Digger- Alejandro González Inárritu

Digger op IMDb (7,5)
 Digger op Moviemeter (3,43)

Digger op Wikipedia

Dat deze nieuwste film van de eigenwijze regisseur Inárritu (wát een CV) het in de VS niet goed doet, snap ik heel goed. Ze hebben daar te weinig aanleg voor satire, ze herkennen een parodie op hun maatschappij niet als ie een halve meter voor ze staat. En al helemaal niet een satire met een duimendikke boodschap, die ook nog eens aan meerdere kanten de waarheid probeert te vertellen. Vermoedelijk zal Inarritu uiteindelijk wel uit de kosten komen, in Europa zullen toch wel meer mensen te vinden zijn die een komedie met een economische en vooral met een milieuboodschap (beëindig de fossil-fuel-verslaving) willen zien. En als dat al niet voldoende is: Tom Cruise staat hier- zonder te stunten- behoorlijk goed zijn mannetje en er is een reeks heerlijke bijrollen.  John Goodman excelleert, Riz Ahmed mag wetenschappelijk schmieren, Jesse Plemons is wereldvreemd als altijd, Michael Stuhlbarg haspelt zich een stoet en Sandra Hüller doet behoorlijk atypisch voor het oeuvre dat we van haar kennen. Het is smullen, de film zit boordevol dubbele bodems en probeert niet artistieker of zendeling-overtuigender te zijn dan nodig. Ik raad m met enthousiasme bij u aan, deze ruim 2 uur durende reis langs fictie en feiten.

Al vanaf het begin van de film moeten we worden overtuigd dat Digger Rockwell, kneiterrijke oliemagnaat, een mens van vlees en bloed is. Een keiharde zakenman met weinig oog voor de arbeidsomstandigheden van zijn personeel, maar ook een man die stapelgek is op zijn bejaarde huiskat en die zelfs meer in dat beestje investeert dan hij in onderhoud met zijn familie doet. (Dat been waarop we nu staan, moeten we later in de film overigens best nog wel eens verwisselen). Terwijl Digger zich stort op de zoveelste reddingspoging van zijn bejaarde kat gaan in zijn villa overal alarmbellen af: het gaat mis op zijn grote boorlocatie in de poolcirkel. Voorzichtig probeert zijn medewerker hem in te lichten over het scheurtje dat ontstaan is in het metersdikke poolijs, voorzichtig wil hij duidelijk maken dat ze mogelijk op een enorme bel methaangas zijn gestuit. Voorzichtig wil hij....BAM! Alle voorzichtigheid komt te laat, er breekt een enorme ijsmassa ten grootte van 10 x de stad Washington af om vervolgens de oceaan op te drijven. De stromingen zullen deze ijsberg richting Europa drijven en daar allesvernietigende tsunami's veroorzaken. Amerikanen vinden Europa toch al lastig maar ze helemaal aan hun lot overlaten, zou wel eens iets verkeerds met het VS-imago kunnen doen. En met hun verdiensten, dat vooral.

Enfin: hoog overleg natuurlijk. De president vergadert met zijn staf ten huize van Rockwell, het zegt wel het een en ander. Na het doorlopen van de opties (de ijsschots bombarderen, hopen op gunstige stromingen waardoor de ijsschots afwijkt richting oceaan et cetera) betrekken Digger en de president een apart kamertje. Daar neemt de president hem in vertrouwen, waarna ons plots van alles duidelijk wordt.

Met: Tom Cruise, John Goodman, Jesse Plemons, Riz Ahmed, Sandra Huller, Michael Stuhlbarg

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Melanie - What have they done to my song, Ma

The Revenant- Alejandro Gonzalez Inarritu

The Revenant op IMDb (8,3)
Nu al een 8,3 op IMDb. Nog maar anderhalve week hier in roulatie, maar de roem snelt de film vooruit. Loftuitingen, "beste film sinds tijden" kwalificaties. Daar moet Bertje heen natuurlijk: zolang het geen fantasy is, probeer ik heel veel titels en genres uit. En als je dan bedenkt dat dit filmmakend team (regisseur en cameralieden) verantwoordelijk was voor míjn nummer 1 film van vorig jaar, dan snap je dat ik nieuwsgierig ben.
Welnu: ik zeg dat men ten dele geslaagd is. De film is zeer overrompelend en indringend, het camerawerk en kleurgebruik is opnieuw fascinerend mooi, het acteerwerk van Di Caprio is ontegenzeggelijk sterk en indrukwekkend, de menselijke strijd tegen de elementen is voelbaar. Dit tezamen is al goed voor een stevige voldoende voor de film. Die is binnen.
Maar toch knaagt er iets bij me: bij aanvang wordt er gezegd dat het gebaseerd is op een boek, waarvan ik weet dat dat boek dan weer gebaseerd is op een heus bestaande figuur. Hugh Glass heeft echt bestaan, zeg ik maar kort door de bocht. En als dat zo is, dan is het wonderbaarlijk dat het op deze manier in beeld is gebracht. Natuurlijk, het is "gebaseerd' en niet een biografie. Maar een continue ontsnappende superheld bestaat alleen in comics, niet in de harde buitenwereld. Daar moest ik ff doorheen, als er zich weer de volgende klopjachten, schietpartijen of gevechten voordeden. Het maakte dat de film lang duurde (wat overigens in werkelijkheid ook zo is). Dat ik de film toch als voldoende en onderhoudend betitel, is dan ook louter te danken aan het ambachtelijke karakter: de regisseur wil een echt verhaal vertellen en de acteurs willen echt laten zien dat het verbeelde leven lood- en loodzwaar was. Dat is aan alles af te zien en dat waardeer ik zeer. Maar het gaat niet mijn "beste film van het jaar worden".

Hugh Glass is pelsjager met een aantal speciale skills. Hij is lomp sterk, hij is een uitstekende speurneus en hij heeft een goed gevoel voor omgaan met gevaren. Hij heeft een zoon uit een relatie met een Indiaanse vrouw. Die vrouw, zijn vrouw, is vermoord door de blanken en hij heeft gezworen tot in het oneindige voor zijn zoon te zorgen.
We vallen in het verhaal als het team van pelsjagers waar Glass deel van uitmaakt, wordt opgejaagd door bloeddorstige indianenstammen. Ze moeten vluchten, moeten hun buit achterlaten en moeten met een noodgang proberen terug te komen naar het fort dat als uitvalsbasis dient. De rivier die ze afzakken is te gevaarlijk, men kan van alle kanten door de indianen worden beschoten. Derhalve moet men over land, door de bergen en de bossen. De strijd tegen de elementen drukt zwaar op het team, er ontstaat frictie over de keuzes die de kapitein (ingefluisterd door Glass) maakt om zijn mannen thuis te krijgen. Alles verandert als Glass wordt aangevallen door een grizzlybeer en ternauwernood overleeft. Zijn collega's moeten hem dragen en dat terwijl de tocht al inspannend genoeg is. Men verliest snelheid, verliest terrein en het team splitst op. Drie mannen blijven bij Glass, waaronder de meest onbetrouwbare. Het gaat dan ook mis. De niet heel jofele Fitzgerald vermoordt de zoon, praat het andere jonge jochie om en laat Glass achter. Aan de groep vertelt hij later dat hij Glass netjes heeft begraven, hij heeft er een kruis op gezet en god hebbe zijn ziel.
In werkelijkheid ademt Glass nog, hij overleeft en begint aan een helse tocht naar herstel en overleving. Het is rauw, het is bloederig en het is zwaar. Ja, ook het kijken ernaar is zwaar, de film vraagt wat van de kijker.

Langzaam wordt gewerkt naar de climax: wat als Glass uiteindelijk levend het fort bereikt en Fitzgerald met zijn verschijning confronteert? Gaat dat lukken? Glass is er gemotiveerd genoeg voor, hij is vastberaden alle ontberingen te overleven.

