I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

Palestine 36- Annemarie Jacir

Palestine 36 op IMDb (7,5)
 Palestine 36 op Moviemeter (3,18)

Palestine 36 op Wikipedia

Historische films, zeker die over breekpunten in de geschiedenis, hebben bij mij vaak een streepje voor. Dan doe ik een oogje dicht als het acteerwerk wat minder is, zolang de kern van het verhaal maar helder wordt gemaakt. In dit geval: met de nodige gevoelens van woede stapte ik de zaal uit gisteravond. Alsof ik gekeken had naar een soort voorprogramma van de afgelopen 100 jaar. Een programma dat de bittere excessen van het kolonialisme aantoonde, dat het droeve lot van opgejaagde volken toont en dat vooral aantoont dat nationalisme en eigenbelang het gif zijn dat de volgende oorlog alvast weer oproept. De elastische verantwoordelijkheid van het westen, van destijds de joden en nu de Israëliers, van de Palestijnen toen en nu, van het pan-Arabische volk: de afgelopen 90 jaar hebben aangetoond dat we er niet meer uit komen. Zelf ben ik niet optimistisch over de wereld van nu, maar ik hoop sterk dat dit mijn eigen probleem is en dat we ooit weer hoopvolle mondiale oplevingen zien. Dat een enkele film deze gevoelens kan oproepen, maakt het een sterke film. Zoals gezegd: niet vanwege het acteerwerk, al is het altijd fijn om Jeremy Irons tegen te komen of om Liam Cunningham en rising star Robert Aramayo het filmdoek te zien tarten. Film is beleving, dat zei ik u al vaker.

1936, Palestina. Doordat de vieze geur van het fascisme al bovengronds is gekomen in Europa nemen steeds meer joodse mensen de wijk naar het Midden-Oosten. Immers, daar is Jeruzalem, daar is Palestina, daar is hen volgens de boeken land beloofd. Feit is dat de Britse regering (op dat moment de baas in Palestina) hier daadwerkelijk uitvoering aan gaat geven: ze vragen de autochtone bevolking op te schuiven, grote stukken land in te leveren om daar plaats te maken voor de kolonisten uit Europa. Dat de Palestijnen weinig vertrouwen hebben in de Balfour-verklaring (die erop neerkomt dat onder Brits mandaat het land opgedeeld gaat worden in Palestijnse stukken en Joodse stukken. En dat men echt, ja heus echt, erop toe gaat zien dat dit vreedzaam gaat gebeuren en uiteindelijk iedereen gelukkig zal maken) dient zich onmiddelijk aan, de Britse regering moet kunstgrepen uitvoeren om haar visie over het volk uit te storten. Er wordt smeergeld betaald aan de pers, er worden met harde legerhand dorpen ontruimd en gebieden geprepareerd, er wordt opgejaagd en verzet wordt gebroken. Dat laatste blijkt lastig; de Palestijnen tonen zich een taai volk dat zich niet zomaar van hun eeuwenoude plekken laat verjagen. Waar kennen we dat toch allemaal van?

Met: Jeremy Irons, Robert Aramayo, Yasmine al Massari, Billy Howle, Hiam Abbas, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Aya Khalaf - God's promise