging naar sociaal drama, ik zag een sterk stuk maatschappelijke verbeelding. Tezamen wel een voldoende, maar het is niet hun beste film.

Intouchables- Olivier Nakache/Eric Toledano

18 miljoen Fransen gingen ons voor, en toch hadden we een beetje exclusief gevoel vandaag. De medewerkers van Cinema Oostereiland kregen als dank voor bewezen vrijwiliige diensten een voorpremière aangeboden van een an sich kleine titel, die dit jaar in Frankrijk echter onverwacht de hit van het jaar was. En terecht.

Een prachtig klein verhaal van een puissant rijke maar tamelijk ongelukkige man en een straatarme maar ogenschijnlijk tevreden kerel. De ene is door een paragliding-ongeluk vanaf de nek verlamd, de ander is een randcriminele allochtoon met een hang naar een uitkering.
Omdat Driss (de laatste) moet solliciteren voor genoemde uitkering,komt hij terecht bij een intakegesprek voor de persoonlijk verzorger van Philippe, de invalide man van hierboven.
Onconventioneel gaat Driss het gesprek in en u snapt het: het is juist dat onvoorspelbare waar Philippe behoefte aan heeft.
Wat volgt is hilarie, ontroering, schaterlach en veel persoonlijke ontwikkeling. U leert ondertussen iets van kunst, van persoonlijke verzorging en vooral van hoe je OOK in het leven kunt staan. Want koek noch ei zijn de hoofdingrediënten van dit schitterende verhaal. Ga m zien, vanaf maart draait ie in de Nederlandse zalen.

Ik heb genoten