Samenlevingscontract

Vanmorgen op tv, kopje Senseo in de hand, meteen zwaar politiek religieus gezwatel om de oren: vertegenwoordigers van drie religieuze stromingen in NL (een rabbijn, een moslim voorman en een christen-hoogleraar) zijn bezig een samenlevingscontract te tekenen.
In eerste instantie schatte ik het in als sympathiek, want verbroederend idee. Maar ja, t was nog vroeg.
Gaandeweg het gesprek bleek het namelijk een heel ander doel te hebben, dat contract: men was van plan om überhaupt religieus denken weer op de kaart te krijgen. Dat wij dus meer respect krijgen voor mensen die religieus denken en leven, terwijl dat volgens mij vragen om moeilijkheden is. Ondanks alle pogingen van de drie om duidelijk te maken dat religie altijd verbroederend werkt, kan werkelijk iedereen voldoende voorbeelden aandragen van het gegeven dat dat slechts bij uitgangspunten blijft. Zo goed als altijd zorgt religie in een samenleving op een gegeven moment voor een schisma, omdat de volgelingen dat volgens hun favoriete boek immers moeten: zendingswerk verplicht!
Kortom: niet intrappen, in die oecumenische werfcampagne!