Nico, 1988 - Susanna Nicchiarelli

Nico, 1988 op IMDb (6,8)
Ze wekt weinig sympathie op, de "oude" zangeres die nog steeds zo nodig met een busje door Europa moet toeren. 20 jaar geleden stond ze op de top, omdat ze toevalligerwijs knap klikte met de scene rond Andy Warhol. Haar album met the Velvet Underground (die met die banaan ja, waar ze trouwens maar 3 liedjes op zingt) vergaarde wereldfaam en eindigt steevast in de top 3 van "beste albums aller tijden". Nu, halverwege jaren 80 echter, is de zangeres die verwijzingen wel een beetje zat en baalt ze ervan dat alle interviews altijd maar over Lou Reed en Warhol en over die tijd gaan. Ze wil aandacht voor haar eigen werk maar eigenlijk vindt niemand dat interessant, laat staan mooi.

De jaren hebben haar geen goed gedaan, haar stevige drugsgebruik maakten haar ouder dan de midveertiger die ze eigenlijk is. Van royalties alleen kan ze niet leven, dus er moet getoerd worden. Onvrede over haar band, onvrede over haar manager, onvrede over de locaties: Christa Päffgen - haar echte naam- is een onhebbelijk mens, een egoïste. Er is echter één uitzondering; ze waakt over haar zoon. Hoewel een wonderschoon en getalenteerd mannetje is hij een instabiele persoonlijkheid met een zwaar suïcidale neiging. Kliniek in, kliniek uit. Moeder Christa besluit hem mee te nemen op tournee zodat ze ten eerste samen zijn en hij ten tweede de kans krijgt zijn fraaie fotografiewerk over het voetlicht te krijgen. Het lijkt allemaal even wat zonniger te worden.

Trine Dyrholm zet -opnieuw - een fabuleuze acteerprestatie neer.

Met : Trine Dyrholm. John Gordon Sinclair, Sandor Funtek, Anamaria Marinca

Beginnings (aka Begyndelser) - Jeannette Nordahl

Begyndelser op IMDb (7,0)
 Beginnings op Moviemeter (3,50)

Begyndelser op Wikipedia

Schitterend drama dit. Drama dat niemand onberoerd zal laten: voortdurend kantelt de film waardoor je sympathie steeds weer bij een ander personage komt te liggen. Dat Trine Dyrholm en David Dencik acteer-zwaargewichten zijn, wisten we al maar hun filmdochter Bjork Storm voegt zich over enkele tijd vermoedelijk ook in dat rijtje. Prachtig, hoe een piepklein verhaaltje het grote leed van kleine mensen kan schetsen.

 
Ane is het lamzakkerige gedrag van haar man Thomas aardig zat aan het worden: wanneer gaat ie het de dochters vertellen dat hij bij zijn minnares gaat wonen? Snapt hij dan niet dat ze beiden pas verder kunnen met hun leven als die stappen gezet worden? "Jajaja, ik doe het binnenkort. Komt goed."
Wij weten dan al voldoende: dat gaat voorlopig niet gebeuren.
En al helemaal niet als hoogleraar Ane thuis plots in elkaar zakt: een bloedprop in haar hersenen doet haar op de vloer belanden. Ze blijkt halfzijdig verlamd en een lange periode van revalidatie in te moeten. Thomas doet wat hij kan om haar te helpen en te verzorgen, maar de rancuneuze gevoelens van Ane zitten van alles in de weg. Hij beseft dat nu niet het juiste moment is om bij zijn gezin weg te gaan, zij wil echter dat alles zo snel mogelijk gebeurt. Ze knokt keihard voor haar herstel, ze wil zelfstandig zijn, ze wil volwaardig moeder zijn en ze wil ook nog eens een gewaardeerd (en gepubliceerd) wetenschapper zijn. 
Twee volwassen mensen, zwemmend in de pijn. Twee tienerdochters die veel merken maar nog weinig weten. Alles schuurt, alles schrijnt.

Met: Trine Dyrholm, David Dencik, Bjork Storm, Luna Fuglsang Svelmoe, Johanne Louise Schmidt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Seth Metoyer - They can't stay

Skytten (aka The Shooter) - Anette K. Olesen

Skytten op IMDb (5,5)

Skytten op Moviemeter (2,82)

Lekker spannende krimi. Niet per se mijn genre, maar de cast was top: Trine Dyrholm en Nikolaj Lie Kaas stellen zelden teleur en Kim "The Bridge" Bodnia heeft ook zo zijn uitwerking op het doek. Klik, deed ik. 

Het net aangetreden Deense kabinet heeft de overwinning behaald door te hameren op groen en duurzaam beleid. Daarom wordt het volk en de journalistiek danig verrast door de aankondiging van een met de Verenigde Staten getekende overeenkomst van proefboringen naar olie en gas in de wateren rond Groenland. 

Journaliste Mia Moesgaard duikt er in en pakt in tvoptredens de verantwoordelijke minister Thomas Morby stevig aan. Zij kennen elkaar van vroeger maar laten dat niet merken. Sterker nog: Morby pint zijn opponente vast op een opmerking die ze maakt dat dit besluit het verzet en de weerstand stevig zal maken en wellicht zelfs gewelddadig. Moesgaard krijgt het stempel mee van het aanzetten daartoe, een slimme move van de minister. Maar ze laat dat niet zomaar gebeuren en confronteert de minister met zijn eigen activistische verleden (een Joska Fischer-gevalletje), de twee besluiten tot wapenstilstand. 

Net terwijl Moesgaard zich weer veilig en gerehabiliteerd waant, wordt ze benaderd door een activist die duidelijk laat merken geïnspireerd te zijn door haar woorden. Sterker nog: stap voor stap gaat hij over tot daden, die al snel een terroristisch karakter krijgen. Moesgaard is verplicht haar bron te beschermen , maar komt in een steeds lastiger parket: waar ligt de grens tussen je werk doen en medeplichtig zijn? 

Met : Trine Dyrholm , Nikolaj Lie Kaas, Kim Bodnia, Carsten Bjornlund

Queen of Hearts (aka Dronningen) - May El-Toukhy

Queen of Hearts op IMDb (7,9)
De avond was warm, de zaal was koel. Perfecte setting voor deze film.
Immers, deze film varieert van dampende hitsigheid naar botte koelte. Sterker nog: het lijkt of beide extremen in één persoon , onze hoofdpersoon Anne, klinisch naast elkaar leven. Een waarlijk fantastische rol van Trine Dyrholm, die opnieuw aangeeft een van de beste (en belangrijkste) actrices van haar tijd te zijn. Durf en kunde, er zijn er niet veel die dat combineren.

Anne is - zoals dat heet - een vrouw die alles heeft. Een succesvolle carrière (ze leidt een juristenkantoor), een net zo succesvolle man (arts), een kast van een villa en een schattige tweeling. Maar u snapt het al: onderhuids speelt er van alles. Manlief is veel weg , manlief heeft tamelijk wat te stellen met zijn zoon uit zijn eerdere huwelijk. Het grote hart van Anne (ze doet veel jeugdzorgzaken en is daar somtijds iets te veel bij betrokken) zorgt ervoor dat de adolescente Gustav bij hen in huis komt om zo te proberen samen met vaders aan zijn toekomst te werken.
Gustav is een probleemjochie en de start is dan ook moeilijk. Na een heftig incident ziet Anne zich gedwongen om hem voor de keuze te stellen: of ze klapt uit de school (waarna hij zeker richting kostschool zal moeten vertrekken) of hij gaat meewerken en meeleven in het gezin. Gustav kiest voor het laatste en bouwt een goede band op met zijn stiefzusjes. Ook met zijn stiefmoeder komt het gaandeweg tot gesprekken en een groeiend begrip.
De veelvuldige afwezigheid van vader begint zich te wreken bij Anne: langzaam broeit de lust , steeds meer zoekt ze toenadering tot het fysiek van haar stiefzoon. Zozeer zelfs, dat ze op een avond zijn slaapkamer binnenstapt en zich volledig aan hem te buiten gaat. Een spetterende affaire ontstaat, het is sterker dan henzelf. Steeds meer moeite hebben ze om het in toom en - dat vooral- geheim te houden.
Wanneer Anne's zus hen op een feestje zwijmelend betrapt, komt alles in een stroomversnelling.Anne wil kappen, maar Gustav neemt daar geen vrede mee, wetende dat Anne grote moeite zal hebben alles onder de pet te houden. Het zal escaleren, zoveel is duidelijk. De vraag is echter nog wie of wat het grootste slachtoffer gaat worden.

