Scooterdagem - Léonie de Boer

Scooterdagen op IMDb
Jochie van 14, alcoholistische moeder en zelf stevig puberend. Cocktail voor het ongeluk, zeg je dan.

Vooral als Julian nogal verliefd wordt op het meisje van de ijswinkel. Die is effe te oud voor hem en bovendien al verwikkeld in een relatie. Dat er contact ontstaat, dat ze met elkaar in gesprek zijn, ziet Julian als een invitatie. Hij gaat steeds verder in zijn jacht om dit meisje te veroveren, hij denkt ook daadwerkelijk enig recht van spreken te hebben.
Dat gaat van kwaad tot erger.

Philomena - Stephen Frears

Philomena op IMDb
Deze kan zo in het rijtje "La Mala Educacion", "The Magdalene Sisters" en overige titels die wantoestanden in de katholieke kerk aankaarten. Met het behoorlijke verschil overigens dat deze film op een of andere manier toch borrelt van hoop , van liefde en van vergeving.
U begrijpt dat ik, zelf afkstammeling uit stevig roomse geslachten, dit met extra interesse bekeek. Als ik dan ook nog beken dat de fa-bu-leu-ze Judi Dench mij in vele opzichten aan mijn moeder deed denken, snapt u dat ik deze film hoog heb. Nu al.

Philomena is het prototype Ierse meisje dat begin jaren 50 onbevangen een aftastende sexuele relatie aangaat met een jongen uit het dorp. En die dus zwanger raakt en derhalve -mores van die tijd- overgeleverd wordt aan de kloosterzusters in de buurt. Die regelen de bevalling, die houden Philomena buiten de samenleving en die zorgen bovendien voor verkoop van de jonggeborenen aan kandidaat-pleegouders.
We vallen de film in op het moment dat de thans in Londen woonachtige Philomena  in stilte en pijn de 50e geboortedag van haar afgestane zoon viert. We vallen tegelijkertijd in het ontslag van een exjournalist en spindoctor, die niet weet wat hij met zijn toekomst aanmoet. Ze raken aan elkaar gelinkt en de journalist in hem waagt zich voor het eerst aan een human-interest-verhaal: de speurtocht naar Anthony gaat beginnen.
Via het klooster in Ierland komt men op het spoor van een geoliede kindertjes-exportmachine naar de VS. Men pakt het vliegtuig en komt tot bijzondere ontdekkingen.

Hartverwarmend is het samenspel tussen Steve Coogan en Judi Dench. Afwisselend zijn ze cynisch en optimistisch, burgertruttig en elitair maar de chemie spat van het doek . Schit-te-rend om naar te kijken. Tevens de enige reden waarom je na een in aanleg naargeestig verhaal toch niet somber de zaal verlaat. Fijne film.

Interview with a hitman- Perry Bhandal

Interview with a hitman op IMDb
"..with a shitman" was ook toepasselijk geweest. Geen vriendelijk mannetje, de Viktor die deze film met ons meeloopt. Vanuit de achterbuurten van Boekarest, opgegroeid met geweld en daardoor met zijn ongevoeligheid zeer geschikt als premiejager.
Na een actie tegen de zoon van de bendeleider moet hij op de vlucht en belandt in London, waar hij al snel zijn werkzaamheden voortzet. Niets is fris aan wat hij doet, totdat hij een dame redt van een mishandeling door 3 iets te stoere mannen. Zal er dan toch enig gevoel in deze man zitten?

Nimmer in mijn leven zou ik deze dvd uit de schappen getrokken hebben, nooit zou ik er in een zaal naar toe zijn gegaan, maar nu hij voorbijkwam op de harde schijf van de film1-recorder keken we hem toch. Nog ruim voor de helft overwogen we de film uit te zetten en te wissen, maar dat is ook weer zo wat. Hikt toch een beetje aan tegen het principe dat je wel moet weten waarop je afgeeft.
Uitgezeten dus, tweede deel was beter dan het eerste. Maar verder was het eerder drama dan misdaad. Of je moet misdaad anders opvatten.

Whatever Forever: Douwe Bob - Linda Hakeboom/Robert Hartogensis

Whatever Forever: Douwe Bob op IDFA-site(niet op IMDb)
U vermoedt ongetwijfeld al dat ik geen man ben die talentenjachten volgt. Zo had ik het ganse verhaal van de superspeed-opkomst van de carrière van Douwe Bob Posthuma ook ongetwijfeld gemist, ware het niet dat ik de helft van zijn begeleidingsband redelijk op persoonlijke wijze ken. In de finale kreeg hij de band van dorpsgenoot Tim als begeleidingsband toegewezen. Dat het klikte, was duidelijk, dat hij de contest op basis van zijn eigen liedjes won, dat ook. Ze gingen door, ze gingen in deze bezetting op toer.

Nog was ik niet voor zijn werk gevallen, totdat ik afgelopen zomer de eer had hem mee te maken op een klein lokaal festivalletje op een graslandje hier vlakbij mijn woonplek. Midden in de nacht, gezeten bij een kampvuurtje en een fles pils in de hand en opeens zat daar Douwe Bob. Hoed op, gitaar om en spelen als een bezetene. Ik viel voor zijn oprechtheid, zijn passie voor het beleven van een liedtekst, voor het uitdragen van een zo jong al felbewogen leven. Ik gaf hem een hand, ik deed een figuurlijk duimpje en besloot hem aan de pluszijde van het vaderlandse artiestenkader te plaatsen.

Met belangstelling las ik dus over het ontstaan van deze documentaire, met plezier keek ik hem. De docu is goed én de docu is niet goed. Zijn werk zal ie er niet mee promoten, zijn persoonlijkheid echter wel. Heel duidelijk komt naar voren dat hij gevormd is door het bohemien-leven van zijn vader, een stevig pimpelende hippie-op-leeftijd die vroeger ook al plaatjes maakte ("I saw you" van Seemon & Marijke stond ooit in de top40) . Vader leefde er op los en voedde op die wijze ook zijn kind op. Moeder redde wat er te redden viel, maar geeft ook toe dat DB iemand is die óók beide kanten in zich heeft: hij is gedreven maar hij is ook onmatig. Hij leeft voor de muziek, maar hij leeft ook voor het feest dat het leven nu eenmaak kan zijn.
Samenlevend met zijn vader, in goede harmonie met zijn moeder maar doodsbang dat hij hetzelfde aftakelende pad zal opgaan als zijn gammele pa. Dat pad, bezaaid met doornen, is echter ook voorzien van feestelijk bloeiende bomen en de schitterendste geluiden. Het lonkt. En Douwe Bob zal het niet -kunnen- weerstaan.

Kirikou et les hommes et les femmes- Michel Ocelot

Kirikou et les hommes et les femmes
Stukgespeeld hebben we ze, de twee eerdere Kirikou-films. Mijn dames waren nog klein en hadden een enorme vereenzelviging met deze kleine held, die weliswaar wijsneuzerig maar immer oplossingsgericht was. Hij was een zegen voor zijn dorp en dat kwam bij de jongedames bij mij op de bank zeer goed over.

Voeg daarbij dat het ook nog eens exotisch en schitterend getekend is en je snapt de vervoering. De aangename verrassing die over me heen kwam toen ik zag dat er vorig jaar een nieuwe film was verschenen, droeg ik dan ook over aan mijn jongste, we keken hem samen op de bank.

Natuurlijk, mijn dochter is ouder en ik kijk ook anders naar de filmbeleving van mijn kinderen. Dus glimlachen we wel bij deze nieuwe verhalenreeks, maar hebben we niet meer de spanning en de herkenning uit hun peuter-kleutertijd. Nog immer redt onze driftig trippelende held zijn dorpelingen in nood, nog immer is de heks Karaba een onuitstaanbaar dictatoriaal wicht dat het leven in de omgeving ontwricht, nog immer lopen de lendedoekendames de hele dag eten te maken en wijsheden te debiteren. Het is dus nog steeds leuk om naar te kijken. Hebt u jonge kinderen en wilt u ze eens een ander type animatie dan de Disney- en Pixar-reeksen voorschotelen, kies dan eens voor een van de drie Kirikou-films. Het is goed voor hun ontwikkeling.

De Wederopstanding van een Klootzak - Guido van Driel

De wederopstanding van een klootzak op IMDb
Nogal geroemde film afgelopen jaar. Gemist in de roulatie, nu ie op de filmzender voorbij kwam pakte ik hem alsnog op.

Nederlanders en misdaadfilms, ik hoop dat u het met mee eens bent dat het lang niet altijd een gelukkige combinatie is. De harde scenes zijn iets te vaak would-be, de keiharde penose is iets te vaak een fletse afspiegeling van de Comorra- en Maffia-films die we in veelvoud kennen.

Dat gezegd hebbende, moeten we toch blanco naar deze titel proberen te kijken. Hoewel een misdaadfilm, probeert de film vooral een beeld van inkeer te geven. Na een aanslag op zijn leven , die hij ternauwernood overleeft, is Ronnie B. een ander mens geworden.
Gevoelig is zacht uitgedrukt, hij is welhaast hypersensitief en lijkt een zesde zintuig te hebben ontwikkeld. In de reis naar herstel loopt hij uiteraard tegen slachtoffers uit het verleden aan. Mensen die hem zijn daden niet vergeven hebben en dus op zijn leven uit zijn. Terwijl hij alleen maar weer gezond wil worden, de zee wil zien en contact gaan maken met mensen.

Op een pretentieuze wijze wordt de film doorspekt met een tweede verhaallijntje over een asielzoeker, die voor zijn vlucht stevig is mishandeld en dat steeds maar herbeleeft. Beide verhalen spelen in de weidse Noordelijke polders, langs de boorden van de Waddenzee. De ruimtelijke beelden daarin zijn knap, zonder meer. Maar het verhaal is me net iets te pretentieus.

Op Zee - Marinus Groothoff

Op Zee op t web (niet op IMDb)
In de televisiefilm-reeks "One Night Stand' zat dit jaar deze Op Zee.
Man in personalitycrisis moet loskomen van werk en gezin en denkt het met een wereldreis te kunnen oplossen. Twee maanden lang zeilt hij de wereld rond, op het laatste stukje van de reis vaart zijn dochter met hem mee, Van Denemarken naar Terschelling, kort stukkie toch? Kan niet veel misgaan toch?

Dus wel: de reis blijkt de man nog niet goed genoeg te hebben gelouterd en hij is behoorlijk in zichzelf gekeerd. Op koers naar de Wadden doet hij even de oogjes dicht en wordt pas wakker als ie de zeilen wat forser hoort wapperen. Maar waar is zijn dochter nu toch? En waar die reddingsboot?

Film is te kort om echt impact te hebben. Maar Rifka Lodeizen is altijd een pre!