The Mauritanian - Kevin MacDonald

The Mauritanian op IMDb (7,5)

The Mauritanian op Moviemeter (3,55)

Barbertje moest hangen, zoveel was duidelijk. In de periode na 9/11 waren de VS naarstig op zoek naar de organisatoren , de bedenkers, van deze gruwelijke aanslag. Hoe begrijpelijk die queeste ook was, helaas moeten we ook inzien dat destijds niet altijd de juiste wegen zijn bewandeld. Op basis van aannames en vooroordelen zijn de levens van mensen vernietigd door ze jarenlang zonder enige vorm van proces op te sluiten, ze te martelen en ze proberen te breken. Dit alles om maar verklaringen af te dwingen, of ze nu op waarheid berustten of niet. Het ging er om schuldigen aan te wijzigen , niet dé schuldigen. (In een van de sleutelscenes van de film verwoordt luitenant Stuart Couch dat ook naar zijn meerderen: ze moeten zoeken naar "someone, not just anyone". 

Mohamedou Ould Slahi wordt bij een bruiloft van zijn Mauretaanse familie opgepakt. Men is hem op het spoor gekomen door het afluisteren van telefoons uit de groep rond Osama Bin Laden. Slahi's verweer dat dit een telefoontje van een neef betrof die hem verzocht de ziekenhuiskosten voor diens moeder te betalen, wordt in de wind geslagen. Slahi wordt vastgezet en al gauw op slinkse wijze ontvoerd naar Cuba, naar de Amerikaanse gevangenenbasis Guantanamo Bay. Daar heerst een streng regime, lekker buiten het zicht van nieuwsgierige Amerikaanse pers en juristen. 

Juist één van die juristen krijgt lucht van het gebeurde en pakt de verdediging van Slahi op. Deze dame, Nancy Hollander, is een gelauwerde advocate die zich al snel volledig vastbijt in de zaak. Niet omdat ze gelooft dat Slahi onschuldig is (er pleit veel tegen hem) maar omdat ze vindt dat eenieder recht heeft op goede rechtshulp. Samen met assistente Teri pakt ze de handschoen op. Ze bezoeken Guantanamo Bay meermaals, in de VS gaan ze de strijd aan met het hof om openheid van zaken te geven aangezien zeer veel dossiers als "classified" te boek staan. 

Van overheidszijde wordt de gedegen Stuart Couch op de zaak gezet, voor hem zit er een persoonlijk tintje aan vanwege het verlies van zijn beste vriend tijdens 9/11. Couch graaft dieper en dieper en komt tot schokkende ontdekkingen. Een confrontatie tussen Hollander en Couch kan niet uitblijven, beiden zullen uit de loopgraven moeten komen. 

"The Mauritanian" is een meer dan degelijke thriller, die helaas op waargebeurde feiten berust. Een boeiend drama dat woede opwekt, dat de kijker meesleurt. Dat de kijker doet beseffen dat zaken als deze, waarin fake bewijs wordt verzameld , nog steeds gebeuren (denk aan Alexej Navalny) . Om die reden is deze film een absolute aanrader. Al was het maar om de meesterlijke vertolking van Slahi door steracteur Tahar Rahim. Wát een rol! 

Met : Tahar Rahim , Jodie Foster, Benedict Cumberbatch, Shailene Woodley 

 FIN - song : Malouma - Yarab

 FIN - song : Bob Dylan - The Man in Me
 

Monsieur Aznavour - Mehdi Idir/ Grand Corps Malade

Monsieur Aznavour op IMDb (7,4)
 Monsieur Aznavour op Moviemeter (3,25)

Niks van gemerkt, dat deze biopic 133 minuten duurde. Een heerlijk tempo wordt er aangehouden om de ruim 90 levensjaren van de wereldberoemde charmezanger Charles Aznavour  te verbeelden. Bij vlagen lijkt hoofdrolspeler Tahar Rahim (oa Un Prophete) ook echt op hem, Nog los van die lichte gelijkenis is het vooral geloofwaardig acteerwerk waarmee hij de kijker voor zich wint. Of hij net zoals de hoofdrolspelers in "Walk the Line" of "Back to Black" ook zelf de vocals voor zijn rekening neemt, weet ik niet precies maar het doet voor het ervaren van het verhaal ook niet ter zake. Dat is boeiend, het overspant vele decennia en we reizen do0or de tijd: het verhaal begint vóór de Tweede Wereldoorlog (of beter: bij de Armeense genocide in 1914 en eindigt pas in 2018. Delen van het verhaal waren mij bekend omdat ik eerder de prachtige documentaire "Aznavour by Charles" al zag (en beschreef) maar we leren hier ook veel nieuwe dingen over het turbulente bestaan van de kleine Armeniër die een Grote Fransman werd. 

Vader Aznavourian verliet door de Turkse gruwelijkheden zijn geboorteland, wilde naar de VS maar strandde vooralsnog in Parijs. Een armoedig bestaan wacht hem, toch sticht hij een gezin en tracht zo goed en zo kwaad als het gaat een onderneminkje te starten. Gebrek aan zakelijk instinct doet hem keer op keer struikelen, het gezin verhuist net iets te vaak en woont per keer nog weer kleiner dan de vorige keer. De kleine Charles en zijn zus Aida doen hun best om bij te dragen door al jong te starten met zingen en acteren. Stukje bij beetje lukt het Charles om meer podium te krijgen; hij zingt zelfs voor nazi-soldaten als het moet, als het maar geld oplevert. 

Eenmaal de oorlog overleefd, stort Charles zich steeds meer op een zelfstandig artiestenbestaan: hij is slim, hij is charmant, misschien niet de beste zanger maar wel gezegend met een beter handelsinstinct dan zijn vader. Met zijn vriend Pierre Roche bereist hij het platteland om alle schnabbels aan te pakken die voor handen liggen. Ze trekken er zelfs voor naar Canada, ook daar zijn voldoende kleine podia.

 Ondertussen stort hij zich welhaast manisch op het schrijven van nieuw songmateriaal, hij vult het ene schrift na het andere. De zo gewenste stroomversnelling bereikt hij als hij wordt opgemerkt door de dan al zeer vermaarde zangeres Edith Piaf die hem onder zijn hoede neemt. 
Het werkt, stukje bij beetje verzekert Aznavour zich van een inkomen en onderhoudt hij zijn kersverse gezinnetje. Maar...het is niet genoeg; hij is arrogant genoeg om te denken dat hij onder de vleugels van La Mome vandaan moet, dat hij zelfstandig zalen moet gaan vullen. Hij neemt daarvoor enorme risico's, werkt zich drie slagen in de rondte en scheert langs de randen van de afgrond. Ten koste van de aandacht voor zijn gezin en zijn overige privéleven forceert hij toch de doorbraak in Parijs. Na L'Olympia wachten andere zalen, wachten radiostations, ja, wacht zelfs de wereld op Charles Aznavour. De rest is - muzikale - geschiedenis.

Met: Tahar Rahim, Bastien Bouillon, Marie-Julie Baup, Camille Moutawakil, Petra Silander

FIN - song : Charles Aznavour- Hier Encore

FIN - song : Charles Aznavour - La mamma

Gezien in : Cinema Oostereiland

Monsieur Aznavour - Mehdi Idir

Monsieur Aznavour op IMDb (7,2)
 Monsieur Aznavour op Moviemeter (3,47)

Monsieur Aznavour op Wikipedia

De harde schijf van mijn thuistv is een soort "gift that keeps on giving": niet altijd heb ik de tijd om naar de filmzaal te fietsen of te treinen, maar altijd heb ik een reeks films staan op de harde schijf. Afgelopen anderhalve maand nam ik bijna de gehele reeks van de VRT-filmzomer op, bijvoorbeeld. Regelmatig zitten daar titels tussen die ik niet gezien heb, maar ik heb nu eenmaal de kijkafwijking dat ik bepaalde (redelijk recente) films gewoon nóg een keer wil zien. Zo stond deze daar nu: helemaal onderaan de lijst, omdat ik m blijkbaar al bijna een jaar geleden had opgenomen en hij dus bijna ging vervallen. Het was best regenachtig gisteren, dus ik liet me weer eens meevoeren in de wervelende wereld van charme-zanger Charles Aznavour. Opnieuw viel het goede spel van Tahar Rahim op, het was bijna "method acting" wat hij hier neerzette. En die muziek, mensen, dat is me toch echt een cadeautje hoor.

Mijn filmbeschrijving van destijds (december 2024) : BEGT Recensie "Monsieur Aznavour"

FIN - song : Charles Aznavour - Mes Emmerdes

Grand Central - Rebecco Zlotowski

Grand Central op IMDb
Dat had ik kunnen weten. Met Tahar Rahim (Un prophete, Le Passé) en Lea Seydoux (Les Adieux a a la reine, La Vie d'Adele) en Olivier Gourmet (álle Dardenne-films) in de cast, weet je dat je zomaar tegen een klein pareltje aan kunt lopen.
Deze film haalt net geen negen, maar een zeer stevige voldoende pakt ie met gemak. Beetje rauw, beetje dreigend en daarnaast een complex existentieel verhaal. Goede ingrediënten voor een arthouse-titel.

Gary is niet heel succesvol op de arbeidsmarkt. Ongeschoold ook. In arren moede meldt hij zich aan bij een bedrijf dat zich richt op het schoonmaken en stralingvrij krijgen van kerncentrales. Omdat hij ongediplomeerd is, komt Gary onderaan de ladder in een ploeg die hard is. Hard tegen elkaar, hard voor zichzelf: men doet zijn best om te overleven. De dagelijkse dreiging om besmet te raken als men de veiligheidsvoorschriften niet goed naleeft, die angst is allesbepalend.
Buiten de diensten om is het ledigheid alom wat de klok slaat. Het caravanpark waar het personeel verblijft is vergeven van de alcoholische feestjes. Bij een daarvan komt Gary in contact met de fraaie Karole. Zij heeft al een relatie met iemand anders in de groep maar ziet er geen been in er eentje naast te knopen.
Het is Gary's uitlaatklep, het wordt zijn obsessie en het dreigt ook zijn ondergang te worden. Als Karole aangeeft niet van plan te zijn haar oorspronkelijke vriend te verlaten, maakt Gary rare sprongen. En verliest hij zijn accuratesse in het ontsmettings- en veiligheidsbeleid.
Er staat een bommetje op springen, om maar eens verkeerde beeldspraak te gebruiken.

Goede film.