Met : Trine Dyrholm, Gustav Lindh, Magnus Krepper

Second Victims (aka Det Andet Offer) - Zinnini Elkington

Second Victims op IMDb (7,5)
 Second Victims op Moviemeter (3,94)

Det Andet Offer op Wikipedia

Opvallend vonden wij (mijn vrouw en ik) het dat twee van de sterkste films van dit jaar zich volledig in een ziekenhuis afspelen en dat ze - van een afstandje bekeken- eigenlijk over hetzelfde onderwerp gaan: de gi-gan-ti-sche werkdruk die speelt in de zorg, een druk waarin de veelal goedbedoelende medewerkers onder dreigen te bezwijken. Net als bij "Heldin" (mijn "film van het jaar") krijgen we te maken het ontstaan van procedurele fouten die grote gevolgen gaan hebben. Deze "Second Victims" werd bij ons lokale filmfestival uitgeroepen tot publieksfavoriet, waarmee maar bewezen is dat een klein persoonlijk drama vaak ook tot de beste films leidt, helemaal zonder CGI en andere grote technieken. Ik vind dat winst, ik vind dat het de Europese cinema ook gewoon een goede toekomst belooft. 

En ze had het al zo druk. Ondanks haar volle agenda biedt Alex toch aan om achterwacht te zijn voor haar nieuwe - en nog tamelijk onervaren - collega Emilie. De andere collega's smoezen wat en duiken allemaal voor hun verantwoordelijkheden, Alex vindt dat niet fair ten opzichte van een net gestarte en nog ietwat onzeker collega. En ja hoor: terwijl ze net zelf bezig is een dame te helpen die binnengebracht is met een beroerte, piept haar collega Emilie haar op voor een second opinion, omdat ze twijfelt over een diagnose. Alex gaat - ogenschijnlijk- rustig de tests aan met de 18-jarige (met de nadruk op jarige) Oliver. Die klaagt over ferme hoofd- en nekpijnen, maar Alex ziet geen acute problematiek dus stuurt ze de jongeman en zijn moeder (Trine Dyrholm in een kleine, doch bepalende rol) naar huis. 
Nog in de gang van het ziekenhuis gaat het mis: Oliver valt neer en blijkt er dus wél ernstig aan toe. Alex heeft mogelijk de eerste signalen te licht opgevat omdat ze onder tijdsdruk stond. Deze misser wil ze goed maken door Oliver versneld door de noodprocedure (eerst scan, dan mogelijk operatie) te helpen maar hier stuit ze op de werkdruk én op de onwillige medewerking van collega's. Plots komt iedereen tegenover elkaar te staan: de artsen onderling, de artsen en de verpleegkundigen, de artsen en de familie van de cliënten. Een kort stressmoment heeft een lawine aan gevolgen.

Met: Özlem Saglanmak, Trine Dyrholm, Mathilde Arcel F., Olaf Johannessen

 

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kollektivet- Thomas Vinterberg

Kollektivet op IMDb (6,8)
Vinterberg flikt het hem weer. Toegegeven, het is geen "Festen" , maar met "Jagten" en "Submarino" kan de film zich zeker meten. Vinterberg gebruikt wederom zijn fileermes om te snijden in het dunne laagje welbehagen dat de mens omkleedt.
Sociale omgang, geaccepteerd gedrag, bespreekbaarheid, moraal. Stuk voor stuk onderwerpen die ergens in de jaren 60 en 70 een omslag kennen en nu, zo'n vier decennia daarna, ook een weerslag. Want niet alles is goed gegaan in ons streven naar gelijkwaardigheid en tolerantie. Dat is - net als bij "Festen"- de nare conclusie die we moeten trekken. Ondanks hier en daar veel goede wil blijft de mens een kleine krabbelaar. Met nukken en onhebbelijkheden, maar ook met liefde en beminnelijkheid. We moeten het er maar mee doen.

