Hemd nadert de rock

An sich heb ik nix tegen rockchicks. in t cafeetje waar ik veel vertoef, trekt jaarlijks een nieuwe lichting binnen. De een rocker dan de ander, dat spreekt.

Gisteravond leek t me overduidelijk noodzaak om door de facade van Elle Bandita heen te prikken. Hoe stoer ze ook over probeert te komen in haar gescheurde spijkerbroek en bouwvakkershemd, hoe zeer ze ook rockend in haar kruis grijpt om te laten zien dat t haar menens is, hoezeer ze ook een band de la Tourette om zich heen formeert, duidelijk is dat het een onzeker meisje is dat wil dat het publiek haar songs waardeert. en da's nou net het euvel: obligate rocksongs blijvens ondanks poses obligate rocksongs.
En het -idd moeilijke- Hoornse publiek van begin af aan schofferen dat t makke schapen zijn, daar win je de boel ook niet mee. Als n westfries zn wenkbrauwen optrekt, dan is ie aan t rocken!
Elle Bandita moet maar s n tijdje naar Roosbeef gaan luisteren, van diens bescheidenheid kan ze m.i. een hoop opsteken.

Enneh: Drive Like maria, die vond ik nu n stuk sympathieker rock-n-roll-bandje. een schuchter meisje dat, met rugzak en zoete glimlach, vraagt of ze naar binnen mag omdat ze bij de band hoort en dat anderhalf uur later van de vier gitaren er drie kapotragt omdat het overduideljk haar 2e optreden is die dag, dat is me toch iets meer rockchick: dat zit blijkbaar van binnen. en niet andersom..