Met oa: Leonardo di Caprio en Tom Hardy. (waarbij DiCaprio echt dusdanig excelleert dat hij nu inderdaad best eens een prijs mag krijgen). En de cameraman ook, want jezus , wat een imponerende beelden.

Birdman- Alejandro Gonzalez Inarritu

Birdman op IMDb
Het filmjaar 2015 begint briljant met hoofdletter B, vervolgens hoofdletter R, en u snapt: daarna de I, de L , de J, de A, de N en tenslotte een toefje T.
Waar ik met gematigde verwachtingen heenging ( Michael Keaton? Een voormalige superheld? Man in verval? Magische vogels?) kwam ik totaal overrompeld uit de zaal vandaan. Waar had ik naar zitten kijken?
Ik zag een lawine van een film, een verzameling opgekropte zenuwen en waanbeelden, ik hoorde een jagende soundtrack met knetterende drums, ik werd meegezogen in de bizarre geest van een uitmuntend regisseur die niets anders dan de naakte waarheid van zijn acteurs eiste.

Michael Keaton speelt de rol van zijn leven als de uitgerangeerde acteur Riggan Thompson. Fameus geworden als film-superheld wil hij- aan de boorden van zijn sociaal mislukte leven- nog eenmaal laten zien dat hij het kan., Dat hij kan acteren en zelfs regisseren. Op Broadway wil hij een toneelstuk neerzetten , een bewerking van de zelfkantschrijver Raymond Carver.
Die zelfkant, dat lukt: hij is gescheiden, hij heeft een drugsverslaafde dochter, hij is door zijn roem heen, hij gaat in de richting van financiële problemen. Maar hij zal!
Hij krijgt te maken met een begaafd toneelacteur (Edward Norton) die veel van hem eist, zowel op toneel als in de wandelgangen. Het motortje in zijn hoofd begint te draaien en niet altijd gebeurt dat zonder hickups. De groep acteurs en entourage climaxen zich in de richting van de première-avond.

De film is zenuwachtig, van het soort dat Lola Rennt zo mooi maakte. De film is magisch, van het soort dat Donnie Darko zo memorabel maakte. De film is simpelweg uitmuntend goed. Twee uur van jachtige kunde, twee uur van overrompelende beeldtaal. Ik ben hier helemaal door gegrepen. Birdman: een schitterende must-see!

Biutiful - Alejandro Gonzalez Inarritu

best gek, dat ik toch een beetje jaloers uit deze film vandaan kwam.
Want het sappelende leven van Uxbal, het straat-manusje-van-alles die op bijzondere wijze zijn dagloon verdient, dat leven is niks om jaloers op te zijn.
De drie verhaallijnen die de hoofdmoot van deze film vormen, zijn geen van allen voorzien van veel optimisme:
1) Uxbal krijgt te horen dat ie terminaal ziek is en probeert nog snel van alles goed
te regelen voor zn twee kindertjes
2) Uxbal heeft een los-vast-relatie met een bipolair ontregelde dame, waar de
haat-liefde vanaf spat. Zie 1
3) Uxbal verdient de kost door te bemiddelen in handelswaar danwel koppelbazenwerk
voor een keur aan immigranten en illegalen. Zie ook 1: brood en plank.

En toch! Toch word je compleet ingepakt door de naturelle en vooral vanzelfsprekende manier waarop javier Bardem deze hoofdrol invult: het is gewoon een sympathieke kerel die ondanks al zn ongeluk , steeds weer op zoek gaat naar t mooie en t goede voor de mensen om hem heen. en daar zelfs nog een centje aan verdient.
en dan heb ik t nog niet eens over het frusterende gevoel dat elke mannelijke kijker van deze film moet bekruipen: wat een mooie man, wat een archetype, wat een heerlijke kerel.

Schrijnend mooi, zo noemde ik de film direct na afloop. Sinds lang niet meer zo stil geweest van een film..