Nogal geroemde film afgelopen jaar. Gemist in de roulatie, nu ie op de filmzender voorbij kwam pakte ik hem alsnog op.
Nederlanders en misdaadfilms, ik hoop dat u het met mee eens bent dat het lang niet altijd een gelukkige combinatie is. De harde scenes zijn iets te vaak would-be, de keiharde penose is iets te vaak een fletse afspiegeling van de Comorra- en Maffia-films die we in veelvoud kennen.
Dat gezegd hebbende, moeten we toch blanco naar deze titel proberen te kijken. Hoewel een misdaadfilm, probeert de film vooral een beeld van inkeer te geven. Na een aanslag op zijn leven , die hij ternauwernood overleeft, is Ronnie B. een ander mens geworden.
Gevoelig is zacht uitgedrukt, hij is welhaast hypersensitief en lijkt een zesde zintuig te hebben ontwikkeld. In de reis naar herstel loopt hij uiteraard tegen slachtoffers uit het verleden aan. Mensen die hem zijn daden niet vergeven hebben en dus op zijn leven uit zijn. Terwijl hij alleen maar weer gezond wil worden, de zee wil zien en contact gaan maken met mensen.
Op een pretentieuze wijze wordt de film doorspekt met een tweede verhaallijntje over een asielzoeker, die voor zijn vlucht stevig is mishandeld en dat steeds maar herbeleeft. Beide verhalen spelen in de weidse Noordelijke polders, langs de boorden van de Waddenzee. De ruimtelijke beelden daarin zijn knap, zonder meer. Maar het verhaal is me net iets te pretentieus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten