Sometimes Always Never - Carl Hunter

Sometimes Always Never op IMDb (6,3)

Sometimes always never op Moviemeter (2,92)

Wat zou ik toch graag een keer een borrel met die man drinken. Bill Nighy, ik vind hem mateloos interessant. In al zijn gedistingeerdheid en verzorgde dictie straalt hij een rebellie uit die ik zeer kan waarderen. Zo iemand die doorgaans wel keurig binnen de lijntjes kleurt maar die buiten die lijnen treedt zo gauw de kans hem gegeven is. Nighy is bezig aan een mooie reeks films de laatste jaren: sterk in " Hope Gap" , ijzersterk in "Living" en iets daarvoor al niet te versmaden in deze titel. Hij geniet overduidelijk van zijn rollen. En  ik geniet mee.

In "Sometimes Always Never"  is hij nou niet direct de sympathiekste man. Wel verklaarbaar overigens, want hij heeft nog altijd niet het grote leed verwerkt van een de vermissing van een van zijn twee zoons. Tijdens onmin over een potje Scrabble verdween hij opeens om nooit meer terug te keren of zelfs maar ergens op te duiken. 

Vader Alan blijft zoeken, hij blijft formulieren uitdelen aan iedereen in de regio. Ook nu weer , vlak voordat hij wordt opgehaald door zijn andere zoon Peter., die weliswaar enorm bezorgd is over zijn vader maar die ook hoopt dat vader na zoveel jaar langzaam een mate van acceptatie van het gebeurde bereikt. Ze gaan met zijn tweeën op weg naar een lijkschouwing, een lichaam dat mogelijk van hun langverdwenen familielid zou kunnen zijn. 

Gaandeweg de film worden twee dingen heel duidelijk: het Scrabble-spel speelde een dermate belangrijke rol in het gezin dat het begrijpelijk is dat de zonen hun vader met scheve ogen bekeken. En minstens zo duidelijk wordt dat Alan meer had moeten kijken naar wat hij in zijn leven heeft dan naar wat hij kwijt was geraakt. 

Met: Bill Nighy, Sam Riley, Jenny Agutter, Tim McInnerny, Alice Lowe

FIN - song : Edwyn Collins/Sean Read- Sometimes Always Never 

Joy - Ben Taylor

Joy op IMDb (7,1)
 Joy op Moviemeter (3,20)

Het is dat ik in de onvolprezen show van Graham Norton hierover verteld zag worden, anders was deze film waarschijnlijk geheel aan mijn aandacht ontsnapt. Zo goed als rechtstreeks naar Netflix gegaan. En daar kom ik niet elke week. De film is te leuk, te belangrijk om niet te zien. Althans, zo sta ik er in. Het leuke zit er in dat het fris van de lever gespeeld wordt door de charmante James Norton, de fijne verrassing Thomasin McKenzie en natuurlijk door de onnavolgbare grootheid Bill Nighy. Het belangrijke zit er in dat het een waargebeurd verhaal is, een verhaal dat heeft geleid tot vreugde voor meer dan een miljoen kinderloze stellen. 

Eind jaren 60 staat de gynaecologische en neonatologische wetenschap nog in de kinderschoenen. Er bestaan natuurlijk al keizersnedes om lastig zwangerschappen te redden, er zijn diverse methoden om de aanstaande ouders gezonder en beter voorbereid te maken op de medische kant van de bevalling. Maar..

Er is nog steeds geen oplossing voor de jonge mensen waarbij zwanger worden niet lukt. De jonge arts dr Robert Edwards doet in Cambridge veel onderzoek naar mogelijkheden in het bevorderen van bevruchting maar zijn werk komt pas in een stroomversnelling als de jonge laborante Jean Purdy tot zijn team toetreedt. Gezamenlijk duiken ze in het zoeken naar de oorzaken die maken dat het ene eitje wél aanslaat op aanwezig sperma en het andere eitje niet. Ze regelen een klein aggenebbisj lokaaltje in een afgeleefd ziekenhuis en storten zich op hun onderzoek. Ze gaan daarbij mede te rade bij de bekende Londense chirurg Patrick Steptoe. Deze verricht dan al baanbrekend werk op het gebied van abortus, maar wil gaarne zijn kennis en inzichten delen om ongewenst kinderloze ouders te helpen.

Het plan is snel gemaakt, maar de uitvoering blijkt lastig. Een jarenlange weg loopt het drietal, daarbij elk in hun eigen wereld de ene na de andere aanval van moraalridders en kerken bevechtend. Jean en Robert raken na een aantal jaren gedesillusioneerd en gooien het bijltje erbij neer. Maar het idee iets dermate belangrijks als IVF op de plank te laten liggen, knaagt aan hen beiden. Zouden ze dan toch niet...?

Met: James Norton, Thomasin McKenzie, Bill Nighy

FIN - song : Peter, Paul & Mary- 500 miles

The beautiful game - Thea Sharrock

The Beautiful Game op IMDb (6,3)
 The Beautiful Game op Moviemeter (2,79)

Heerlijk luchtige, op enige waarheid gebaseerde sportkomedie. Bovendien: mét Bill Nighy, dan is een film altijd al de moeite waard. 

Vinny, een energieke doch licht sjofele man, hangt rond de lijnen van het lokale voetbalveld waar een clubje kinderen de eerste beginselen krijgt aangeleerd. Hij bemoeit zich op een irritante manier met het spel, waardoor de aanwezige voetbalvaders boos op hem worden. Voordat het uit de hand kan lopen, staat plots de oude Mal middenin de groep, hij ontfermt zich over Vinny en neemt hem mee naar een bijveldje waar een overduidelijk stelletje klungels staat te ballen. Mal biedt Vinny aan even mee te spelen en zijn grote mond waar te maken. Verdomd waar, hij kan het echt. 

De mannen blijken een heus nationaal voetbalelftal te vertegenwoordigen: het Engels nationaal daklozen-voetbalteam. Ze zijn in voorbereiding op het aanstaande WK in Rome. Engeland heeft nog nooit een deuk in een pakje boter geschopt op dat toernooi en dat zal ook dit keer weer zo zijn, tenzij Vinny mee gaat doen. Daarvoor moet Vinny echter wel aan de allereerste toelatingseis voldoen: hij moet dakloos zijn. Hoewel hij te trots is om dat toe te geven, blijkt de mensenkennis van Mal groot genoeg te zijn om te doorzien dat Vinny al maanden in zijn auto slaapt, sinds hij zijn vrouw en kind in de steek liet. De redenen waarom krijgen we later te horen.

Omstandigheden dwingen Vinny er toe een keuze te maken en verdomd, hij gaat mee naar Rome. Daar blijkt dat hij dan weliswaar wel een balletje kan trappen, maar totaal gespeend is van enige teamgeest en behoorlijke omgangsvormen. De anderen (ex-junkies, dropouts, vluchtelingen) hebben hun blik hoopvol op hem gericht maar er is veel overredingskracht van Mal voor nodig om Vinny enigszins bruikbaar te maken voor dit team en voor de nobele voetbalsport.

Met: Micheal Ward, Bill Nighy, Callum Scott-Howells, Kit Young, Valeria Golino

FIN - song : Fela Kuti - Let's start

Living - Oliver Hermanus

Living op IMDb (7,6)

Living op Moviemeter (3,22)

Dit is film, mensen. Film zoals het bedoeld is. Een verhaal dat met zorg wordt verteld, een film met aandacht voor het visuele aspect en met hartverwarmend acteerwertk van een hele trits spelers. Een klein traantje weggepinkt. Eventjes maar, want al gauw waren er weer glimlachjes en grinnikjes om deze beleefde maar toch continue piekende film. Tis dat ik hem pas na nieuwjaar zie, hij zou zeker mijn toplijstje hebben gehaald. Een remake van een film uit 1952 die op zijn beurt weer een boekverfilming was van een Tolstoj-werk eind 19e eeuw, dit om maar even aan te geven dat een goed verteld verhaal de eeuwen wel doorstaat. 

Bill Nighy speelt op meer dan vertrouwde wijze de stijve Mr. Williams , een verstijfde Brit die ook nog eens een kille ambtenaar is, type Stef Blok. Op mechanische en afstandelijke wijze geeft hij leiding aan het team van Openbare Werken, waar iedereen de hele dag met dossiers en vooral met verantwoordelijkheden aan het schuiven is. Zelfs de levendige Ms Harris en de jonge freshman Mr Wakeling krijgen geen leven in de brouwerij op deze stoffige afdeling waar het blijkbaar al jaren zo gaat en waar het vermoedelijk nog jaren zo zal gaan. 

Niet dus: op een dag is Mr Williams te laat, iets wat hij in al die 40 jaar lang niet heeft. Sterker nog: hij komt helemaal niet opdagen. En de dagen daarna ook niet. Wij weten dan al waarom, maar de afdeling blijft in het ongewisse. Williams heeft namelijk net van zijn huisarts te horen gekregen dat hij nog maar een half jaar te leven heeft. Hoewel berustend in zijn medisch noodlot gaat hij toch op zoek naar wat hij wil achterlaten: dat het niet alleen maar draait om voor zijn zoon een goed huis te kunnen financieren, nee, het gaat om eervoller zaken. Hij komt buiten kantoor om plots weer in contact met Ms Harris en laat haar optimisme en levenslust op zich inwerken. Hij vermant zich, hij kromt de rug en bijt zich vast in een dossier dat hij al te lang heeft laten besloffen. Maar is die tijd hem wel gegeven? 

Met : Bill Nighy, Aimee Lou Wood, Alex Sharp, Adrian Rawlings,

FIN - song : Lisa Knapp & Jim Barney- The Rowan Tree

Their Finest - Lone Scherfig

Their Finest op IMDb (6,8)
Oorlogsfilm zijn en toch een beetje een "niets-aan-de-hand-gevoel" geven. Deze film lukt het. Want hoewel de oorlog dominant aanwezig is in de film (en zelfs de rol en functies van de spelers bepaalt) blijft de film vooral draaien om de intermenselijke contacten. Slechts zijdelings zien we het leed en de verwoestingen die oorlog brengt, veel meer gaat deze film over het gevoel dat mensen er aan over moeten houden, over de moraal die dient te worden opgekrikt.

Catrin Cole woont samen met een kunstenaar. Ze zijn uit Wales naar London gekomen voor de kansen, maar hadden de oorlog niet zien aankomen. Haar "man" heeft aan de oorlog in Spanje een wond en daarmede een gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid over gehouden, waardoor het sappelen is om te overleven. Het lukt Catrin een baan te veroveren op het Ministerie van Informatie: ze gaat aan de gang met ondersteunende schrijfwerkzaamheden op de filmafdeling. Uiteraard drijft die in die dagen vooral op propagandafilms en de teksten van Catrin zijn dan ook vooral obligaat.
Alles verandert wanneer ze een interview doet met een publiciteitsschuwe tweeling, die een heldendaad zou hebben verricht in de Duinkerken-evacuatie. Eenmaal terug op kantoor dikt Catrin het verhaal flink aan en ze groeit in haar rol als scriptschrijver. Haar verhaal slaat aan, het ministerie ziet propagandistische kansen in de verfilming van dit verhaal, dat moeiteloos de moraal van de Britten zou kunnen opkrikken.
Dat gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot en de intensieve samenwerking van Catrin met haar twee mede-scriptschrijvers begint op diverse vlakken enige spanning op te wekken.

Een prachtige bijrol is er voor Bill Nighy, die een alle kanten op schmierende acteur-op-leeftijd speelt.

Met : Gemma Arterton, Bill Nighy , Sam Claflin

The Second Best Exotic Marigold Hotel- John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,6)
Feitelijk kan een film met respectievelijk Maggie Smith, Judi Dench en Bill Nighy niet slecht zijn. Want omdat.
Toch kan ik deze film met de beste wil van de wereld niet goed noemen. Waar het eerste deel nog kon bogen op een oorspronkelijke invalshoek is deel 2 een absoluut uitmelken van het succes van zijn voorganger. Dat is jammer, want als je zoveel acteerkunde in huis heb moet je die mensen aan het werk zetten. Dan zet je ze een script voor met enige uitdaging. Niet dus.

Sonny is nog steeds de hotelbaas, alleen wil hij nu zijn succes bestendigen en uitbreiden. De zoektocht naar geld zit de aandacht voor zijn aanstaande huwelijk in de weg. En dus heeft ie steeds mot met zijn meissie. Ondertussen denkt hij dat een van de aanwezige gasten wellicht is ingehuurd door een mogelijke geldschieter. Hij overlaadt de man met aandacht, dit ten koste van de andere gasten.
Zijn bejaarde collega Mrs. Donnelly voelt haar einde naderen, terwijl haar leeftijdsgenote die als gast ook in het hotel zit juist zowel op amoureus als op arbeidsvlak grote stappen maakt.
Het huwelijk nadert, de deal met de geldschieters moet snel gesloten worden. Hopelijk valt alles op zijn plaats.

Mijlenver van tevoren zijn alle scriptontwikkelingen reeds te zien. Maar ach, de film doet niemand kwaad. En inderdaad: je gaat toch weer grijnzen om die heerlijke Bill Nighy en die eeuwig cynische Maggie Smith. Dat is sowieso al even leuk om naar te kijken.

The Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

 

The Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (7,2)

The Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (3,25)

The Best Exotic Marigold Hotel op Wikipedia

Blij dat ik nog steeds met enige regelmaat check welke weekendfilms de verschillende publieke omroepen uitzenden, want soms kikker je daar enorm van op. Door de enorme battle die er is ontstaan tussen streamers en tv-zenders, maar ook door de schijtlading aan reclames die je er bij de commerciëlen ongevraagd bij krijgt, is het niet altijd aantrekkelijk om een film via tv te volgen. Gelukkig is daar bijvoorbeeld de VRT, die films gewoon integraal uitzendt. Zo zag ik gelukkig op tijd dat ze afgelopen weekend deze heerlijke formulefilm uitzonden (a.s. vrijdag staat deel 2 op het programma). Ik zeg met nadruk "formulefilm" omdat het natuurlijk een gefabriceerd script is dat als een gerecht is samengesteld: de karakters moeten complementair zijn aan elkaar, er moeten voldoende tegenstellingen in zitten, er moet een vleugje humor en een vleugje ernst in zitten: gooi dat in de kookpot en je brouwt een onderhoudende film. In dit geval wordt de waardering nog eens extra versterkt door de loeisterke cast : Judi Dench, Bill Nighy, Celia Imrie, Tom Wilkinson, Dev Patel en natuurlijk Maggie Smith. Allemaal redenen om deze eens lekker te gaan herzien, we gingen er lekker voor zitten. 

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie "Best Exotic Marigold Hotel" (sept 2012)

FIN - song : Bela Bartok - Thomas Newman - A bit of afterrs

Emma - Autumn de Wilde

 Emma op IMDb (6,7)

Emma op Moviemeter (2,97)

Lang ontspint zich deze film als het zoveelste kostuumdrama waarin de jacht op een welvarend huwelijk het belangrijkst is op aard. Denk Bridgerton, denk Pride & Prejudice, maar dan een stukkie minder goed. Op 3 kwart van de film verandert er echter iets waardoor alsnog vlam en pan elkaar vinden. 

Emma Woodhouse heeft alles wat men in de Britse adel destijds nodig had: rijkdom, schoonheid, welbespraaktheid, jeugdigheid. De ideale huwelijkspartner dus. Maar Emma geeft veel minder om deze zaken dan anderen doen. Emma is een koppelaar, ze schenkt er voldoening in om anderen aan de juiste partner te helpen. Natuurlijk zijn er kandidaten genoeg voor haar, maar ze lijkt maar geen keuze te willen maken. De afwezige maar intrigerende Frank Churchill maakt avances en ook de mysterieuze mister Knightley is kansrijk. Beiden spelen het spel zoals het moet worden gespeeld, maar Emma laveert behendig om heen haar n heen en bekwaamt zich in het bemoeien met anderen. Op het saaie af. 
Totdat ze op een picknick plots uit haar rol valt en haar vileinere kanten laat zien. Ze moet hard aan de slag om haar geschonden reputatie te herstellen. Het ontglipt haa, zo lijkt hetr. 

Met ; Anya Taylor-Joy , Johnny Flynn, Mia Goth, Bill Nighy, Josh o'Connor, Callum Turner

 FIN - song : Johnny Flynn- Queen Bee

The Bookshop - Isabel Coixet

The Bookshop op IMDb (6,8)
Er is een heuse British Wave aan de gang, veel van de films met enige aantrekkingskracht komen op dit moment van het eiland overzee. Deze film gaat volgende maand in première , wij kregen als vrijwilligersteam de film vandaag al voorgeschoteld op de medewerkersbijeenkomst.
Het duurde even voordat ik tot de mening kwam dat dat een gunst was, want het begin van deze film is ronduit gezapig te noemen. De drie hoofdrolspelers voorkomen dat de film verzandt in voorspelbaarheid en amateurisme, maar het is wel een lange aanloop. Pas op het moment dat het zich lang aandienende conflict echt opspeelt, begint de film te leven en is het in enen ook een echt aantrekkelijk verhaal om te bekijken.

Florence Green is een jonge en moedige vrouw, die het aandurft om in een kabbelend kustplaatsje een boekwinkel te beginnen. Het loopt tegen het eind van de jaren 50, de oorlog is nog voelbaar en de lokale adel eist alle aandacht en beslissingen voor zich op. Florence ondervindt dan ook forse tegenwerking, vooral van lady Violet Gamart. Deze Gamart bewoont met "De Generaal" het kasteel op de heuvel en heeft zich via allerlei bestuursfuncties en liefdadigheidsdiners opgeworpen tot de onbetwiste hotemetoot van het dorp. En zij heeft heel andere bedoelingen met The Old House dan het boekwinkeltje dat die rare onkreukbare mevrouw Green heeft.
Florence zet door en krijgt steun uit onverwachte hoek : kluizenaar Edmund Brundish, een stijlvolle landlord die nooit zijn huis uit komt maar nu wel aan Florence aangeeft dat ze hem alle nieuwe interessante titels moet opsturen. Als Brundish hoort dat het boekwinkeltje de nek omgedraaid dreigt te worden, komt hij zowaar in actie. Hij beent boos richting lady Gamart. Het moet maar eens uit zijn met die onrechtvaardigheid.

Prachtig spel van Bill Nighy (hij vooral), Emily Mortimer en Patricia Clarkson redden de film, waardoor je uiteindelijk nog met een redelijk gevoel de zaal verlaat.

The Boat That Rocket (aka Pirate Radio/Radio Rock Revolution) - Richard Curtis

The Boat That Rocked op IMDb (7,3)
 The Boat That Rocked op Moviemeter (3,53)

The Boat That Rocked op Wikipedia

Toen ik deze film de eerste keer zag, schreef ik mijn recensies nog op Hyves (ja, écht!). Daar is natuurlijk niets meer van terug te vinden dus zal ik opnieuw aan de bak moeten. Heel niet erg, want wat was het fijn om deze film weer een keer te zien. Niet alleen een heerlijke cast en een dito trits muziek, ook een erg fijne reeks plaagstootjes naar "de macht" en "de mores" van die tijd. De jaren 60 hebben een boel voor ons bevrijd, laat ik het zo zeggen. Zelf luisterde ik natuurlijk ook naar piratenzenders, die in ons land in 1973 verboden werden. Precies het moment dat ik zelf platen begon te kopen, zeg maar. Ik zocht en vond mijn inspiratie daarna blijkbaar elders, want de liefde voor muziek is nog niet over..).

1966, we gaan de Noordzee op. Daar ligt, een klein stukkie uit de kust en net in de internationale wateren, de piratenzender Rock Radio. Die zender brengt verlichting in de huiskamers en op de werkvloer. De benauwde jaren 50 zijn voorbij, de wereld begint weer te ademen na de gruwelijke WOII: ontzuiling, seksuele revolutie en uiteraard de ontaarde kunst die popmuziek heet. Terwijl de BBC nog steeds praatprogramma's en politieke commentaren uitzendt, stemt "het volk" inmiddels af op de frequentie van de piratenzenders. Hoewel illegaal weten ze de harten van de luisteraars te stelen. 

Een doorn in het oog van de verantwoordelijke minister, die vast van plan is deze vrijbuiters het zwijgen op te leggen. Dat gaat natuurlijk niet zomaar, de rebellie drijft aan de oppervlakte. 

Met: Bill Nighy, Philip Seymour Hoffman, Tom Sturridge, Nick Frost, Chris o' Dowd, Kenneth Branagh, Rhys Ifans, Emma Thompson

FIN - song : David Bowie - Let's dance (2002 remaster)

FIN - song : Duffy - Stay with me baby

Hope Gap - William Nicholson

 

Hope Gap op IMDb (6,9)

Hope Gap op Moviemeter (3,39)

Hope Gap op Wikipedia

Sommige films lukt het, he, om nét zo indrukwekkend te zijn bij het opnieuw bekijken. Bij "Hope Gap" ervoer ik thuis op de bank precies hetzelfde als toen ik destijds in de pluchen filmstoel zat. Wat een onovertroffen sterk acteerwerk, wat een krachtige dramatiek, wat een poëtische sfeer die ondanks alle relatie-ellende heel veel liefde voor elkaar uitstraalt. Wat mij betreft een van de sterkste films van de laatste 10 jaar, vlak onder "Supernova" hoog aan de top. 

Aan mijn beleving van de film blijkt niet veel veranderd. Lees de BEGT-recensie van augustus 2020: HOPE GAP volgens BEGT

Met: Annette Bening, Bill Nighy, Josh O' Connor

FIN - song : Alex Heffes - i have been here before

The best exotic Marigold Hotel - John Madden

Best Exotic Marigold Hotel op IMDb
Voor het eerst in het vliegtuig een film met veel interesse zitten volgen. Deze hadden we afbgelopen zomer al in onze programmering staan, maar ik miste hem. En nu , zo opgesloten tussen wat vleugels, was het een mooie gelegenheid om ervoor te blijven zitten.

Vooral interessant wat mij betreft vanwege de topacteurs die er in spelen, de voornaamste bekenden zijn Tom Wilkinson, een schmierende Bill Nighy en de simpelweg altijd goed acterende Judi Dench.

Zij zijn 3 van de zeven ouderen die om moverende redenen uitgekeken zijn op hun land, opzien tegen hun pensionering en daarom ieder voor zich de oversteek maken naar "rentenieren" in een ver vreemd land.
Dat vreemde land is India, met haar gekte en met haar drukte.
Natuurlijk begint hun verblijf met veel problemen, natuurlijk komt er zin om terug te keren naar Albion, maar gelukkig komen er -natuurlijk - ook bevrijdende inzichten en fraaie persoonlijke ontwikkelingen.

Feel good all over, voor ons als kijkers vooral plezierig vanwege het acteerspel dat van de film afspat.

Hope Gap - William Nicholson

Hope Gap op IMDb (6,6)

Schitterend. Ontroerend. Poëtisch. En schitterend, dat vooral.

Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die weinig met deze film kunnen , maar ik ben diep onder de indruk. Majestueus acteerwerk, van alle drie de hoofdrolspelers. Een moeilijk te verteren onderwerp, dat mede door de onvolkomen karakters niet zomaar wegslikt.  Elk van de drie heeft zijn zwaktes, maar ook is heel goed te begrijpen waarom men ooit zo'n hecht gezinnetje vormde. De hoop op herstel lijkt vervlogen , maar een klein beetje restauratie zit er misschien nog in. 

Edward zegt het op zondagochtend plompverloren tegen zijn zoon: hij gaat diens moeder verlaten. Omdat hij vreest dat de reacties bij zijn vrouw heftig zijn, heeft hij zijn uitwonende zoon gevraagd om een avondje te komen logeren. Feitelijk gebruikt hij zijn zoon om in de frontlinie te gaan staan, juist omdat hij het zelf niet durft. 

In de scenes die hieraan vooraf gingen, hebben we allang geleerd wat er zo'n beetje mis is in dit huwelijk. De bazige vrouw die de man geen millimeter ruimte geeft voor wat tijd voor zichzelf, die altijd maar praten wil over wat haar bezighoudt. Edward trekt het allemaal niet meer, de ruzies en de vernedering. Bovendien blijkt hij er sinds enige tijd een vriendin op na te houden. 

Echtgenote Grace is stomverbaasd en voelt zich vernederd. Ze overdenkt haar zonden en beseft dat ze een deel van de breuk zelf heeft aangericht. Toch zien we dat het niets afdoet aan haar liefde voor de man met wie ze toch 29 jaar getrouwd is geweest. Ze gaat werken aan haar zachte kanten, maar dat valt nog lang niet mee. 

De zoon zit inmiddels gevangen in het kruispunt van het web dat zijn ouders gesponnen hebben. Beiden proberen met de beste bedoelingen de jongeman de boodschapper te laten zijn, hij wordt verscheurd door zijn liefde voor elk van zijn ouders. Een ongelooflijk ondankbare positie, deze boksbal-functie. Maar hij blijft liefdevol proberen zijn beide ouders tot inzichten te brengen over wat beter voor hen is. Voor hen individueel , maar ook voor hen als gezamenlijke ouders van een oprechte jongeman.

Ik hield nog net de tranen binnen, maar daarmee was ik wel de enige in de heerlijk koele filmzaal. 

Prachtig, hoogtepuntje 2020 tot nu toe. 

Met : Annette Bening . Josh O'Connor , Bill Nighy