Home Game op Moviemeter (4,00)
Meermaals heb ik op dit blog mijn liefde voor documentaires bepleit. Tussen die niet aflatende stroom aan nieuwe (én oudere) films die ik kijk, wil ik gaarne af en toe tijd maken voor een sociaal verhaal dat om betrokkenheid van de kijker vraagt. Dit is er zo een. Een oorlogsverhaal uit ons recente verleden, een verhaal over vluchtelingen en nieuwe Nederlanders, een verhaal dat zich uitstrekt van dik dertig jaar geleden tot aan de landelijke politieke situatie van nu. Heel sterk dit.
Zoals menig jonge vrouw beleeft Lidija een onbezorgde jeugd, in haar geval in het Joegoslavië van de jaren 80. Het wonderlijke politieke project dat haar moederland is, eindigt in de jaren 80 met de dood van nationaal leider Tito. De lappendeken aan volken en streken die de Balkan is, kent ineens geen grootste gemene deler meer, elke regio gaat voor eigen belang. Nieuwe "leiders" staan op, plots zijn er volop mensen die zich geen Yugo voelen maar Serviër, Bosniër of Kroaat. De gevolgen zijn bekend, een gruwelijke oorlog die soms lijkt op stammenstrijd doet oude vriendschappen en gemeenschappen uiteen vallen. Het is nu "zij tegen wij" in plaats van "hallo buurman!".
Lidija vlucht met de man met wie ze net getrouwd is, ze bevalt in Nederland van een zoon, gaat uiteindelijk scheiden om samen met haar zoon een bestaan op te bouwen. Natuurlijk blijft het moederland trekken, maar ze zijn blij met de veiligheid en vooral met de dan nog geldende open mentaliteit van de Nederlanders. Dát verandert gaandeweg (u weet de lange weg die we van Pim Fortuyn en Geert Wilders naar uiteindelijk Defend Nederland hebben afgelegd) en Lidija worstelt met haar loyaliteit naar het nieuwe land dat haar zoveel gegeven heeft. Geanimeerde gesprekken met haar vader en moeder, die Nederland als een zeer geslaagd project beschouwen, ruzies met haar broer die er iets anders instaat. Ergens daar tussenin moet Lidija het met zoon Sergej proberen te rooien. Tough life.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten