Plus que jamais op Moviemeter (3,36)
In no time is ze doorgestoten naar de absolute top; zeker Europees maar misschien ook wel op wereldniveau is actrice Vicky Krieps inmiddels wel bijna de beste die er in haar generatie te vinden is. Jong, fotogeniek, sterke mimiek en zowel een breekbaarheid als een krachtige uitstraling als wapen. In een paar jaar tijd heb ik haar al zoveel sterks zien neerzetten dat ik het al een aanbeveling vindt als zij op de aftiteling staat. Deze dus ook: KLIK zei ik. Opnieuw niet teleurgesteld: zij speelt opnieuw sterk fysiek én introspectief en krijgt hier bovendien nog enkele sterke troeven tegenover zich. Gaspard Ulliel speelt opnieuw een sterke rol (helaas overleed hij kort na het verschijnen van deze film), de andere hoofdrol is weggelegd voor...het Noorse fjordenlandschap. Schitterend!
Krieps speelt Hélène, een zieke vrouw. Maar dan ook echt ziek: haar vrienden zien niets aan haar buitenkant maar kunnen dan ook niet vermoeden wat longfibrose met je doet. Haar vriend Matthieu is zorgzaam en voorkomen, maar moet toch met lede ogen aanzien dat ze steeds verder aftakelt. Waar hun vriendenkring aan gezinsvorming werkt óf aan een vette carrière, zijn zij louter bezig met mogelijke medische oplossingen: die zijn er wel, maar ze zijn riskant. Alleen een dubbele longtransplantatie kan Helene levensverlenging geven, maar het is nog lang niet zeker of zo'n ingreep zou slagen. Afstoting, te veel verzwakking, het kan op teveel fronten misgaan.
Terwijl hij voortdurend de telefoon in de gaten houdt om te hopen op de melding van donoren, kruipt Helene dieper in zichzelf. Sterker nog: ze wil weg, ze heeft via internet kennis gemaakt met een Noorse man die uit eenzelfde ziektebeeld creatieve kunstuitingen schept. Helene wil erheen: ze wil praten, maar ze wil ook nadenken. Een duik in het koele water geeft mogelijk die ruimte in haar hoofd.
Met: Vicky Krieps, Gaspard Ulliel, Bjorn Floberg
Geen opmerkingen:
Een reactie posten