Breaking up is hard to do

Mijn afscheidstoernee langs de vaderlandse, ach nee: regionale, voetbalvelden bracht me gisteren voor de voorlaatste keer naar de thuisbasis. En dat thuiskomen, dat gevoel werd nog eens zeer versterkt doordat ik, wegens afwezigheid van enkele spelers, weer eens lekker op mijn ouwe stek mocht spelen.
Laatste man, een meter of vijf hangend achter de rest: dat is mijn ding. Op deze wijze kon ik ook gisteren de gaten dichtlopen die door het razensnelle buitenspitsje van de buitenpartij werden gevonden.
T ging lekker, ik kreeg complimentjes en das altijd fijn. Zozeer zelfs dat de onvermijdelijke vraag gesteld werd: "heb je na zo'n wedstrijd niet zin om gewoon nog een seizoen door te gaan?".
Pijnlijk, die vraag. Want ach, voetballen op zondag lijkt al eeuwen in mn agenda te staan. Met een bezwaard hart echter moet ik gewoon eerlijk zijn, dat ik bij mijn besluit moet blijven.
Gedane zaken nemen ook in dit geval geen keer...