Ik ben niks, ik kan niks...

..dus geef me een uniform.
Vandaag opnieuw een boete aan de broek vanwege geen achterlicht. ik kon mijn losse lampie in alle vroegte vanmorgen niet vinden.
Ten eerste: ja, jullie hebben gelijk als je dat eigen schuld noemt.

Maar waarom krijg ik dan zo'n respectloos gevoel als ik zo'n diender zie staan met een zo goed als zichtbare grijns dat ze toch waarschijnlijk hun bonnenquotum gaan halen dit jaar? het is godgeklaagd: het is twee weken koopavond rondom de feestdagen en opeens staan ze er elke avond om 15 euro per keer te pakken. De rest van het jaar zijn ze nergens te bekennen, ook niet als de dealende jeugd voro het station uit verveling aan de fietsverlichting gaat staan trekken (drie keer gebeurd, ik repareer m niet meer). Sinds bekend is dat de politie jaarlijks per gemeente een bedrag krijgt opgelegd dat ze aan bonnen moeten binnenhalen, zie je het vaker: er zijn hausses van rondlopende mannen met een bonnenboekje. dit jaar zullen ze dus te veel van de zomer genoten hebben zodat ze nu in de winter wat meer moeten schrijven.

Uniformen, getverdemme: wat kan ik er toch slecht tegen. "Ik ben niks, ik kan niks: geef me een uniform" was al een gevleugelde kreet in onze kraaktijd. Na die overgewaardeerde legerlui van afgelopen weekend kon dit er nog wel bij....