Het is niet alles goud wat er blinkt. Niet elke Scandinavische thriller of politieke verbeelding is goed en spannend in elkaar gezet. In het geval van deze film is dat vreemd, want de halve cast komt ons bekend voor. Borgen, Kapringen, enkele Susanne Bier-films: een fors deel van de mensen kende ik van eerdere rollen. En hier komt dat talent er gewoon in het geheel niet uit.
De film is uitvergroot op de hoofdrolspeler: een schrijver van thriller-achtige filmscripts die door toeval zelf in een spannend verhaal verzeild raakt. Hij rijdt een man aan die zwaargewond op de weg nog weet te vermelden dat de tas die hij bij zich heeft weg moet van de plek van het ongeluk. Die mag niet in handen vallen van hen die hem juist graag bemachtigen.
De schrijver rijdt weg om hulp te halen, neemt ondertussen de tas mee. De politie treft op de door hem gemelde ongevalsplaats geen slachtoffer aan.
In de tas bevindt zich een serie foto's, gemaakt in Afghanistan. Duidelijk herkenbaar zijn de Deense soldaten aldaar die martelingen toepassen op gevangenen. Het verhaal moet verteld maar de schrijver kan maar niet het contact leggen tussen de kranten en de oorspronkelijke bezitter van de foto's. Daar zit blijkbaar de geheime dienst tussen.
Wat irriteert aan de film is het overdreven gespannen gedrag van de hoofdrolspeler. Blijkbaar moet hij verbeelden dat de paniek in zijn hoofd toeneemt en hij de controle langzaam kwijtraakt, maar het is zo'n mate van overacting dat de aandacht van de kijker verslapt. Waardoor hij de rare sprong aan het einde nogal plots ervaart en slecht kan plaatsen. Althans, dat overkwam mij.
Geval van jammer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten