Michael - Antoine Fuqua

Michael op IMDb (7,4)
 Michael op Moviemeter (3,52)

Michael op Wikipedia

Ter zelfverdediging wil ik aanvoeren dat het voor het eerst die week was dat ik een avond samen met mijn vrouw op de bank kon zitten. Weekhart als ik ben, gaf ik haar de beslissende stem in de keuze "welke film gaan we vanavond kijken?" Deze dus, een film die ik in de zaal zorgvuldig ontweken had en waar ik ook fors verdeelde publieke reacties op had gelezen. Toch doen he, alles voor de liefde immers. Omdat ik dus een gekleurde voorkennis had over zowel de film als over de hoofdpersoon in real life ging ik op andere dingen letten dan die normaal in een biografie voorbij komen. We kijken namelijk naar een witwasfilm (note to self: geen "Thriller" zeggen) van Antoine Fuqua, meneer MJ komt er als een heilige uit. Ietwat wereldvreemd maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk gezien het strakke tempo en dito regime waarin hij naar volwassenheid geslagen werd: zijn vader komt er niet goed vanaf, maar wordt in deze film wel meesterlijk neergezet door topacteur Colman Domingo. Zijn rol maakt al veel van de film goed, daarnaast kweek je her en der sympathie voor personages als de persoonlijk beveiliger en voor zijn zwakke moeder. En die muziek natuurlijk, die is en blijft pakkend. Niks had ik met de quasi-stoerheid die Michael Jackson op video en podium neerlegde, maar zijn songs en zijn dansmoves zijn natuurlijk voor eeuwig bruikbaar. En herbruikbaar.

De knoet gaat erover in huize Jackson. Vader Joseph drillt op spartaanse wijze zijn vijf zoons tot een zang- en dansorkest. Vier van de vijf zijn matig getalenteerd, maar dat wordt allemaal gecompenseerd door de oceaan aan begaafdheid die jongste zoon Michael overspoelt. Dat joch kan alles: zingen, dansen, publiek bespelen, componeren en liedjes schrijven. Vader ziet gouden bergen en dito inkomsten, maar dan moeten de jongens wel doen wat pappie zegt. Nee, wat pappie schreeuwt. Wat pappie afdwingt. En wat pappie mept!
Aanvankelijk gaat Michael daarin mee, hij geniet mateloos van de aandacht die op podia en in studio's krijgt. Maar als hij dan toch enige mate van volwassenheid bereikt, in jaren althans, begint de wens voor een eigen carrière, voor een muzikaal leven dat verder gaat dan zijn broers aankunnen. Dat pad gaat hij op, u kent het vervolg mogelijk beter dan ik, maar het leidt wel tot een verdere confrontatie met zijn vader. Michael doet stoer op het podium: hij sist, hij bijt, hij grijpt in zijn kruis en zucht en steunt. Maar we weten dat hij doet alsof. Dat hij van binnen een softie is die een confrontatie uit de weg gaat omdat hij dan mogelijk zijn broers en zijn zachte moeder nooit meer kan omhelzen. Who's bad?

Met: Jaafar Jackson, Nia Long, Colman Domingo, Juliano Valdi, 

FIN - song : Jacksons- Medley: I want you back/ABC/The Love you save

Disclosure Day- Steven Spielberg

Disclosure Day op IMDb (6,9)
 Disclosure Day op Moviemeter (3,29)

Disclosure Day op Wikipedia

Heus, ik was terdege voorbereid. Vrouwlief en ik planden een filmdagje in in het nabije Amsterdam: we zouden naar de Filmhallen en daar één middag- en één avondfilm pakken, gelijkelijk verdeeld over een wat serieuzere film en een niemendalletje. Hoe lekker is dat? Maar hoe serieus is serieus als je weet dat de film over een - voor mij iig- onzinonderwerp gaat? Zoals u mogelijk weet, ben ik niet van de sciencefiction, ik zit niet zo goed in aandelen 'buitenaards leven". Maar hey, kijk eens naar die trits acteurs, die allemaal geen nee durfden zeggen toen meesterregisseur Steven Spielberg aan hun deur klopte (ja, duh..). Ze hapten toe: acteerkanon Colin Firth, de misschien wel beste acteur van dit moment Josh o'Connor, de op dit moment zeer gewilde Emily Blunt, Bono-dochter Eve Hewson en de prettige karakterman Colman Domingo. Vooraf wist ik: snel dat verhaal loslaten, focus je op het acteerwerk, op het fenomenale regiewerk van de meester (let goed op de allegorische lijnen die hij maakt met het Amerika van nu) en pak gelijk even de goede muziekscore mee. Het werd hiermede voor mij een heel draagbare film: bezwaren opzij gelegd en gewoon lekker genoten van het prachtige medium dat film is.

Het verhaal, als u daar wél voor gaat: Dr. Daniel Kellner 'deserteert' uit de Amerikaanse overheidsorganisatie Wardex. Deze organisatie heeft de bevolking 50 jaar voor het lapje gehouden: ze hebben informatie over landingen van buitenaards leven, ze weten wat er speelt maar ze weigeren die kennis te delen met het Amerikaanse volk (zelf vind ik het toevallig dat die aliens echt alleen maar de VS bezoeken, terwijl er toch zoveel ander moois is). Kellner neemt een tas vol met geheugensticks mee, hij wil ze openbaren zodra hij het geschikte medium bereid heeft gevonden.

Dat medium is natuurlijk 'televisie' en laat dat nou de plek zijn waar weervrouw Margaret Fairchild haar werk doet. Maar wat gebeurt daar? Terwijl ze live in de huiskamers is, stamelt ze onophoudelijk en begint in onbegrijpelijke klik-taal te praten. De kijker weet genoeg: Kellner en Fairchild gaan elkaar (opnieuw?) ontmoeten, als ze maar uit de klauwen van Wardex met haar gruwelijke leider Noah Scanlon weten te blijven. Spannond!

Met: Josh o' Connor, Emily Blunt, Colin Firth, Colman Domingo, Eve Hewson

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : John Williams- Reprise..

Sing Sing - Greg Kwedar

Sing Sing op IMDb (7,7)
 Sing Sing op Moviemeter (3,54)

Sing Sing op Wikipedia

Omdat ik vreesde voor musical-achtige praktijken liet ik deze film tijdens de roulatie in ons theater lopen. Gisteren alsnog via Pathé Thuis gekeken, omdat mij toch wel behoorlijk wat goede reacties ter ore kwamen. Gelukkig maar, want dit is een ijzersterke film. Prachtige emoties, die ook vaak nog eens heel oprecht (b)lijken te zijn: de film is voor het leeuwendeel geschoten met gevangenen, slechts een beperkt aantal professionele acteurs doen mee. Dat maakt de film oprechter en realistischer. Heel goed.

Als je in de Sing Sing-gevangenis belandt, kun je het doorgaans maatschappelijk wel schudden. Zwaargestraften die langdurig (of voorgoed) uit de maatschappij moeten worden gehaald, slijten daar hun dagen. Dat wil niet zeggen dat ze de hele dag in hun cel zitten, nee: er is verstrooiing. zo heeft gevangene Divine G een theatergezelschap binnen de muren opgezet. Zelf schrijft hij stukken maar men waagt zich ook aan Shakespeare. De gedachte hierachter is elk van de boeven/acteurs binnen zichzelf op zoek gaat naar de schoonheid van het leven, zoals die zo vaak in kunst beschreven wordt. 

Ze hebben net een uitvoering gehad en richten zich nu op de keuze van een nieuw stuk. Al snel kijkt iedereen naar Divne G, die heeft altijd wel wat op de plank liggen. Maar nee, het loopt anders. Plots is daar de stevige crimineel Clarence die binnenwandelt. Hij wil meedoen, maar lijkt nog niet van plan zijn ruwe bolster-jasje uit te doen. Al snel ziet hij dat zijn medegevangenen er anders in staan: die gaan veel verder in het etaleren van hun diepere gevoelens dan Clarence durft.
Divine en Clarence ontwikkelen - zo goed en zo kwaad als het gaat- een soort vriendschap, wat goed uitkomt wanneer blijkt dat beiden ook nog bezig zijn om zich voor te bereiden op een zitting over hun mogelijke invrijheidsstelling. Laatste kans voor de heren om ooit nog een stukje normaal leven te leiden, hetgeen hun toneelspel overigens ten goede komt. Er gaat drama volgen, onvermijdelijk.

Met: Colman Domingo, Clarence Maclin, Sean San Jose, Paul Raci

FIN - song : Adrian Quesada - Like a bird

Ma Rainey's Black Bottom - George C. Wolfe

Ma Rainey's Black Bottom op IMDb (7,0)
 Ma Rainey's Black Bottom op IMDb (3,08)

In een poging nog zo veel mogelijk Oscar-genomineerde films te zien deze gisteren ook nog meegepakt. Spijt van, ik vond het een ronduit vervelende film waardoor ik de nodige moeite had hem uit te zitten. Ik zie het er niet aan af, maar heb wel enkele positieve reacties op deze film vernomen. Benieuwd naar de uwe.

Terug naar 1927, Chicago Illinois. 

De zwarte gemeenschap is nog steeds bezig zich uit de gruwele gevolgen van de slavernij te ontworstelen, daaruit is ook een trek naar het noorden ontstaan. In Chicago is een levendige muziekindustrie en de swingende aanpak van Afro-Amerikaanse muzikanten doet het goed in zalen, theaters en platenwinkels.

De grote ster van dat moment is Ma Rainey, een matrone met een stem als een flatgebouw. En een vergelijkbaar humeur: de vrouw is hoekig en humeurig , een diva in woord en daad. Ze wordt door de blanke studio-uitbaters uitgenodigd voor een plaatopname en moet daarbij hard onderhandelen: haar eigen muzikanten, haar eigen songs en haar eigen bewerkingen. Dat is tegen het zere been van studio eigenaar Sturdyvant, die de jonge talentvolle trompettist Levee had gevraagd om nieuwe arrangementen te maken van de al bijna belegen songs van Ma Rainey. Levee is een praatjesmaker, talentvol maar zeer zeker een snobistische praatjesmaker. Volcontinue ruziet hij met zijn medemuzikanten over de aanpak van de begeleiding van de grote zangeres. 

Alles in deze film is ruzie, alles is een strijd: een zoektocht naar erkenning en waardering, maar ook een stevig positiespel. Zelf kon ik er niet veel mee.

Met : Chadwick Boseman, Viola Davis, Colman Domingo, Taylour Paige. 

 FIN - song : Ma Rainey - Deep moanin'blues

If Beale Street could talk - Barry Jenkins

 If Beale Street could talk op IMDb (7,1)

Taaie film, tussen goed en oké in. Zeer ingetogen gebracht maar met een paar heftige uitspattingen waardoor er regelmatig genoeg oplevingen zitten in de kalme camera-voering. De personages krijgen de kans om goed voor het voetlicht te brengen waar ze voor staan, shots worden lang aangehouden: het is duidelijk dat Barry "Moonlight" Jenkins voor het effect gaat. Bij mij werkte het wel, maar ik heb van anderen ook al minder positieve beoordelingen gehoord.

Alles draait om de jarenlange liefde tussen Tish en haar Alfonso. Ze schelen drie jaartjes maar zijn altijd met elkaar opgetrokken, In het begin nog niet bewust van het gegeven dat dit op een liefdesrelatie zou uitdraaien maar al gauw weten ze dat ze voor elkaar bestemd zijn.

Net op het moment dat huisje-boompje-beestje binnen handbereik is, gebeurt er iets vreselijks: Fonny (Alfonso's koosnaam) wordt opgepakt voor een verkrachting. Wij leren al snel dat hij niet in de buurt van de plek des onheils is geweest, wij weten ook dat dit een wraakactie is van een racistische politieagent die voor het gemak de bewijslast even opzij schuift en vol trots een dader presenteert. 

De beide families staan tegenover elkaar, maar de vaders werken samen om hun (schoon)zoon vrij te krijgen, Tish blijft onvoorwaardelijk in haar vent geloven en doet er alles aan om de zaak van tafel te krijgen. Maar de vooroordelen tegen de zwarte bevolking blijken hardnekkig, niets gaat vanzelf. 

Met : Kiki Layne, Stephan James, Colman Domingo, Regina King, Teyonah Parris

The Birth Of A Nation - Nate Parker

The Birth of a Nation op IMDb (6,3)
Tamelijk gruwelijke film. Maar ook wel weer met een dermate belangrijk verhaal dat het toch verteld moet worden. Op waarheid gebaseerd, immers : de slavenperiode in Amerika heeft af en toe het slechtste in de mens naar boven gehaald.

Daar lijkt het in het begin allemaal niet op wanneer we Nat Turner leren kennen: een jong jochie, zoon van een slaaf en voorbestemd om een grote te worden. Hij speelt met de kinderen van de baas, hij blijkt het vermogen te hebben om te leren lezen en wordt om die reden ietwat gekoesterd door de vrouw van plantage-eigenaar.
In de tussentijd gebeuren er al dingen die Nat de ogen doen optrekken: hij ziet het ene onrecht na het andere maar weet dat hij (nog) weinig kan doen om dingen te veranderen. Hij klimt op tot predikant: in de uren dat hij niet op de katoenvelden staat, vertelt hij zijn medeslaven uit de bijbel. Slavenhandelaren zien het gunstige effect van die bijbellessen en Nat wordt her en der uitgenodigd, hij gaat - onder begeleiding van zijn goedwillende baas- op toernee.
Het loopt uit de hand wanneer ook blanken bij Nat voor geestelijke raad komen, geen baas accepteert het dat Nat ook over blanken iets te zeggen heeft. Zelfs zijn eigen "werkgever" draait een kwartslag: plots staan ze tegenover elkaar, plots wordt Nat hardhandig gestraft. Gemarteld, ik zeg het maar gewoon.
Er breekt iets bij hem. In zijn hoofd rijpt een plan tot hardhandig verzet, de lijdzaamheid heeft lang genoeg geduurd. De slaven komen in opstand tegen de bazen. Het is begin 19e eeuw, u heeft er alles over kunnen lezen.

Met: Nate Parker, Armie Hammer, Penelope Ann Miller , Colman Domingo