Troost

In tijden van nood zoek je steun bij anderen. Praten over je problemen helpt, zeggen ze.
Ik ben er nog niet uit of het nou enige troost biedt, als ik hoor dat zo ongeveer al die mensen die ik in treinen, aan barren of op terrassen spreek allemaal problemen hebben met hun managers.
Managers blijken allemaal dezelfde ziekte te hebben: staatjes, cijfers, managementtechnieken en dito systemen. Ergens in dit rijtje hoorden vroeger ook "mensen" thuis. Geen manager meer die zich daar nog mee bezighoudt. Als zn project loopt, als zijn bedachte systeem maar ingevoerd wordt, dan maakt het niet uit wat dat met de mensen doet.
Tragisch dus, dat ik dus op deze wijze steun moet zien te vinden. Het geeft een beetje Gaza-gevoel. JAJA, we strijden met zn allen voor een goede zaak maar voorlopig krijgen we alleen maar klappen.

Blij dat ik in deze strijd met "geloof" en "hoop" nog altijd de liefde heb.