Black Butterflies - Paula van der Oest

Biopics doen het bij mij vaak wel. Zeker als de gepicte in kwestie een beetje tegendraads is.
Hoewel er bij mij wel een zekere Carice-moeheid begint op te treden (ze speelt iets te vaak types met een steekje los en doet een vaste doordraai-act) kin ik deze film als geheel wel waarderen. Wellicht omdat er twee voor mij zeer interessante - en waargebeurde - lijnen dwars door de film heen liepen.
Eerst en vooral de struggle van een creatief iemand om een dagelijks bestaan op te bouwen, dwars tegen advies en wil van de familie en of de ouders in.
Tweedst de strijd tegen de apartheid: waar Ingrid Jonker oorspronkelijk aan de bevoorrechte kant stond, koos ze bewust voor stappen in de richting van de zelfkant én van de onderdrukte zwarte bevolking. Dat werd haar door haar autoritaire vader niet in dank afgenomen, te meer omdat hij ook nog eens een rol speelde in de regering die dat apartheidsbeleid voerde.

Sterke rol is die van Liam Cunningham, die een schrijver speelt die aanvankelijk als een blok voor de charmes van de schrijfster valt, langzaamaan inziet dat ze toch iets te apart voor hem is maar die haar toch door dik en dun blijft steunen. Zelf vond ik dat de mooiste verhaallijn , het meest persoonlijke deel.

De moeite waard, de film is per vandaag platinum, dus het is heels niet gek als jij ook heen gaat!

Palestine 36- Annemarie Jacir

Palestine 36 op IMDb (7,5)
 Palestine 36 op Moviemeter (3,18)

Palestine 36 op Wikipedia

Historische films, zeker die over breekpunten in de geschiedenis, hebben bij mij vaak een streepje voor. Dan doe ik een oogje dicht als het acteerwerk wat minder is, zolang de kern van het verhaal maar helder wordt gemaakt. In dit geval: met de nodige gevoelens van woede stapte ik de zaal uit gisteravond. Alsof ik gekeken had naar een soort voorprogramma van de afgelopen 100 jaar. Een programma dat de bittere excessen van het kolonialisme aantoonde, dat het droeve lot van opgejaagde volken toont en dat vooral aantoont dat nationalisme en eigenbelang het gif zijn dat de volgende oorlog alvast weer oproept. De elastische verantwoordelijkheid van het westen, van destijds de joden en nu de Israëliers, van de Palestijnen toen en nu, van het pan-Arabische volk: de afgelopen 90 jaar hebben aangetoond dat we er niet meer uit komen. Zelf ben ik niet optimistisch over de wereld van nu, maar ik hoop sterk dat dit mijn eigen probleem is en dat we ooit weer hoopvolle mondiale oplevingen zien. Dat een enkele film deze gevoelens kan oproepen, maakt het een sterke film. Zoals gezegd: niet vanwege het acteerwerk, al is het altijd fijn om Jeremy Irons tegen te komen of om Liam Cunningham en rising star Robert Aramayo het filmdoek te zien tarten. Film is beleving, dat zei ik u al vaker.

1936, Palestina. Doordat de vieze geur van het fascisme al bovengronds is gekomen in Europa nemen steeds meer joodse mensen de wijk naar het Midden-Oosten. Immers, daar is Jeruzalem, daar is Palestina, daar is hen volgens de boeken land beloofd. Feit is dat de Britse regering (op dat moment de baas in Palestina) hier daadwerkelijk uitvoering aan gaat geven: ze vragen de autochtone bevolking op te schuiven, grote stukken land in te leveren om daar plaats te maken voor de kolonisten uit Europa. Dat de Palestijnen weinig vertrouwen hebben in de Balfour-verklaring (die erop neerkomt dat onder Brits mandaat het land opgedeeld gaat worden in Palestijnse stukken en Joodse stukken. En dat men echt, ja heus echt, erop toe gaat zien dat dit vreedzaam gaat gebeuren en uiteindelijk iedereen gelukkig zal maken) dient zich onmiddelijk aan, de Britse regering moet kunstgrepen uitvoeren om haar visie over het volk uit te storten. Er wordt smeergeld betaald aan de pers, er worden met harde legerhand dorpen ontruimd en gebieden geprepareerd, er wordt opgejaagd en verzet wordt gebroken. Dat laatste blijkt lastig; de Palestijnen tonen zich een taai volk dat zich niet zomaar van hun eeuwenoude plekken laat verjagen. Waar kennen we dat toch allemaal van?

Met: Jeremy Irons, Robert Aramayo, Yasmine al Massari, Billy Howle, Hiam Abbas, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Aya Khalaf - God's promise