De Poel - Chris W. Mitchell

De Poel op IMDb
Al in de eerste titelsequenties kon ik een lach niet onderdrukken: "Netherhorror" stond er. Het was in dit geval de naam van het crowdfunding-project dat de film mogelijk maakte, maar het gaf de richting al aardig aan.
De film kreeg een keur aan knappe recensies in diverse kranten, op basis van vertoond spel danwel op basis van scripting. Begt zegt: van allebei een beetje, maar dan nog niet helemaal jofel. Dat laatste ligt waarschijnlijk aan mijn gevoel voor dit genre, ik denk dat hij bij liefhebbers van het betere gil- en bloedspuitwerk wat beter valt.
Het is een kleine film, beperkte cast derhalve en dat pakt eigenlijk wel prettig uit. De rolverdeling in de groep is hiermee immers vrij snel duidelijk en dat is in het horrorgenre altijd zeer welkom.

Groepje mensen gaat wildkamperen. Vader , moeder, twee zoons, oud-collega van vader en diens dochter. Ze belanden aan een idyllisch vennetje, dat de film zijn naam geeft. Vader is van het idealistische soort: zelf eten vinden in de omgeving, beetje spartaans erop los kamperen dus. Wild is wild.
De anderen zetten de schroom overboord, totdat er uiteindelijk wel erg veel tegenslagen voorkomen. Die tegenslagen blijken al snel niet van binnenuit de groep te komen. Het ontaardt. Zo ook de spelers.

Zoals gemeld: ik ben niet de aangewezen persoon om deze film correct te beoordelen, ik ging m zien omdat ik wel van Gijs Scholten van Asschat geporteerd ben. Die laat hier inderdaad weer een fraai stukje werk zien. Zelf over de rest oordelen svp...

The Deep (Djúpið) = Baltasar Kormákur

The Deep op IMDb
In al z'n simplisme een zeer goede film. De hele steriele manier waarop de hoofdrolspeler gevolgd wordt, pakt je gaandeweg de film steeds meer beet. Ijslands, dat zegt wellicht al voldoende over de ingetogen acteurs , het kalm vertelde verhaal en de nuchter uitgelegde onderlinge verstandhoudingen.

Op de Westmaneilanden (een archipelletje nabij IJsland) heeft de bevolking zich weer herpakt na een ontruiming wegens vulkaangevaar enkele jaren geleden. Huisvrouwen zijn weer huisvrouwen, vissers zijn weer vissers en drinkebroers zijn drinkebroers.
Gulli is een kalme, dikkige man. Hij heeft een heimelijke liefde op het eiland wonen, maar durft haar slechts van een afstand te aanschouwen. Liever drinkt hij met zijn maten die hem ook nog eens vergezellen op de boottochten die hij als visser op de zeeën in de omtrek maakt.
Bij een van de tochten strandt en zinkt het schip. De vijf opvarenden raken te water in stormweer en beginnen een ongelijke strijd met de elementen: koud en hoog water, lange afstand naar de kust en invallende nacht. Uiteraard nemen de krachten af en één voor één verliest Gulli zijn vrienden.
Dit deel , waarin hij in de nacht tegen meeuwen praat om ze te vertellen wat hij nog zou doen als hem nog 1 extra levensdag gegeven zou worden, is het sterkste deel van de film. Levensecht geacteerd, de naderende ondergang is bijna voelbaar.
Echter, als enige weet Gulli de kust te bereiken alwaar hij overigens niet geloofd wordt: wel dat de boot gezonken is, maar dat hij de zwemtocht overleefd heeft vanwaar hij zegt dat het ongeluk gebeurd is: dat gelooft niemand. Te koud, te ver, te lang: geen normaal mens zou dat overleven.

Boeiend is de film, innemend ook. Wel enig arthouse-uithoudingsvermogen vereist, in dat geval een aanrader.

"Gebaseerd op ware gebeurtenissen" en zo voort.

Extremely loud and incredibly close- Stephen Daldry

Extremeley loud and incredibly close op IMDb
Dagje na het zien van deze film ben ik er nog niet helemaal uit. Vond ik het nou goed, vond ik het langdradig of juist iets daar tussenin?
Feit is dat het even duurde voordat ik ín de film raakte. De aanloop naar hét grote item van de film duurde langer dan nodig, maar blijft uiteindelijk wel zeer stevig hangen.
Hét item is wat mij betreft de onverwoestbare liefde die het jongetje voor zijn vader voelt. Zijn vader was zijn leermeester en zijn morele baken. Moeder hing er maar een beetje bij, voor hem. Later in de film komt dat moment ook letterlijk ter sprake als ze zich gelijktijdig verwonderen over hoezeer deze man de belangrijkste in hun leven was.

Jongetje Oskar leert alles van zijn pa, die hem stimuleert om wetenschappelijk te denken, veronderstellingen te bewijzen en nooit uit te gaan van wat hij alleen maar ziet. Dan wordt het 11 sepemtber 2001 en komt vader niet terug van een vergadering.
Na een jaar van onuitgesproken rouw gaat de jongen op zoek. Op zoek naar meer kennis over zijn vader, op wellicht een laatste spoor , op wellicht de resten van vader zelf. Als hij in vader's spullen een envelop met een sleutel vindt, begint zijn speurtocht dwars door New York. Er moet toch iemand zijn die aanknopingspunten heeft.
Daar begint het betere deel van de film: omdat succes uitblijft bij de zoektocht, wordt de jongen met steeds meer mensen geconfronteerd die zijn inzichten spiegelen, zelfs kantelen.

Met enige aarzeling zeg ik dan ook dat er een mooie emotionele uitwerking zit in een verder nogal gezocht gegeven. Gemiddeld dus toch een voldoende . Ik heb mij door bekenden laten vertellen dat , jawel, het boek beter was. In ieder geval ken ik iemand die het vertikte om de film te gaan zien.

Adore ( Two Mothers) - Anne Fontaine

Adore (Two Mothers) op IMDb
Zondagavond, Naomi Watts-avond. Althans: gisteren op Film1. Toch thuis, dus kon ik deze even meepakken.
Het provocatieve uit de subtitel valt nogal mee, het "schokkende" aan deze film is dat ie handelt over twee jeugdvriendinnen die allebei een zoon krijgen, die zoons worden vrienden maar die zoons worden vervolgens allebei verliefd op een oudere vrouw. Namelijk: op de moeder van hun vriend.
Dwarslijnen en kruisverbanden dus.

Die lijntjes en kruisjes maken het verhaal prettig gecompliceerd, continue ontwikkelt zich een moreel besef dat het zo echt niet kan om vervolgens stiekem via een achterdeur toch weer weggewimpeld te worden vanwege het zegepad der lusten.
Het allerbeste aan de film is het steeds verschuiven van moralisme: wat in beginsel veroordeeld wordt door de ene moeder of door de andere zoon, wordt vervolgens simpelweg onder een "oog om oog" principe alsnog door deze omarmd. Waarop dan weer een veroordeling volgt etcetera.
Hoe lang kan dat goed gaan in deze kleine, ahum, gemeenschap??

Steekt knap in elkaar. Niet hardstikke goed, maar redelijk onderhoudend.

Frances Ha - Noah Baumbach

Frances Ha op IMDb
Stuntelige film. Nee, anders zeggen: Stuiterende film over stuntelige dame.
Werkelijk een plotje van 3 regels: dame van 12 ambachten, 13 ongelukken beleeft datzelfde qua behuizing. Ene woning in, andere woning uit. Ondertussen zoekt ze het geluk en heeft ze een hartsvriendin. Die eerst even wegvalt maar later weer terugkeert.

Gek genoeg wel een charmante film, maar er zou werkelijk niemand raar opgekeken hebben als ie niet gemaakt was. Lekker kort, je valt je er geen buil aan. Maar of t nou iets toevoegt?

In darkness- Agnieszka Holland

In Darkness op IMDb
De gitzwartste film die ik heb gezien over de 2e Wereldoorlog, denk ik. Zowel letterlijk als figuurlijk. Zonder hoop , de vernedering ten top , de angst, de gruwelen, de dood.
Deze film bulkt er van, houdt zich strikt lineair aan de vertelling van een verhaal zonder uitzichten.

1943. Het joods ghetto in Lvov, Oekraïne. De Duitsers staan op het punt het ghetto te ontruimen, de bewoners werken aan een ontsnappingsroute via het riool. In datzelfde riool lopen dagelijks 2 schnabbelaars rond die leegstaande woningen, maar ook door nazi's bezette woniningen plunderen. Hun buit verbergen ze in het riool.
Men ontmoet elkaar en vanuit de oorspronkelijk dreigende situatie ontstaat een win-win : zolang de beide rioolarbeiders de Joden verstoppen, valt er geld aan ze te verdienen.
Langzamerhand slaat bij Socha, de slimste van de twee, de stemming om. Het geld bij de joodse onderduikers (jaja, letterlijk) raakt op, maar hij blijft hulp verlenen omdat langzamerhand zijn menselijke kant het wint van zijn kapitalistische kant. Uiteraard brengt dit hem zwaar in de problemen, zeker gezien zijn oude vriendschap met een thans heulende en collaborerende  Oekrainse officier.

Gruwelijke keuzes moeten er steeds worden gemaakt, de film kent letterlijk niet veel zon. Wel boeiend, het vreselijke verhaal moet verteld.

A Late Quartet- Yaron Zilberman

A Late Quartet op IMDb
Uitermate integere en innemende film. Voor een deel wordt dat verklaard uit het kaliber van de acteurs: Christopher Walken, Philip Seymour Hoffmann en Catherine Keenan. Dan kom je ergens, toch?

De film vertelt het verhaal van een hooggekwalificeerd strijkkwartet, dat over de hele wereld successen oogst. Op het moment dat Peter (een , als altijd, onnavolgbaar goede Walken) vlak voor een nieuwe toer aankondigt dat hij zijn carrière zal moeten gaan beëindigen wegens symptomen van Parkinson, blijkt hoe broos de verhoudingen tussen het viertal al jaren liggen.
De tweede violist en de altvioliste vormen een stel, maar blijken elkaar meer te gedogen dan lief te hebben. De eerste violist is een haantje eerste klas en heeft een oogje op de dochter van het genoemde stel.

Eer, trouw, ijver en vriendschap strijden met elkaar , binnen het gezelschap. Het staat op springen, hoe zullen de oude conservatoriumvrienden de draad op pakken nu de datum van de première nadert?

Prachtfilm. Acteursfilm.