Erik erft het enorme huis van zijn vader , die hij overigens al decennia niet meer gezien heeft. Hij is vastbesloten het direct te verkopen en iets fijns met het geld te gaan doen, maar zijn schattige vrouw Anna gooit er een voorstel in: Mee eens dat het huis veel te groot is voor ons en onze dochter, maar wat als wij er gaan wonen en er gelijk wat andere mensen bij uitnodigen? Kamers zat en het gaat ons vast weer wat spanning en humane rijkdom opleveren.
Erik gaat morrend akkoord en er worden "sollicitatiegesprekken" opgezet. Een ander stel met een zoontje, een jeugdvriend, een hippievrouw en een buitenlandse man, om de ruimdenkendheid maar te benadrukken. Het gaat allemaal vloeiend in elkaar, zo lijkt het. Huisvergaderingen, zwempartijen, drankgebruik, feestjes: allemaal instrumenten om aan te tonen dat men voor elkaar zorgt en voelt.
De eerste barst ontstaat als Erik , docent architectuur, een affaire krijgt met een studente. En dat moet blootgeven aan vrouw en dochter. Hij lijkt zich te diskwalificeren maar Anna reageert ruimhartig: waar plaats is voor zoveel anderen, moet ook plaats zijn voor haar concurrente op liefdesgebied. Enter Emma, de fraai geboetseerde studente die alleen al daarom direct door de groep geaccepteerd wordt. Maar dan...

Wrange momenten, pijnlijke momenten. De grenzen van de ruimdenkendheid blijken helemaal niet zo rekkelijk. Waarlijk schitterend brengt Trine Dyrholm tot uiting hoe Anna worstelt met deze ongemakkelijke situatie. Prachtig gespeeld.
Een nare film. Maar ook af en toe een beetje een lachfilm. Ideale combi, me dunkt.

Poison - Désirée Noschbusch

Poison op IMDb (6,8)

Poison op Moviemeter (3,09)

Wat houd ik daar toch van, van die films die volledig gedragen worden door twee karakters op een locatie. Klinkt als een toneelstuk, zegt u? Nou, dat klopt in dit geval volledig: de film is gebaseerd op het succesvolle toneelstuk "Gif" van Lot Vekemans, die voor deze film ook het scenario schreef. In zo'n beperkte setting komt het neer op mimiek, op het vermogen om emoties naar voren te brengen maar ook om de kunst om heel veel níét te laten zien. Dat werkt in deze verfilming in ieder geval erg goed: twee ervaren acteurs die je geloofwaardig meetrekken in een rivier van emoties. Sterk. Heel sterk.

Lucas stapt in de auto om van zijn woonplaats Zandvoort naar het Luxemburgse Vianden te rijden. Daar parkeert hij de auto bij de begraafplaats alwaar hij meteen richting zijn bestemming gaat. Gelukkig, de plek is er nog, het graf van zijn zoon is - ondanks de berichten over mogelijke ruiming wegens gif in de grond- nog ongewijzigd. Een harde confrontatie blijkbaar, want Lucas heeft het moeilijk. Hij legt wat schelpjes neer, overdenkt en gaat overduidelijk terug naar een pijnlijke plek in zijn hart.

Edith meldt zich ziek voor werk, stapt op de fiets en rijdt eerst nog even langs de bloemist. Met het bosje in het fietsmandje zet ze koers naar de begraafplaats. Daar aangekomen schrikt ze: hij is er. Ze ziet - voor het eerst in 10 jaar- haar ex-partner Lucas weer, hij staat bij het graf van hun zoon.

In de kapel op de begraafplaats raken de twee dan toch met elkaar in gesprek. Na een aftastend "hoe is het?" komen langzaam de verwijten, de verdrietige gedachten maar ook het gemis naar boven. Het verongelukken van hun zoontje betekende ook het einde van hun relatie, ruim 10 jaar later zoeken ze beiden naar verklaringen. Verklaringen en verwijten voor wat er mis ging, verklaringen en verwijten voor de wijze waarop ze elk hun leven opnieuw hebben ingericht, verklaringen en verwijten voor het verbreken en verklaringen en verwijten voor de stilte. Maar toch, heel af en toe tussendoor, ook verklaringen van een laatste restje van gevoel voor elkaar. In de scene waarin Lucas vertelt waarom hij vandaag toch gekomen is en hij begint over het kuiltje in de wang van Edith is een sleutelscene van onbeschrijflijke schoonheid. Het zegt alles. 

Prachtige - meesterlijk geacteerde- film, ben blij dat ik die op de valreep van zijn roulatie nog even mee kon pikken.

Met: Tim Roth, Trine Dyrholm

Gezien in : Cinema Oostereiland

Who am I - Kein system ist sicher - Baran Bo Odar

 Who am i - Kein system ist sicher op IMDb (7,6)

Who am i - Kein system ist sicher op Moviemeter (3,40)

Zat in de VPRO Cinema - tips van deze week : elke week lichten ze vijf titels eruit die op Netflix in roulatie zijn of gaan. Gegeven zeer interessant bij deze, dus daarin gedoken. Eindconclusie: had meer in gezeten, maar wel een lekker snelle film. 

Benjamin is een nerd, een sukkeltje, een onzichtbare. Altijd als laatste gekozen met sport, geen dynamisch vrienden- of uitgaansleven, sullige baantjes. En toch, toch is hij vastbesloten om een held te worden, hij ziet zich al figureren in de comics waaruit hij zo graag citeert. 

Benjamin is in 1 ding heel erg goed: als tiener leerde hij programmeren (Maschinensprache , zo heet dat in de prachige Duitse taal) en hij is goed. Op zijn kleine kamertje, bij oma in huis, tovert hij hele werelden tevoorschijn. Hacken en darkweb , het is allemaal gefundenes Fressen voor onze anti-held. Totdat het plotseling serieus wordt. 
Hij ontmoet na jaren opeens zijn oude schoolgenootje Marie weer en hij weet dat hij indruk op haar zal moeten maken, anders ziet ze hem nog steeds niet staan. Hij pakt zijn kans wanneer hij op een feestje verschijnt waar een blufferig groepje gozers hem uitdaagt om zijn hackerskunsten te vertonen. Hij overtuigt en al snel is hij opgenomen in een collectief. Aanvankelijk houden ze zich bezig met onschuldige plagerijtjes op de websites en in de systemen van grote bedrijven maar al ras gaat het verder. Als hun CLAY-collectief serieus genomen wil worden, als ze de hacking goeroe MRX willen overtuigen, dan moeten er echt grote dingen worden ondernomen. Men richt zich op de beveiliging van de binnenlandse veiligheidsdienst , als dat goed gaat zal niets ze meer tegen houden en is zelfs Europol in zicht als mogelijke hacking-locatie. 
Er lukt veel, maar hoe meer ze naam maken, hoe strenger ze gevolgd worden door zowel de politie en de BVD als door concurrerende hackerscollectieven. In zijn zucht naar erkenning gaat Benjamin ver, te ver. 

Met: Tom Schilling, Elyas M'Barek , Trine Dyrholm, Hannah Herzsprung

Becoming Astrid (Unga Astrid) - Pernille Fischer Christensen

Becoming Astrid op IMDb (7,3)
De film heeft een stevige neiging naar drakerigheid, maar wordt gered door het soevereine acteerwerk van hoofdrolspeelster Alba August. Meer nog dan in haar gedragingen zit alles in haar blik: beurtelings guitig en onderzoekend en brutaal en angstig en verdrietig. Ze draagt de film, deze jonge Alba August, dochter van filmechtpaar Bille en Pernille August.

