Juste une illusion - Eric Toledano & Olivier Nakache

Juste une illusion op IMDb (7,3)
 Juste une illusion op Moviemeter (3,88)

Juste une illusion op Wikipedia

Je ontkomt er niet aan maar toch is het niet geheel eerlijk om elke nieuwe film van Eric Toledano & Olivier Nakache te vergelijken met het monumentale "Intouchables". De brille van die hoogstaande komedie hebben ze niet meer overtroffen (en dat zal ook lastig zijn om te realiseren, schat ik). Daarom: één op één blik naar elke nieuwe productie van ze. Deze "Juste une illusion" komt langzaam op gang maar als de vaart er eenmaal in zit, word je toch menig grinnik of glimlach onttrokken. Mooi stukje fine fleur van de Franse acteerwereld ook: Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin. Bij elkaar opnieuw een geslaagde voorpremière, tot nog toe is die Bioscoop 10 daagse zo gek nog niet. 

Gék wordt ie ervan, onze kleine held Vincent Dayan. De godganse dag wordt hij omringd door ruzie en strijd: zijn ouders kiften zichzelf hun ongelukkige dag door, zijn oudere broer knokt hem met regelmaat hun gezamenlijke slaapkamer uit. Niet zo gek dus dat Vincent zo gauw hij kan de deur uittrekt en met zijn vriendjes gaat gamen of videobanden bekijken. De jochies zitten in de leeftijd dat alles aan het vrouwelijk lichaam interessant is dus proberen ze op gewiekste wijze tussen hun huurfilms ook een seksfilm te verstoppen. En zelfs als dat lukt, bij wie kun je de film dan bekijken en vervolgens verstoppen? Problemen, problemen. En dan komt ook nog eens dat verdomde opstel erbij. 

De jongens worden gekoppeld aan een andere leerling om samen een opstel te schrijven. Vincent heeft ogenschijnlijk mazzel: hij mag met de knappe Anne-Karine gaan samenwerken, Zij is een stuk voorlijker dan het veel te jonge jochie en laat hem al het werk doen. Vincent stelt echter alles in het werk om bij haar gunstig in beeld te komen. Daarbij negeert hij de problematiek van de wederzijdse ouders, daarbij gebruikt hij ten dele zijn vriendjes maar zeer zeker ook zijn oudere broer. Die uiteindelijk helemaal niet de egoïstische tiener blijkt te zijn die wij denken. 
Alles aan de film is eighties trouwens: kleding, VHS, hoge werkloosheid, actualiteit en vooral: de muziek. 

Met: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Francois de Roubaix - Dernier domicile inconnu

En Fanfare (aka the Marching Band) - Emmanuel Courcol

En Fanfare op IMDb (7,4)
 En Fanfare op Moviemeter (3,65)

En Fanfare op Wikipedia 

Wat kunnen de Fransen dat toch goed: een lekker doorwrocht drama maken van kleine, middelgrote én hele grote menselijke problemen. Net als bijvoorbeeld "Bienvenue chez les Ch'tis" heeft deze film slechts een klein haakje naar verslechterende sociale omstandigheden nodig om een maatschappelijke problemen licht aan de kaak te stellen. Maar het belangrijkste nog is het wijzen op sociale cohesie, op gemeenschapszin, zowel in de grote stad als op het platteland. Hartverwarmend vaak, dit genre. Ik kwam dan ook blij uit de zaal, zeker na de imposante slotscene. Fijne film dit, de medewerkers van ons filmtheater vertelden dat ze fijne reacties krijgen van het publiek dat de zaal verlaat.

Thibaut is dirigent, wat zeg ik: mééster-dirigent die over de hele wereld gevraagd wordtom orkesten te begeleiden. Wanneer hij weer een keer terug in Parijs is, gaat het plots mis: hij zakt in elkaar met de baton nog in de hand. Ziek blijkt hij, doodziek zelfs. Hij blijkt leukemie te hebben en alleen door een beenmergtransplantatie gered te kunnen worden. Hij snelt naar zijn moeder en zus om ze om levensreddende medewerking te vragen. Uit tests blijkt zijn zus niet compatibel te zijn, simpelweg omdat ze zijn zus helemaal niet is. Pas nu- na zoveel jaren- begint zijn moeder uitleg te geven: zijn zus is niet zijn zus, zijn moeder is niet zijn moeder. Het pad naar het verleden wordt uitgestippeld, het loopt naarhet mijnengebied in  Noord-Frankrijk vanwaar Thibault destijds geadopteerd is. Uiteraard reageert Thibault geschokt, maar hij grijpt met beide handen de laatste kleine strohalm aan: hij heeft een broer.

Die broer blijkt op zijn beurt altijd gedacht te hebben dat hij enig kind was van zijn reeds lang overleden moeder. Heel anders dan zijn beroemde broer leidt hij een eenvoudig leven: hij is kok in het restaurant van een van de lokale mijnbouwbedrijven, blaast in de dorpsfanfare zijn partijtje mee en toont zijn grote sociale hart door de stakende mijnwerkers van een ander bedrijf dagelijks van eten te voorzien. 
De twee totaal verschillende broers moeten dus iets voor elkaar gaan betekenen, sterker nog, ze blijken van elkaar afhankelijk : Jimmy helpt uiteraard broer Thibault direct uit de medische brand maar valt direct terug in zijn bescheiden sociale leven. Dat gaat niet zomaar, want Thibault wil graag iets terug doen. Dat kan, zo blijkt: hun ver uit elkaar liggende muzikale werelden kunnen best érgens samen komen.

Zoals eerder gezegd: de finale van de film is majestueus en werkt vol op het gemoed. Het maakt dat je blij de zaal uitkomt. Dat deed ik toch al, ik was volledig ingepakt door de heerlijke rol van Pierre Lottin, die een ontwapend eerlijk personage neerzet.

Met: Benjamin Lavernhe, Pierre Lottin, Sarah Suco

FIN - song : Michel Petrossian - Valse pur Thibault

Gezien in : Cinema Oostereiland

Un Triomphe (aka the Big Hit) - Emmanuel Courcol

Un Triomphe op IMDb (7,0)
 Un Triomphe op Moviemeter (3,27)

Fijne film met wrange kantjes, op waarheid gebaseerd overigens. Ik kon er wel wat mee.

Op een zijspoor geraakt toneelacteur (weinig aansprekende rollen, problemen binnen het gezin) meldt zich aan als regisseur bij een gevangenis. Bij wijze van therapeutische ontspanning krijgen een aantal delinquenten (wat een lekker woord toch om af en toe te kunnen gebruiken) de kans om hun cel te verlaten en te repeteren voor een toneelstuk. 

Uiteraard gaat dat stug, Etienne Carboni, de regisseur, heeft moeite de dwarse en soms agressieve kandidaten in actie te krijgen, zover dat ze zich ook echt het stuk eigen maken. Gezien de langdurige straffen die de meesten uitzitten, besluit Carboni hen het befaamde stuk "En attendant Godot" voor te leggen: hun leven bestaat immers voor het grootste deel uit wachten, wat kan er dan beter verbeeld worden dan deze lethargische tijdsbesteding in een toneelstuk te gieten? 

Geheel conform de regels van het filmmaken en verhalen vertellen, komen de acteurs langzaam tot het inzicht dat acteren een andere vorm van het benutten van je persoonlijkheid is. Men jut elkaar op en werkt inderdaad toe naar een voorstelling. Die blijkt dermate succesvol dat Carboni het verzoek krijgt van andere penitentiaire inrichtingen om ook daar te komen spelen. Dit stuit echter op grote bezwaren van de gevangenisdirecteur én van de rechter: dit zijn langgestraften, die moet je niet zomaar op tournee sturen, met kansen op ontsnapping bovendien. Carboni zit "gevangen" tussen zijn creatieve wensen, zijn maatschappelijke inzichten en zijn groeiende waardering voor deze buiten de maatschappij geplaatsten. 

Met : Kad Merad, Pierre Lottin, Marina Hands, 

FIN - song : Nina Simone- I wish i knew how it would feel to be free

On ira- Enya Baroux

On ira op IMDb (6,7)
 On ira op Moviemeter (3,21)

On Ira op Wikipedia

Een euthanasie-komedie. Ik weet niet of het genre bestaat maar if so, dan is dit er een. Tragikomedies maken, de Fransen zijn er goed in. Ook bij deze zat ik weer op vele momenten te genieten van de spraakverwarringen die ontstaan wanneer mensen maar lastig met pijnlijke materie blijken te kunnen omgaan. De beide hoofdrolspelers zijn uitstekend gecast, ik zag ze allebei al wel in eerdere films. Anderhalf uur pijn en pret over de pijnpunten van menselijke onkunde en onbegrip. We gaan! On ira.

"Daar gaan we weer" denkt tachtiger Marie. Na het overlijden van haar man heeft ze moeite om zichzelf te redden, al helemaal nu de ooit verdwenen kanker is teruggekeerd in haar broze lichaam. Ze drukt op de noodknop van haar thuiszorgdienst (gehannes met de traplift), gelukkig komt de behulpzame Rudy snel in actie. Hij bevrijdt haar uit haar benarde positie en raakt in een goed gesprek. Rudy zit op de schopstoel op zijn werk: hij neemt het niet zo nauw met de officiële regeltjes en plaatst zichzelf daardoor in een afhankelijke positie ten opzichte van de cliënten. Ook bij Marie wint hij al snel vertrouwen, zeker wanneer zij merkt beter met Rudy te kunnen praten dan met haar eigen zoon.

Ze vertelt Rudy over haar plan: naar Zwitserland reizen waar een verzorgingsvilla is waarin zieke ouderen langzaam stappen kunnen zetten tot het plegen van euthanasie. Rudy zegt toe haar te willen rijden, hij is toch al niet meer zo zeker van behoud van zijn baan dus dit kan ie wel gokken. Er is een probleem: Marie durft niet helemaal eerlijk te zijn tegen haar zoon en kleindochter, ze vertelt dat ze naar Zwitserland moet omdat er bericht zou zijn over een geldbedrag dat haar overleden man ergens gestald zou hebben. U snapt: zoonlief (in acute geldproblemen) en kleindochter willen mee, ze willen daarbij zijn. Ze stappen in de te kleine camper en zitten een paar dagen op elkaars huid. Op pad: on ira!

Met: Hélène Vincent, Pierre Lottin, Juliette Gasquet, David Ayala

FIN - song : Barbara Pravi - Voyage voyage

Gezien in : Cinema Oostereiland

L'Étranger (aka The Stranger) - Francois Ozon

                                                     
L'Étranger op IMDb (7,1)
 L'Étranger op Moviemeter (3,52)
L'étranger op Wikipedia

De film was nauwelijks een minuut aan de gang en ik had al een epiphany van jewelste. Natúúrlijk: toen de hoofdpersoon de gevangenis binnenwandelde en de vraag beantwoordde waarom hij hier zat ("I killed an Arab", toen vielen voor mij wat puzzelstukjes in elkaar en wist ik al hoe de film zou eindigen. Althans: niet hoe het verhaal afliep, maar met welke muziek de veelzijdige regisseur Francois Ozon zou eindigen.
"And the stranger
Killing an Arab.."
Zo zong de heerlijke band The Cure al in hun allereerste singletje, eind jaren 70. Altijd bloedmakkelijk meegezongen maar pas nu begreep ik dat dit lied over het fameuze boek van Albert Camus moest gaan. Het gaf extra cachet aan deze - niet gemakkelijke, maar wel enorm sfeervolle- zwartwitfilm. 

