In tijden van nood zoek je steun bij anderen. Praten over je problemen helpt, zeggen ze.
Ik ben er nog niet uit of het nou enige troost biedt, als ik hoor dat zo ongeveer al die mensen die ik in treinen, aan barren of op terrassen spreek allemaal problemen hebben met hun managers.
Managers blijken allemaal dezelfde ziekte te hebben: staatjes, cijfers, managementtechnieken en dito systemen. Ergens in dit rijtje hoorden vroeger ook "mensen" thuis. Geen manager meer die zich daar nog mee bezighoudt. Als zn project loopt, als zijn bedachte systeem maar ingevoerd wordt, dan maakt het niet uit wat dat met de mensen doet.
Tragisch dus, dat ik dus op deze wijze steun moet zien te vinden. Het geeft een beetje Gaza-gevoel. JAJA, we strijden met zn allen voor een goede zaak maar voorlopig krijgen we alleen maar klappen.
Blij dat ik in deze strijd met "geloof" en "hoop" nog altijd de liefde heb.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
The President's Cake (aka Mamlaket al-Qasab) - Hasan Hadi
The President's Cake op IMDb (7,6) The President's Cake op Moviemeter (3,40) The President's Cake op Wikipedia Ten eerste: wat...
-
Getekend voor het leven. Nou ja, voor het arbeidzame leven dan. Ook al is zelfs dat niet zeker. Vanmorgen mijn nieuwe contract gesigneerd. E...
-
de verkiezingen van gisteren tonen aan dat ons land zichzelf definitief de vernieling in heeft geholpen. de gespletenheid is dermate groot d...
-
Lincoln op IMDb Pfff, lange zit. En dat het verhaal nogal wat tijd nodig heeft om los te komen, helpt ook niet mee. Maar als we eenmaal ...
2 opmerkingen:
Tijd om manager te worden en te laten zien hoe het moet? Of eigen baas zijn.
Hoe dan ook, liefde overwint alles!
Peterter
als manager kun je altijd nog ingekapseld worden door de managers daarboven, dus dan zal het "eigen baas" moeten zijn.
Maar stiekem heb ik nog steeds ergens de wens dat het van binnenuit komt, dat de manager weer een sociaal gezicht mág hebben..
Een reactie posten