Hiep hiep hoera, het is feest. Astrid is jarig , we vieren het mee wanneer ze ongeveer haar 75e verjaardag viert. Zakken vol met post krijgt ze, want ze is geliefd. Ze is de beste kinderboekenschrijfster van haar tijd, samen met Roald Dahl staat ze op dat podium, op eenzame hoogte. Generaties lang heeft ze kinderen plezier gebracht met verhalen over dappere, licht onaangepaste kinderen die het vaak in hun eentje opnemen tegen ouders of bestuurders.
In de film merken we al snel dat veel van deze kinderboekfiguren iets hebben meegekregen van het anti-autoritaire karakter van Astrid zelf. Ze is nog maar net puber wanneer ze al verhalen instuurt naar de krant, die dan ook gepubliceerd worden. Het leven op het Zweedse platteland is dan (we spreken over ongeveer een eeuw geleden, jaren 10 en 20 ) zwaar en strikt. Astrid's ouders zijn streng gelovig en bestraffen hun dochter dan ook wanneer ze op speelse wijze Bijbelverhalen aanpast.
Houd dat beeld in gedachten, dan snap je waarom ze met beide handen de kans aanpakt om als 16-jarig meisje op de redactie van de lokale krant te gaan werken. Nou ja, redactie: we hebben het hier over meneer Blomberg, een wat weifelende man die volop in scheiding ligt. Hij is zeer gecharmeerd van Astrid. Aanvankelijk alleen om haar werk maar al snel blijken er andere gevoelens te spelen bij deze man, de huwelijksproblemen spelen hem kennelijk parten.
Van het een komt het ander, Astrid wordt ongewenst zwanger en dat gaat een schandaal worden als er niet wordt ingegrepen. Ze bevalt in het buitenland, in Denemarken, waar haar zoontje opgevangen wordt door de lieve moeke Marie, die belooft voor hem te zorgen totdat Astrid in Zweden haar zaakjes voor elkaar heeft. U snapt Astrid's dilemma: ze zit klem tussen godsvruchtige ouders, een twijfelende oudere man die van ontucht met een minderjarige wordt beschuldigd , tussen de noodzaak om te werken voor de kost om ergens een plek te creëren waar ze ooit met zoontje Lasse zal kunnen wonen. Dat gaat nog pijnlijk worden, voordat er op deze terreinen een doorbraak kan worden geforceerd. De goedlachse en ondernemende Astrid dreigt een sombere probleemdame te worden.

Met : Alba August , Trine Dyrholm , Hendrik Rafaelsen, Magnus Krepper

Du forsvinder (You disappear) - Peter Schonau Fog

Du Forsvinder op IMDb (5,9)
Stevig psychologisch drama dat lang één kant op lijkt te gaan maar toch tijdig afsplitst in een tweewegsysteem.
We leren het gezin kennen tijdens een autorit op vakantie en al direct schuift onze sympathie in de richting van de vrouw. Dit omdat de man toch wel heel veel trekjes vertoont van prototype narcistische vent.
Dat oordeel blijkt al snel juist, de man lijkt ontoerekeningsvatbaar te zijn en treft met zijn gedragingen niet alleen zijn gezin, maar ook iedereen om zich heen. Vooral de school waar hij directeur is, heeft veel onder zijn impulsieve acties te leiden. Het leidt zelfs tot een faillissement van de private school.
Er volgt een rechtszaak, die voor ons gelardeerd wordt met flashbacks. Niet alleen leren we steeds meer over de onberekenbare gekte van Frederik (en uiteraard ook over de oorzaak: de verdediging gooit het op de in Frederik's hoofd aanwezige tumor). Maar ook leren we dat vrouwlief Mia niet altijd zuiver op de graat is. Het zoontje van het gezin kan niet anders dan hoofdschuddend en huilend kijken naar de gedragingen van zijn ouders, die wat hem betreft allebéí rijp zijn voor opname.
We kijken richting ontmaskering, richting een voor iedereen ontluisterend einde.

Met : Trine Dyrholm, Nikolaj Lie Kaas, Michael Nyqvist