Aan de buitenkant lijkt er weinig aan de hand met de jongeman die in de film alleen bij zijn achternaam Meursault genoemd gaat worden. Hij werkt, rookt, wandelt door Algiers alsof hij er helemaal thuis hoort. Maar dat is schijn: hij is een vreemdeling, in meerdere opzichten. Niet alleen omdat hij de Franse nationaliteit bezit en dus een "koloniale achtergrond" heeft, nee, er is meer: hij is ook in ándere opzichten een vreemdeling. Hij is een stoïcijn, hij is zwijgzaam en op het oog onverschillig voor de gebeurtenissen om hem heen. 
Hij reist af naar het verzorgingstehuis waar zojuist zijn moeder overleden is, maar de medebewoners daar lijken meer ontdaan dan Meursault. Hij ontmoet zijn oud-collega Marie, een prachtige vrouw die zeer in hem geïnteresseerd is. Oke, zoenen dan maar, seksen dan maar, maar ook dit lijkt weinig met de werkelijke emoties van Meursault van doen te hebben (wanneer ze hem ten huwelijk vraagt, is zijn antwoord "Ja hoor, prima. Mij best.". Uit alles lezen we dat Meursault zijn ware gevoelens diep verstopt heeft, hij gaat onverschillig door het leven. Daarom is zijn vriendschap met de flamboyante buurman Sintés ook zo onlogisch: Sintés is een hardhandige seksist, een uitbundige vent die in álles anders lijkt te zijn dan Meursault maar die blijkbaar wel een snaar weet te raken bij de man. Een dusdanige snaar dat Meursault bereid is voor hem in de bres te springen wanneer hij in conflict komt met enkele Algerijnse jongemannen. "And the stranger...Killing an Arab".

Met: Benjamin Voisin, Rebecca Marder, Pierre Lottin, Denis Lavant

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : The Cure - Killing an Arab

Quand vient l'automne (aka When fall is coming) - Francois Ozon

Quand vient l'automne op IMDb (6,9)
 Quand vient l'automne op Moviemeter (3,64)

Mijn tweede Ozon-film in ongeveer een week tijd. Het blijft wonderlijk om te zien hoe makkelijk de regisseur laveert tussen verschillende genres, iets wat ik eigenlijk verder vooral van een Michael Winterbottom ken. Niet alles is dan ook even goed, maar je herkent doorgaans de meesterhand wel. In deze film speelt hij met 'iedereen verdient een tweede kans', waarbij het beurtelings aan ons en aan de regie is om op het verkeerde been te staan voor wat betreft de bedoelingen van de hoofdpersonen. Dat is knap, het leidt tot een rustig kabbelend verhaal met een reservoir aan ondertonen en verwachtingen.

De gepensioneerde Michelle zorgt voor alles en iedereen in haar omgeving: haar tuintje, haar huisje, haar inwendige mens en ook haar beste vriendin Marie-Claude kan op steun rekenen. Michelle rijdt haar steeds naar de gevangenis waar Vincent, de zoon van Marie-Claude, zijn tijd uitdient. Tijdens de boswandelingen kan haar vriendin haar ei kwijt over de zorgen voor de toekomst. Ondertussen plukken de dames paddenstoelen die Michelle wil gebruiken voor morgen, als haar dochter Valerie komt lunchen.

Dat gaat mis, er blijken foute paddenstoelen tussen te zitten en Valerie - toch al geen hoge pet op van haar moeder- legt bijna het loodje. Valerie verdenkt haar moeder van opzet, langzaam krijgen we inzicht in waar de wrok van de dochter vandaan komt: die heeft alles te maken met het ooit geheime verleden van moeder. Valerie vertrekt direct terug naar Parijs en ontneemt haar moeder daarmee de kans op een fijne vakantieweek met haar kleinzoon. 
Ondertussen komt Vincent vrij, hij krijgt van Michelle de kans om zijn bestaan opnieuw op te bouwen. Ze bezorgt hem klussen en financiert zelfs een nieuw project voor hem. In al zijn dankbaarheid gaat Vincent proberen te bemiddelen tussen Michelle en haar dochter maar dat had hij beter niet kunnen doen.

Met; Helene Vincent, Josiane Balasko, Ludivine Sagnier, Pierre Lottin

Gezien op: Pathé Thuis