Ze is getalenteerd, absoluut. Sofia Coppola heeft de fijnproevers reeds vroeg ingepakt met prachtfilms als "The Virgin Suicides" en "Lost in Translation".
Wat die films en hier te beschrijven titel verbindt, is het uitdagende gebrek aan snelheid in de film. Als ware het een protest tegen de huidige Hollywood-trend (én wellicht tegen sommige producties van haar vader ) haalt Coppola heel bewust de vaart uit vele scenes. En daar kan niet iedereen goed tegen.
Arthouse-liefhebbers zijn echter wel wat gewend, die zien in deze film een soort omgekeerde coming-of-age story. Johnny Marco , heerlijk "leeg" gespeeld door Stephen Dorff, is een beroemd acteur die zijn dagen slijt met pimpelen, vrouwenjacht en overige nietsnuttigheid. Dat houdt ie aardig vol, ook al jaagt hij menig vrouw tegen zich in het harnas door zijn sociale desinteresse.
Alles verandert als hij door z'n ex wordt opgezadeld met de zorg voor hun 11-jarige dochter. Dat komt hem niet goed uit omdat ie net naar Italië moet vliegen voor een filmpremière, omdat zijn hotelkamer bevolkt wordt door plots opduikende paaldanseressen en omdat er ook vele andere partycrashers dingen naar zijn aandacht. De dochter moet dus mee, overal naar toe. Naar vliegtuigen, naar filmsets en naar prijsuitreikingen.
Gaandeweg ontpopt Marco zich als een meer een meer toegewijde vader en vraagt hij zich af waarom hij zijn leven tot dan toe zo met ledigheid heeft kunnen vullen.
Lang uitgesponnen film met een kort verhaal, ik doe het ervoor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten